Rok szkolny 2019/2020

Tematy zajęć na tydzień 22 – 26.06.2020r

26.06.2020 5-6 latki

25.06.2020 5-6 latki

24.06.2020 5-6 latki

22.06.2020 5-6 latki

23.06.2020 5-6 latki

Tematy zajęć na tydzień 15 – 19.06.2020r

19.06.2020 5-6 latki

18.06.2020 5-6 latki

17.06.2020 5-6 latki

16.06.2020 5-6 latki

15.06.2020 5-6 latki

Tematy zajęć na tydzień 08  12.06.2020r

12.06.2020 5-6 latki

10.06.2020 5-6 latki

9.06.2020 5-6 latki

8.06.2020 5-6 latki

Tematy zajęć na tydzień 01 – 05.06.2020r

Temat tygodnia: Niby tacy sami, a jednak inni

05.06.2020r – piątek

  1. Słuchanie tekstu Jolanty Kucharczyk ,,Moje uczucia”

 

Żal mi minionych wakacji, urodzin, które już były,

i tego, że odwiedziny babci już się skończyły.

Smutno, że tata wyjechał, mama tak mało ma czasu,

i złość mnie bierze, że brat mój robi tak dużo hałasu.

Tu, w moim sercu, mieszkają uczucia: miłość, radość i smutek.

Czasem jestem tak bardzo szczęśliwy, lecz czasem także się smucę.

W kieszonce kasztan na szczęście o tym wciąż przypomina,

że wszystko, co jest tak smutne, kiedyś z czasem przemija.

Zobacz, już się uśmiechasz, bo znowu będą wakacje,

tata niedługo już wróci, z mamą pójdziesz na spacer.

Po burzy zawsze jest tęcza, po deszczu słońce znów świeci,

po chwilach trudnych i smutnych znowu szczęśliwe są dzieci.

 

  • Rozmowa na temat tekstu.

− Co mieszka w sercu?

− Czy zawsze jest nam wesoło?

− Czy zdarza się, że coś was smuci?

− Czy zdarza się, że coś was złości?

Przypominamy dziecku, że uczucia, emocje są czymś normalnym, naturalnym, co zawsze towarzyszy ludziom – dorosłym i dzieciom. Ale należy pamiętać o tym, że po burzy zawsze jest tęcza, po deszczu słońce znowu świeci, po chwilach trudnych i smutnych znowu szczęśliwe są dzieci.

 

  1. Rysowanie na kartkach tego, co cieszy dzieci, i tego, co je smuci.(kartka podzielona na pół – w lewym górnym rogu rysunek chmurki, a w prawym górnym rogu – słoneczka, kredki).

Dziecko po lewej stronie kartki (chmurka) rysują to, co je smuci, a po prawej stronie (słonko) – co je cieszy. Potem omawia swój rysunek.

 

  1. Utrwalanie wybranych zabaw rytmicznych i ruchowych z całego tygodnia.

 

  1. Wprowadzenie nazwy czerwiec na podstawie fragmentu wiersza Apolinarego Nosalskiego ,,O dwunastu braciach”.

Drogą do lasu

Patrzy na łąkę

idzie już czerwiec

mokrą od rosy:

z wiązanką chabrów

− Już czas najwyższy

i dzbanem czernic.

na sianokosy.

Rozmowa z dzieckiem:

− Jak nazywa się nowy miesiąc?

− Co to są sianokosy?

− Jak wyglądają chabry?

− Wymień nazwy wszystkich miesięcy, zaczynając od czerwca.

 

  1. Zabawy z rodzicami:

https://parenting.pl/z-dzieckiem-w-domu-12-pomyslow-na-zabawy-bez-telewizora

 

Karta pracy, cz. 4, s. 59.

Rysowanie szlaczków po śladach, a potem – samodzielnie. Rysowanie rybek i fal po śla-

dach. Kończenie rysowania rybek według wzoru. Kolorowanie ich.

 

 

04.06.2020 – czwartek

  1. Pantomima – Teksty Bożeny Formy – dziecko próbuje przekazać emocje ruchem i wyrazem twarzy podczas słuchania tekstów czytanych przez rodzica.
  • Tomek bawi się w swoim pokoju. Nagle słyszy dziwne szmery. Jest przerażony. Biegnie do mamy. Mamusia postanawia sprawdzić, co to za odgłosy. Trzyma Tomka za rękę i wraca do jego pokoju. Po cichu skradają się w kierunku firanki, zza której nagle wychodzi kot. Ach, to jego sprawka. Tomek bierze go na ręce, przytula, głaszcze i żartobliwie mu grozi. Uśmiecha się do mamy.
  • Dzisiaj są urodziny Marty. Marta jest bardzo smutna, ponieważ wszystko jest przygotowane,

a goście nie przychodzą. Ciągle pyta rodziców, która godzina. Siada na fotelu i zaczyna płakać. Nagle słychać dzwonek. Biegnie do drzwi – otwiera je… O!! Ze zdziwienia otwiera buzię. Ile gości. Cała rodzina i dzieci. Wszyscy mają kolorowe balony i prezenty, uśmiechają się. Marta jest szczęśliwa. Radośnie bije jej małe serduszko. Zaprasza gości do środka.

  • Tymon bawi się z Arturem klockami. Jest bardzo zadowolony i szczęśliwy. Nagle podbiega do nich Tomek. Nie zwraca uwagi na Tymona. Szepce coś Arturowi do ucha i po chwili chłopcy odchodzą. Tymon jest bardzo smutny. Zaczyna płakać. Po chwili staje się bardzo zły. Niszczy piękną budowlę z klocków. Kładzie się na dywanie i płacze, uderzając rękami o dywan. Nagle podchodzą do niego Ada i Rafał. Pocieszają go i zapraszają do wspólnej zabawy. Tymon znów się uśmiecha. Jest zadowolony i miły.

 

  1. Zabawa ,,Z czego jestem zadowolony?”(duża koperta, małe karteczki).

Dziecko dostaje kopertę, którą podpisuje lub ozdabia. Potem na karteczce rysuje to, co zrobiło wczoraj dobrze, z czego jest zadowolone. Rodzic zapisuje datę na karteczce, a dziecko chowa ją do koperty. Ćwiczenie to wykonujemy przez tydzień, a potem je podsumowujemy. Dziecko pokazuje karteczki i mówi, co przez tydzień robiło dobrze, z czego było zadowolone.

 

  1. Zabawa ,,Lustro emocjonalne”.

Dobieramy się w par. Jedna osoba w parze jest lustrem, druga – przegląda się w nim.

Osoba stojąca przed lustrem wyraża miną, gestem, ruchem ciała różne emocje, a lustro je powtarza. Po chwili następuje zmiana ról.

 

  1. Wykonanie papierowych pacynek.

 

https://www.youtube.com/watch?v=xGSYRsHfUp8

Dziecko wycina  pacynki, skleja je. Zabawy pacynkami – proste dialogi między poszczególnymi postaciami, historyjki, opowiadania.

 

Karty pracy, cz. 4, s. 56–57

03.06.2020 – środa

 

  1. Ćwiczenia ,,Słuchamy bębenka” – rozwijanie sprawności ruchowej.

Dziecko porusza się zgodnie z rytmem wygrywanym na bębenku, reagując na ustalone sygnały:

– rytm ćwierćnut – maszeruje,

– mocne uderzenie – wykonuje przysiad,

– dwa uderzenia – robi dwa kroki w tył,

– szybkie, miarowe uderzenia – biega na palcach,

– mocne, miarowe uderzenia – maszeruje na piętach.

  • Ćwiczenie oddechowe.

Dziecko rytmicznie maszeruje w określonym kierunku. Kiedy usłyszy głośny dźwięk instrumentu, nabiera powietrze nosem. Wypuszcza je, wypowiadając głoskę lub sylabę:

o, a, u,hi, au, ma me mi, mo, mu

  • Ćwiczenia ,,Zaklaszcz tak jak ja” – kształtujące poczucie rytmu, utrwalające rytm melodii piosenki. (dowolna piosenka z repertuaru dziecięcego)

Recytowanie wybranej piosenki zgodnie z jej rytmem, następnie klaszcząc i tupiąc.

 

  1. Zabawa ,,Emocje” – rozwijająca poczucie rytmu. (instrumenty konwencjonalne i niekonwencjonalne)

 

Recytowanie zdania Bożeny Formy w odpowiednim rytmie z zastosowaniem zmian tempa i dynamiki.

 

Złość, złość, złość – my jej mamy dość.

Złość, złość, złość, my jej ma-my dość.

 

Każdy ci to powie –

śmiech to samo zdrowie.

Każ-dy ci to po – wie – śmiech to sa – mo zdro – wie.

 

Smutki, smuteczki odpędzamy,

dobre humory od razu mamy.

Smu – tki, smu – tecz – ki od – pę – dza – my, do – bre hu – mo – ry od ra – zu ma – my.

 

Kiedy nas ogarnia strach,

to krzyczymy: ach, ach, ach!

Kie-dy nas o – gar-nia strach, to krzy – czy-my: ach, ach, ach!

 

  1. Instrumentacja wybranej piosenki

 

  1. Wykonanie pracy ,,Obrazek dla przyjaciela”.
  • Wypowiedzi dzieci na temat:

Kogo nazywamy przyjacielem? (Kartonowe serce, mazak.)

Dzieci podają cechy przyjaciela, które są zapsywane na kartonowym sercu. Potem umieszczone w widocznym miejscu. Np.: dba o nas, jest pomocny, opiekuńczy, rozbawia nas, czujemy się przy nim bezpiecznie…

  • Zapoznanie ze sposobem wykonania prac.

(Materiały: podstawa pudełka po czekoladkach, brystol, szary papier, kolorowy

papier, nożyczki, klej.)

Ramą obrazka jest podstawa pudełka po czekoladkach. W jej wnętrzu dziecko tworzy dowol-

ną kompozycję, np. góry, jezioro, las, łąkę, miasto… Aby kompozycja była wypukła, część

papierów potrzebnych do wykonania pracy dziecko może pognieść.

 

Karta pracy, cz. 4, s. 58.

Opowiadanie o tym, jak Olek i Ada obchodzili Dzień Dziecka. Układanie zdań o każdym

obrazku. Pisanie samodzielnie lub przez N. imienia dziecka. Ozdabianie pola z imieniem.

02.06.2020r – wtorek

  1. Ćwiczenia gimnastyczne
  • Marsz po obwodzie koła, dłonie oparte na biodrach – kciuk znajduje się z przodu, a pozostałe palce – z tyłu. (Należy zwrócić uwagę na wyprostowane plecy, wciągnięty brzuch, wysokie podnoszenie kolan).
  • Swobodny bieg, na hasło: Wichura – podbieganie do ściany i przyleganie do niej plecami, ramiona ułożone w skrzydełka, brzuch wciągnięty.
  • Marsz po sali, szarfa leży na głowie, złożona na pół, odliczenie sześciu kroków, wspięcie na

palce, uniesienie ramion w górę, wdech nosem, opuszczenie ramion, wydech ustami.

  • mLeżenie na brzuchu, ramiona wyprostowane (są przedłużeniem tułowia), na sygnał podniesienie głowy i rąk z szarfą nisko nad podłogą, wytrzymanie około 5 sekund, opuszczenie głowy i rąk.
  • Siad prosty, podparty z tyłu, rozłożona szarfa leży na podłodze – zwijanie szarfy jedną nogą, zgiętą w kolanie, przesuwając ją palcami stopy. Potem – zmiana nóg.
  • Pozycja stojąca, trzymanie szarfy za plecami jedną ręką, podniesioną do góry – łapanie szarfy od dołu drugą ręką, opuszczoną, zgiętą w łokciu, przeciąganie szarfy rękami, naśla-dowanie wycierania się ręcznikiem. Potem – zmiana rąk.
  • Ćwiczenia w parach: siad prosty w rozkroku naprzeciw siebie, oparcie stóp o stopy partnera,

trzymanie dwóch szarf wyciągniętymi do przodu rękami (jak do przeciągania liny),

naprzemienne pociąganie za szarfy przez ćwiczących, odchylanie się i pochylanie partnera.

  • Bieganie przez dzieci po całej sali, na której są porozkładane szarfy (gniazda). Na hasło: Ptaszki – do gniazd – wchodzenie do szarf, układanie rąk w skrzydełka.
  • Siad klęczny na obwodzie koła, trzymanie dłońmi szarfy za końce, oparcie dłoni o podłogę blisko kolan, odsunięcie szarfy jak najdalej (zwrócenie uwagi, aby pośladki pozostawały oparte na piętach), głowa pochylona, znajduje się pomiędzy ramionami – kwiat się rozwija. Powolne przesuwanie szarfy do kolan, uniesienie ramion z szarfą do góry, pogłębienie od-chylenia – kwiat jest rozwinięty.
  • Marsz po obwodzie koła, ramiona z szarfą uniesione do góry.

 

  1. Zabawy z zastosowaniem wagi

https://mojedziecikreatywnie.pl/2013/07/domowa-waga-porownujemy-ciezary/

Ćwiczenia z zastosowaniem wagi.

(klocki drewniane, plastikowe, miś, piłeczki, lalki, tworzywo przyrodnicze)

  • Pierwsza sytuacja.

Kładziemy na lewej szalce misia, a na prawej – trzy klocki.

− Co jest cięższe? Po czym możemy to poznać?

− Co jest lżejsze? Po czym możemy to poznać?

  • Druga sytuacja.

Kładziemy na lewej szalce misia, a na prawej – cztery klocki.

− Co jest cięższe? Co jest lżejsze?

− Po czym można poznać, że cztery klocki ważą tyle co miś?

(Ilość klocków musi być taka, aby ich masa równoważyła masę misia).

  • Trzecia sytuacja.

Kładziemy na lewej szalce misia, a na prawej – pięć klocków.

− Co jest cięższe? Po czym możemy to poznać?

− Co jest lżejsze? Po czym możemy to poznać?

  • Ćwiczenia w porównywaniu masy przedmiotów.

Różne przedmioty, np.: klocki, piłeczki, lalki, misie, tworzywo przyrodnicze, wagi szalkowe.

Dziecko porównuje masę wybranych przedmiotów i określa, co jest cięższe, co jest lżejsze.

 

  1. Zabawa ruchowa ,,Waga”. Dobieramy się w pary, stajemy naprzeciwko siebie, podajemy sobie ręce i naprzemiennie wykonujemy przysiady.

 

  1. Zabawy ,,Miny i minki”- naśladowanie miną poleceń.

Jesteś smutny – dzieci układają usta w podkówkę,

Jesteś zdziwiony – marszczą czoło,

Jesteś przestraszony – szeroko otwierają oczy, otwierają usta tak jakby chciały powiedzieć głoskę O

Dmuchasz na płomień świecy – wykonują głęboki wdech i wydech,

Śpisz – zamykają oczy.

 

  1. Słuchanie wiersza Ewy Małgorzaty Skorek ,,Nazwy miesięcy” – utrwalanie nazw miesięcy.

W miejscach oznaczonych * dzieci powtarzają – na jednym wydechu – nazwy miesięcy.

Jakie miesiące w roku mamy?

Czy wszystkie nazwy miesięcy znamy?

Komu nie sprawi trudu zadanie,

niech rozpoczyna ich wyliczanie.

Powietrza dużo buzia nabiera

i na wydechumnazwy wymienia:

− styczeń, luty, marzec, kwiecień, maj, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień, październik, listopad, grudzień. *

Jeśli za trudne było zadanie, ćwicz dalej z nami to wyliczanie:

− styczeń, luty, marzec, kwiecień, maj, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień, październik*,

− styczeń, luty, marzec, kwiecień, maj, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień, październik*.

 

Karta pracy, cz. 4, s. 55.

  

01.06.2020 – poniedziałek

1.Ćwiczenia poranne – zestaw nr 37

  • Ćwiczenia wyczucia ciała i przestrzeni – Wiatraczki Dzieci obracają się wokół własnej osi z rozłożonymi w bok rękami, w jedną i w drugą stronę. • Ćwiczenia rąk i nóg – Spacer raków                                                                                                                       Dzieci poruszają się tyłem, w siadzie podpartym, w różnych kierunkach.                                                                            • Podskoki – Skaczące piłeczki                                                                                                                                               Dzieci podskakują nisko – przy szybkich uderzeniach w tamburyn, wysoko – przy wolnych uderzeniach.                                                                                                                                   • Ćwiczenia równowagi – Na huśtawce                                                                                                                                       Dzieci dobierają się parami, podają sobie ręce; naprzemiennie wykonują przysiady.                                               • Ćwiczenia dużych grup mięśniowych – Myjemy się po zabawie                                                                                      Dzieci naśladują mycie poszczególnych części ciała swojego partnera.                                                                    • Ćwiczenia uspokajające – Maszerujemy i mówimy rymowankę                                                                                                    Dzieci maszerują po obwodzie koła, rytmicznie klaszcząc i powtarzając rymowankę:                                                 ,,My jesteśmy dzieci, my kochamy słońce, ptaki śpiewające i drzewa szumiące.”
  1. Słuchanie opowiadania Agaty Widzowskiej ,,Piłka dla wszystkich”

Niepełnosprawny Franek z grupy Ady często śnił o tym, że gra w piłkę nożną. W snach nie siedział na wózku inwalidzkim, tylko biegał po boisku najszybciej z całej drużyny i strzelał najwięcej goli.

– Brawo, Franek! – krzyczeli kibice.

– To najlepszy zawodnik! – rozlegały się głosy.

Jednak gdy szczęśliwy i dumny Franek otwierał oczy, od razu uświadamiał sobie, że to był tylko sen, a on nigdy nie zostanie piłkarzem. Patrzył na swoje nogi, którymi nie mógł poruszać i robiło mu się wtedy bardzo smutno.

Ada przyjaźniła się z Frankiem i bardzo lubiła się z nim bawić. Pewnego dnia zauważyła, że chłopiec jest wyjątkowo radosny. Miał roześmiane oczy i wesoło pomachał do niej, gdy tylko pojawiła się w sali. Dziewczynka była ogromnie ciekawa, co jest tego przyczyną. Może dostał długo oczekiwany bilet do teatru? A może spełniło się jego marzenie o jeździe na koniu?

– Cześć! Nie uwierzysz, co się stało! – powiedział Franek, gdy Ada usiadła przy nim na dywanie.

– Opowiedz.

– W sobotę pojechałem z moim starszym kuzynem na mecz piłki nożnej. Grały drużyny

z dwóch różnych szkół. Byłem bardzo blisko i mogłem obserwować każdy ruch zawodników!

– To świetnie. Ja nie przepadam za oglądaniem meczu, ale cieszę się, że ci się podobało –

odpowiedziała Ada.

– Mój kuzyn podwiózł mnie do ławki, na której siedzieli zawodnicy rezerwowi. I całe szczęście, bo bramkarz skręcił nogę w kostce i trzeba go było zastąpić. Wyobraź sobie, że nagle ktoś kopnął piłkę, a ja ją złapałem!

– Ojej! Zostałeś bramkarzem?

– Nie. Po prostu piłka wypadła poza boisko i leciała prosto na mnie. Chwyciłem ją i rzuciłem z powrotem jednemu z napastników.

– Brawo!

– A wtedy on na mnie nakrzyczał…

– Jak to nakrzyczał? Powinien ci podziękować – zdziwiła się Ada.

– Niestety, nie. Powiedział, żebym się stamtąd wynosił, bo tylko przeszkadzam. A jego koledzy się śmiali i słyszałem, jak mówią o mnie „krasnal na wózku”.

– Prawdziwi sportowcy się tak nie zachowują! – zezłościła się Ada.

– Jeden z nich zaczął pokracznie chodzić i wskazywał na mnie palcem, a potem wszyscy

śmiali się z moich butów. Chciałbym chodzić, nawet taki wykrzywiony, a ja przecież nie mogę chodzić wcale… Pomyślałem, że piłka jest nie dla mnie.

– Myślałam, że opowiesz mi o czymś wesołym. Jak cię zobaczyłam, wyglądałeś na szczęśliwego, a ta historia jest smutna – stwierdziła Ada.

– Bo jeszcze wszystkiego ci nie opowiedziałem! – uśmiechnął się Franek. – Potem wydarzyło się coś wspaniałego!

Ada była bardzo ciekawa, a Franek opowiadał dalej:

– Mój kuzyn bardzo się zdenerwował i zdecydował, że zabierze mnie z tego boiska, chociaż mecz rozgrywał się dalej. Kiedy odjeżdżałem, usłyszałem dźwięk gwizdka. Kapitan drużyny przerwał mecz i zwołał wszystkich zawodników. Nie słyszałem, co do nich mówił, ale po chwili dogonił nas, a za nim przybiegła reszta drużyny. Powiedział do mnie tak: „Jako kapitan Niebieskich chciałem cię przeprosić za zachowanie moich kolegów. Oni zresztą zrobią to sami”. I wtedy każdy z piłkarzy podszedł do mnie i podał mi rękę. Widziałem, że było im wstyd. Zapytali, jak mam na imię i co mi właściwie dolega.

– To dobrze, bo już chciałam się wybrać z Olkiem na to boisko i im dokopać! – powiedziała

stanowczo Ada.

– Chciałaś ich zbić? – spytał zaskoczony Franek.

– Nie, dokopać im kilka goli. Jak się zdenerwuję, to potrafię kopnąć tak mocno jak stąd do

Krakowa!

– To szkoda, że cię tam nie było – zaśmiał się chłopiec.

Franek opowiedział Adzie ciąg dalszy tej historii. Zawodnicy dowiedzieli się, że chłopiec

doskonale zna zasady gry w piłkę nożną, bo razem z tatą ogląda każdy ważny mecz. Zaproponowali Frankowi, żeby został sędzią, dali mu gwizdek i posadzili na honorowym miejscu, z którego miał świetny widok na całe boisko. Od tej chwili chłopiec bacznie obserwował grę, dawał sygnały zawodnikom, a nawet zadecydował o jednym rzucie karnym. Okazało się, że jest bardzo dobrym i uważnym sędzią i nikt nie powiedział o nim „sędzia kalosz”, czyli taki, który się nie zna na grze i ciągle się myli.

– I wiesz, co mi powiedzieli na pożegnanie? – zakończył opowieść Franek. – Powiedzieli,

że skoro mam niesprawne nogi i nie mogę grać w piłkę nożną, to przecież mam sprawne ręce

i mogę grać w koszykówkę. Mój tata dowiedział się, kto prowadzi drużynę koszykarską dla zawodników na wózkach, i od jutra zaczynam treningi. A ja myślałem, że piłka jest nie dla mnie.

– Piłka jest dla wszystkich! – powiedziała Ada. – Zobaczysz, kiedyś przyjdę na mecz koszykówki. Ty będziesz najlepszym koszykarzem, a ja będę piszczała najgłośniej ze wszystkich kibiców.

  • Rozmowa na temat opowiadania.

− Co śniło się Frankowi?

− O czym opowiadał Adzie?

− Jak zachowywali się chłopcy?

− Co zrobił ich kapitan?

− Kim został Franek na meczu?

− Co powiedzieli chłopcy Frankowi na pożegnanie?

− Co będzie ćwiczył Franek?

− Jak oceniasz zachowanie chłopców na początku, a jak potem, po rozmowie z kapitanem?

  1. Ćwiczenia ruchowe – naśladowanie chodzenia po różnym podłożu i w różnych warunkach.

Dzieci stoją w rozsypce. Naśladują chodzenie, Np.

− po piasku,

− po kamieniach,

− gdy wieje mocny wiatr,

− przez rwący strumyk,

− po głębokim śniegu…

 

  1. Wykonanie pracy plastycznej

Dzieci z całego świata

  • Oglądanie zdjęć przedstawiających dzieci z różnych kontynentów.

Zdjęcia dzieci z różnych kontynentów.

  • Zabawa uwrażliwiająca zmysł dotyku – Badamy swoją twarz.

Dziecko za pomocą dotyku bada kształt swojej głowy, wypukłość nosa, uszu i policzków, ułożenie brwi itp.

  • Zapoznanie ze sposobem wykonania pracy plastycznej

Dzieci z całego świata.

Dla dziecka: kartka z narysowanymi kołami (o średnicy 15 cm), kwadraty (o boku długości 20 cm), wycięte z szarego papieru pakowego, klej, nożyczki, kredki, kartony formatu A3)

  • Wycinanie kół.
  • Rysowanie na kołach oczu, nosa, ust (kształt jest uzależniony od koloru koła).
  • Przyklejanie kół na kwadracie z szarego papieru.
  • Dorysowywanie włosów w taki sposób, aby zarysować kredkami linię łączącą koło z papierem.
  • Wycinanie narysowanej głowy.
  • Układanie na kartonie kompozycji z głów, tworzącej zbiorowy portret dzieci. Przyklejanie

 

  1. Ćwiczenia: oddechowe, artykulacyjne i słuchowe, na podstawie wiersza Ewy Małgorzaty Skorek ,,Dni tygodnia”

Jakie nazwy dni tygodnia znamy?

Czy wszystkie nazwy dni pamiętamy?

Jeśli ktoś lubi takie zadania,

niech się zabiera do wyliczania.

Powietrza dużo buzią nabiera

i na wydechu niech dni wymienia:

− poniedziałek, wtorek, środa, czwartek, piątek, sobota, niedziela.*

Jeśli za trudne było zadanie,

ćwicz dalej z nami to wyliczanie.

− Poniedziałek, wtorek, środa, czwartek,

piątek, sobota, niedziela.

 

Karta pracy cz. 4, s. 54.

 

Tematy zajęć na tydzień 25 – 29.05.2020r

Temat tygodnia:  Moja rodzina i ja 

Język angielski

Język angielski vegetables

29.05.2020 – piątek

1.Zabawa Lubimy się śmiać. Dzieci naśladują za R. śmiech:

 pani – cha, cha, cha…

pana – hu, hu, hu…

 babci – ho, ho, ho…

dziadka – che, che, che…

dziecka – chi, chi, chi…

2. Zabawa ruchowa– Dzieci rosną.

Na hasło: Małe dzieci, przedszkolaki wykonują przysiad; na hasło: Dzieci rosną – powoli podnoszą się, aż do wspięcia na palce.

– Zabawa ruchowa z elementem czworakowania – Pomagamy mamie myć podłogę. Dzieci czworakują po pokoju i naśladują ruchem mycie podłogi. Na klaśnięcie wstają, prostują się i naśladują wieszanie mokrej ścierki do wyschnięcia wysoko na sznurku. Na dwa klaśnięcia  ponownie czworakują.

3.Zabawy badawcze z magnesem.

Ćwiczenie 1. R. przygotowuje różne przedmioty, np.: gwoździe, szpilki, korek, spinacze, łyżeczkę, kartkę papieru itd. Dzieci mają magnesy. Przykładają je kolejno do przedmiotów, próbując określić, czy magnes przyciąga dany przedmiot, czy nie. Segregują przedmioty na dwie grupy – na te, które są przyciągane przez magnes, i te, których magnes nie przyciąga.

Wniosek Magnes przyciąga metalowe przedmioty.

Ćwiczenie 2. Dzieci przykładają magnesy do siebie różnymi stronami. Obserwują ich zachowanie. R. wyjaśnia, że brzegi magnesu to bieguny. − Co się dzieje z magnesami?

Wniosek Magnesy przyciągają się jedną stroną (jednym biegunem), a drugą się nie przyciągają. Magnesy mają dwa bieguny (dwa końce) – północny i południowy. Bieguny północny i południowy przyciągają się, a dwa bieguny północne (od różnych magnesów) lub dwa bieguny południowe odpychają się.

 Ćwiczenie 3. R. umieszcza na tablicy magnetycznej (lub lodówce) kartkę i przytwierdza ją magnesem. Potem umieszcza trzy kartki i też przytwierdza je magnesem. Dzieci umieszczają karton między magnesem a kartkami. Obserwują zachowanie kartek.

Wniosek Magnes przyciąga karton przez papier.

Ćwiczenie 4. R. pociera magnesem dużą igłę – od jej środka ku końcom (otrzymuje tak zwany sztuczny magnes). Potem przykłada namagnesowaną igłę do innej igły. Dzieci obserwują zachowanie igły.

Wniosek: Namagnesowana igła zachowuje się jak magnes i przyciąga inną igłę.

Podsumowanie. 

  • Zabawy z magnesem.
  • Łowimy ryby. Sylwety ryb, spinacze (np. biurowe – metalowe), niebieski karton, kijek z przywiązanym sznurkiem i umocowanym magnesem. R. przygotowuje sylwety ryb. Każdą z nich przypina spinaczem i kładzie na niebieskim kartonie – jeziorku. Dzieci łowią ryby. Po skończonej zabawie dzieci liczą złowione ryby.
  • Labirynt (lub trasa samochodowa). Karton z narysowanym schematem labiryntu, dwa magnesy. R. przygotowuje schemat labiryntu na kartonie. Dzieci kładą jeden mały magnes przed wejściem do labiryntu, a drugi magnes trzymają pod kartonem. Poruszając drugim magnesem, starają się, żeby umieszczony na kartonie magnes przeszedł przez labirynt.
  • Poznawanie zastosowania magnesu.

− Gdzie spotykamy magnesy?

Magnesy spotykamy:

− w zamknięciach mebli,

− na tablicach magnetycznych

– służą do utrzymywania dokumentów, liter,

− w wieszakach na ubrania,

− w kompasie,

− w różnych urządzeniach elektrycznych: prądnicach, silnikach,

− w miernikach elektrycznych.

 

  1. Słuchanie opowiadania Małgorzaty Strękowskiej-Zaremby Wywiad

Flipbooki/mac.pl  – NOWE PRZYGODY OLKA I ADY książka bb+5-6 latek str. 20-21

 

Ada nie mogła się doczekać wizyty u dziadków. Miała bardzo ważne zadanie do zrealizowania. – Babciu, dziadku, przeprowadzę z wami wywiad!

– wykrzyknęła już w progu, gdy w piątek wieczorem rodzice wreszcie znaleźli czas, żeby zawieźć ją na przedmieścia.

– Muszę dowiedzieć się jak najwięcej o rodzinie. Usiądźcie wygodnie w fotelach i opowiadajcie. – Ada podsunęła babci pod usta mikrofon – jak prawdziwa dziennikarka.

– Ojej, nigdy nie udzielałam wywiadu. Mam tremę – speszyła się babcia. – Chociaż, gdy byłam w twoim wieku, bawiłam się z siostrą w festiwal piosenki. Zamiast mikrofonu śpiewałyśmy do suszarki albo lokówki.

– Super. Spróbuję tak z koleżankami. My też śpiewamy, ale do mikrofonu – powiedziała Ada i dodała bardzo poważnym głosem Ady – dziennikarki:

– Pani babciu, proszę opowiedzieć o rodzinie.

– Cóż, moja rodzina liczy niewiele osób. Mam wnuczkę Adę i wnuka Olka. I mam dziadka.

 – Dziadek jest twoim mężem. Zapomniałaś, babciu? – podpowiedziała cicho Ada. – Dziadek jest moim mężem, a ja jego żoną – poprawiła się babcia.

– Nasz syn, architekt, jest tatą Ady i Olka. A ich mama, lekarka, naszą synową. Nasza córka Aniela, siostra taty Ady i Olka, mieszka na wsi. Moi rodzice już dawno nie żyją, ale mam dwóch starszych braci w Warszawie i młodszą siostrę w Zakopanem.

– To ta, która przysyła mi pluszaki na mikołajki? – spytała Ada. – Ta sama. Gdy byłam w twoim wieku, miałyśmy tylko jednego pluszowego misia. Ja chciałam z nim spać i siostra też.

– I ja śpię z pluszakami! – zauważyła zdziwiona Ada.

– Ciągnęłam misia za jedną łapkę, ona za drugą. Łapki się urwały, a my płakałyśmy aż do rana. To było straszne przeżycie. – Babcia aż westchnęła na wspomnienie horroru, jaki przeżyły ona, siostra i ich miś.

 – Wiem, Olek urwał ogon mojej małpce. Zrobił to niechcący, ale też płakałam – powiedziała Ada ze współczuciem.

– Rano mamusia pozszywała misia, a my nauczyłyśmy się nim dzielić. – Babcia uśmiechnęła się do wspomnień.

– Hulajnogę też miałyśmy jedną. Ada wyobraziła sobie babcię na hulajnodze i aż złapała się za brzuch. – No nie, babciu, ty jeździłaś na hulajnodze?!

– Babcia jeździła na hulajnodze, a ja szalałem na rowerze – wtrącił dziadek i też się uśmiechnął. Widocznie „szaleństwa” musiały być bardzo przyjemne. 

– To tak jak Olek, ale on częściej szaleje na deskorolce. Jeździłeś na deskorolce? – spytała Ada. – Nawet nie wiedziałem, co to jest deskorolka, wnusiu – odpowiedział dziadek. Ada przypomniała sobie o roli dziennikarki, odchrząknęła i spoważniała.

 – Panie dziadku, proszę opowiedzieć o rodzinie.

 – Mam aż czterech braci. Dwóch starszych i dwóch młodszych. Trzech bratanków i cztery bratanice. W naszym domu było głośno i wesoło. Pamiętam zabawy blaszanymi samochodzikami. Nie jeździły same, jak te dzisiaj, nie trąbiły, nie migały światłami, ale nam to nie przeszkadzało. W wyścigi można bawić się nawet kapslami. Ada słuchała dziadków z otwartymi ustami. Odkryła, że w dzieciństwie zachowywali się podobnie jak ona i Olek dziś. Mieli tylko mniej zabawek i nie takich fajnych. Zamiast klockami Lego bawili się drewnianymi klockami. Zamiast lalek, które płaczą, mówią i się poruszają, mieli nieruchome porcelanowe lale. O komputerach nawet nie słyszeli. Ale czy to źle? Mówią, że nie nudzili się ani minuty, a nuda jest przecież gorsza od braku zabawek. Dziennikarka Ada podziękowała dziadkom za wspaniały wywiad. Będzie miała o czym opowiadać koleżankom i kolegom. A gdy wieczorem leżała już w łóżku, przyszedł do niej dziadek.

– Adusiu, może nie mów w przedszkolu o tym, że wybiłem szybę piłką. Jeszcze dzieci pomyślą, że masz dziadka łobuza – poprosił.

– Hm, zastanowię się, panie dziadku – powiedziała poważnie, jednak zaraz uśmiechnęła się i dodała: – Nie martw się. Nie jesteś większym łobuzem niż Olek i ja.

– Jednak o tym, że ostatnio zbiła ulubiony wazon mamy, wolała dziadkowi nie mówić.

  • Rozmowa na temat opowiadania.

− Co przeprowadzała Ada z babcią i dziadkiem?

 − O co pytała babcię i dziadka?

− Co ją zdziwiło?

 − Ile rodzeństwa miała babcia?

− Czy miała tyle zabawek co Ada?

− Na czym jeździła babcia? Na czym jeździł dziadek?

− Ile rodzeństwa miał dziadek?

− Czy zabawy dziadka i babci różniły się od tych, w które bawią się Ada i Olek?

 

  1. Zabawa ruchowa z zastosowaniem wyliczanki – Jadą goście. Potrzebny ktoś do pary.

Mamo! Mamo!                                          dzieci  klaszczą w swoje dłonie,

 Co? Co? Co?                                              klaszczą w dłonie partnera, (lub uderzają o kolana)

Goście jadą.                                                klaszczą w swoje dłonie,

No to co?                                                    klaszczą w dłonie partnera, (lub uderzają o kolana)

 Dzień dobry, dzień dobry.                      podają sobie ręce na powitanie,

 Cmok, cmok, cmok.                                 naśladują posyłanie całusków, ze zwrotem głowy na prawo,                                                                                                         na lewo,

Tato! Tato!                                                                  wykonują takie same gesty jak wyżej.

 Co, co, co?

 Goście odjeżdżają.

 No to co?

Do widzenia, do widzenia.

Cmok, cmok, cmok

 

28.05.2020r – czwartek

  1. Ćwiczenia logorytmiczne.

Dzieci powtarzają za R.. fragmenty rymowanki i wykonują określone ruchy.

Zrób do przodu cztery kroki

i do tyłu dwa podskoki.

Potem w prawo kroki dwa,

niech zabawa dalej trwa.

Zrób do tyłu cztery kroki,

w lewą stronę trzy podskoki.

Potem połóż się na dywanie

 i rozpocznij pedałowanie.

 

  1. Słuchanie opowiadania Małgorzaty Strękowskiej-Zaremby Tata aż zaniemówił.

Był piękny słoneczny dzień. Do Ady i Olka przyjechała babcia. Ta, która mieszka na przedmieściach Warszawy. Dzieci nudziły się w domu, więc babcia poszła z nimi do parku. Olek wziął deskorolkę i  od razu zaczęła się jazda. Ada pędziła za bratem na hulajnodze, ale nie mogła za nim nadążyć. Szybko się zmęczyła. Usiadła na ławce między babcią a nieznajomą panią w ciemnych okularach. – Dzień dobry. Mam na imię Ada. Chodzę już do zerówki. A pani? – spytała nieznajomą. – O, ja już dawno skończyłam szkołę. Mam na imię Halina – przedstawiła się kobieta. Rozmowę przerwał Olek. – Patrz, Ada! – Nacisnął na deskę jedną nogą i zawrócił w miejscu. – Widziałaś? Ale nawrotka! – Piękna – przyznała Ada i z dumą zwróciła się do pani Haliny. – To mój brat. Olek. – Domyśliłam się. Jesteście bardzo podobni. Dziewczynka pomyślała, że kobieta nie widzi dobrze przez ciemne okulary. Gdyby je zdjęła, zobaczyłaby różnicę między Adą a Olkiem. Starszy brat miał ciemnobrązowe włosy, Ada – rude. Takie jak mama. W dodatku włosy Ady były długie, związane w dwa warkoczyki. Olka były znacznie krótsze. Nad czołem i na czubku głowy sterczały mu w górę, jakby zapomniał ich uczesać. Po powrocie do domu Ada poprosiła mamę o rodzinny album ze zdjęciami. – Muszę sprawdzić, do kogo jestem podobna. Bo przecież nie do Olka. Prawda? On jest wyższy ode mnie prawie o głowę. A pani w parku mówiła, że jesteśmy podobni. – Ja jestem podobny wyłącznie do siebie – oznajmił Olek, jednak usiadł obok Ady na kanapie. Oboje pochylili się nad albumem. Ustalanie rodzinnych podobieństw nie było łatwe. Okazało się, że Olek ma takie same włosy jak dziadek na zdjęciach z  młodości. Ciemnobrązowe i rozwichrzone. – Tata też ma takie włosy. Widzisz? Nie jesteś podobny tylko do siebie – zauważyła Ada. – Ty masz niebieskie oczy, mama ma niebieskie oczy, dziadek i ciocia Zosia też – wyliczała. – A ja mam… – przerzuciła kilka stron albumu – ja mam oczy wujka Michała! – Zdziwiła się, że ona i brat mamy mają tak samo ciemne oczy. – Pokaż. – Olek wziął Adę pod brodę i uważnie się jej przyjrzał. – Twoje oczy są trochę ciemniejsze. Ty i tata macie takie same oczy, ciemnobrązowe. To pewne! Do pokoju, w którym siedziały dzieci, zajrzały mama i babcia. – Udało się? Znaleźliście podobieństwa między sobą? – zapytały. Ada i Olek pokręcili głowami. Mama wyszukała więc zdjęcie, na którym dzieci obserwowały ptaki. Dziadek stał wtedy z boku i pstryknął fotkę wnukom. Widać na niej było zadarte nosy Ady i Olka. – Są takie same, chociaż… – w oczach Olka rozbłysły iskierki humoru – jeże też mają zadarte nosy. Ada popatrzyła na brata z góry. Niech nie myśli, że jest taka mała i uwierzy w podobieństwo do jeży. Zamknęła album. – Jesteśmy podobni, bo oboje lubimy owoce, lody, zabawy w wodzie. A najbardziej lubimy obserwować przyrodę z dziadkiem. – Ale ty wolisz rysować, malować i bawić się pluszakami albo bujać się na huśtawce, ja wolę piłkę, puzzle, deskorolkę, gry planszowe. Wyliczanie upodobań przerwał tata, który właśnie wrócił z miasta. Dzieci opowiedziały mu, co robiły w czasie jego nieobecności. – A ja do kogo jestem podobny? – spytał zaciekawiony. Ada i Olek obrzucili go badawczym spojrzeniem. Poszeptali ze sobą. – Nie chcemy cię martwić, tato, jednak… – rozpoczął Olek. – Wydaje się nam, że najbardziej, ale to najbardziej jesteś podobny do krecika z bajek dla dzieci – dokończyła Ada. Tata aż zaniemówił. Za to mama i babcia śmiały się w głos.

  • Rozmowa na temat opowiadania.

 − Gdzie babcia zabrała Adę i Olka?

 − Co powiedziała pani Halinka?                                                                                              

 − Do kogo jest podobna Ada?

 − Do kogo jest podobny Olek?

− Jak dzieci zażartowały z taty?

 

  1. Ćwiczenia gimnastyczne –metodą Rudolfa Labana

Nagranie muzyki marszowej, odtwarzacz CD, dla dziecka: pasek kolorowej bibuły.

  • Zgodnie z muzyką – dzieci maszerują po obwodzie koła na palcach, gdy nagranie muzyki jest głośne, a w przysiadzie, gdy nagranie muzyki jest ciche.
  • Tańczące bibułki – przy nagraniu dowolnej muzyki dzieci swobodnie tańczą i poruszają paskami bibułki trzymanymi najpierw w prawej, a potem w lewej ręce. Podczas przerwy w grze przykucają i układają z bibułki dowolne kształty na podłodze.
  • Po kole – na podłodze układają koła z bibułki i skaczą dookoła nich obunóż, w jedną i w drugą stronę.
  • Powitania bibułką – dotykają bibułką różnych części ciała wymienianych przezrodzica.
  • Jak najwyżej – wyrzucają bibułkę do góry, obserwują jej opadanie, i łapią ją tuż nad podłogą.
  • Sprytne palce – chwytają palcami stopy bibułkę leżącą na podłodze i podają ją sobie do rąk.
  • Rysujemy ósemkę – dzieci przekładają bibułkę z ręki do ręki na kształt ósemki pomiędzy rozstawionymi nogami.
  • Lustro – dziecko potrzebuje pary – rodzica lub rodzeństwo – jedno z dzieci z pary jest lustrem, które odbija ruchy partnera, naśladując je.
  • Wiatr i wiaterek – dzieci dmuchają na paski bibuły z większym i z mniejszym natężeniem.
  • Latające owady – zgniatają bibułkę w kulkę, rzucają przed siebie i podążają jej śladem. Na koniec wrzucają kulkę do obręczy, którą przygotował nauczyciel.
  • Marsz z muzyką – rytmicznie maszerują dookoła sali przy nagraniu marszowej melodii. Podczas przerwy w grze przykucają i wyskakują w górę.

 

  1. Rozwiązywanie zagadek tekstowych o członkach rodziny.

– Ćwiczenia słuchowe na poziomie sylaby – podawanie przez dziecko odpowiedzi  najpierw całym słowem, a następnie sylabami.

Kocha nas najbardziej na świecie                                                           Gdy coś się w domu zepsuje,

wszystkie troski od nas odgania.                                                            szybciutko to naprawi.

Ona nas urodziła. Czy już wiesz, kto to?                                                             Samochód też zreperuje,

To… (mama)                                                                                               bo on wszystko potrafi. (tata)

Dla was, wnucząt, ona zawsze                                                                   Nie każdy jest siwy,

dobre serce ma.                                                                                               nie każdy wąsaty,

Czułym okiem na was patrzy,                                                                      ale każdy jest tatą

bajek mnóstwo zna. (babcia)                                                                      mamy albo taty. (dziadek)

 

Kto jest zatroskany,                                                                                        Taki sam chłopiec jak ja,

 kiedy chorujemy                                                                                             mamę wspólną ze mną ma.

 i gdy dziurę w spodniach                                                                              Wspólny jest również tata.

do domu niesiemy?  (rodzice)                                                                    A ja wiem, że mam… (brata)

 

Co to za dziewczynka ze mną w domu mieszka,

do rodziców mówi: mamo, tato,

a na imię ma Agnieszka? (siostra)

 

27.05.2020 – środa

  1. Ćwiczenie umiejętności operowania oddechem – Zbieramy kwiaty.

Nagranie dowolnej muzyki, odtwarzacz CD. Dzieci spacerują swobodnie po pokoju  w rytmie dowolnej muzyki – obrazują spacer po łące. Zbierają kwiaty dla mamy – wykonują obroty, biegają tanecznym krokiem w różne strony, drobnymi krokami, naśladują zrywanie kwiatów. Podczas przerwy w muzyce wąchają zebrane przez siebie kwiaty – wdychają powietrze nosem, wypuszczają je ustami.

  1. Zabawa słowna Kto jest moją rodziną? – kończenie wypowiedzeń rozpoczętych przez R.

– Mama mojej mamy lub taty to… (babcia).

– Tata mojej mamy lub taty to… (dziadek).

– Siostra mojej mamy lub taty to… (ciocia).

– Brat mojej mamy lub taty to… (wujek).

– Mama mojej babci lub dziadka to… (prababcia).

– Tata mojej babci lub dziadka to… (pradziadek).

  • Wymienianie przez dzieci, kto wchodzi w skład ich rodziny, jak mają na imię jej członkowie.
  1. Zabawy matematyczne – Wyznaczanie kierunków w przestrzeni z punktu widzenia własnego ciała.
  • Określenie przestrzeni (góra, dół, przód, tył)
  1. prosi dziecko, aby pokazało (góra, dół, przód, tył)
  • Lewa strona

    Dzieci podskakują w miejscu. R: Połóż rękę na klatce piersiowej i szukaj serca. Serce mamy po lewej stronie(pokazuje gdzie). Masz lewą stronę ciała ja też mam lewą stronę ciała- mamy lewe ucho, lewe oko, lewą rękę, lewe biodro, lewą nogę (pokazujemy te części ciała)-to wszystko jest z lewej strony. Na lewą rękę założę ci frotkę, abyś pamiętał/-a, że jest to lewa ręka. Wyciągnij lewą rękę i powiedz co znajduje się po twojej lewej ręce?

  • Prawa strona

Wyciągnij rękę, na której nie ma frotki- to jest prawa ręka. Masz prawe ucho, prawe oko, prawą rękę, prawe biodro, prawą nogę- ja też mam (pokazujemy)- to jest prawa część naszego ciała. Wyciągnij prawą rękę i powiedz co znajduje się po twojej prawej stronie?

  • Zabawa „Chodzenie pod dyktando”

    stoi obok dzieci i mówi:
    Dwa kroki w prawo, teraz trzy kroki w lewo, cztery kroki do tyłu, jeden do przodu, pięć w lewo, sześć w prawo(dzieci głośno liczą kroki i wykonują polecania).
    Zamiana ról-dziecko dyktuje a rodzic wykonuje polecenia .Ważne – należy celowo się pomylić, aby dziecko to zauważyło i poprawiło nas.

  • Zabawa z maskotką

    mówi gdzie dziecko ma położyć maskotkę, np.: połóż maskotkę po swojej lewej stronie, teraz po swojej prawej stronie, teraz przed sobą a teraz za sobą, z tyłu.
    Zamiana ról-dziecko dyktuje a R. wykonuje polecenia.
    Ważna jest przemienność Rodzic – Dziecko, Dziecko – Rodzic, ponieważ o wiele trudniejsze jest dla dziecka to, że musi sformułować polecenia, aniżeli je wykonać. Jeżeli to potrafi, oznacza to że rozumie o co chodzi.

  • Wiersz J. Pawlik „Ręce”

    czyta wiersz a dziecko pokazuje lewą lub prawą stronę ciała.

    Tu prawą mam rękę.
    Tu lewą rękę mam.
    Jak ręce się kręcą,
    Już pokazuje wam.

    Tu prawą mam nogę.
    Tu lewą nogę mam.
    Jak nogi podskakują,
    Już pokazuje wam.

    Tu prawe mam oko.
    Tu lewe oko mam.
    Jak oczy me mrugają,
    Już pokazuje wam.

 

  • Zabawa „Szukamy pluszowego misia”.

Dziecko wychodzi z pokoju. R. chowa misia. Dziecko wraca, R. mówi ja będę mówiła Ci, jak masz iść, aby znaleźć misia. Będę mówiła: w prawo, w lewo, do przodu, do tyłu. Słuchaj uważnie i wykonuj polecenia. R. staje za dzieckiem i mówi: idź do przodu. Stop. Przesuń się w lewo. Stop. Teraz idź do przodu. Popatrz w prawo, schyl się i znajdź misia.Zamiana ról.- dziecko dyktuje a R. szuka, – ważne jest, aby stać za dzieckiem, które szuka.

  • Zabawa ruchowa „Kreślenie kół w powietrzu”

    Dzieci zataczają koła w powietrzu: lewą ręką, prawą ręką, lewą nogą, prawą nogą, na przemian- raz lewa, raz prawa i jednocześnie.

 

 

  1. Ćwiczenie matematyczne Z której strony narysować? – potrzebna będzie kartka A4, kredki
  2. prosi dziecko, aby złożyło kartkę na pół, po czym rozłożyło i narysowało po lewej stronie np. domek, piłkę kotka; z prawej strony np. drzewko, słońce, kwiatki.

26.05.2020 – wtorek

  1. Wycinanie kwiatów z kolorowych gazetek reklamowych.
  2. Zabawy ruchowe:
  • Witamy gości. Skłony tułowia – Dzieci swobodnie tańczą przy muzyce. Podczas przerwy w grze wymyślają fantazyjne ukłony z niskim pochyleniem tułowia.
  • Buziaki dla rodziców. Dzieci maszerują po pokoju w rytmie wystukiwanym łyżeczkami. Na hasło: Buziaki dla mamy lub taty – podskakują w miejscu, aby dosięgnąć rodziców i dać im całuska. Dźwięki  łyżeczek są sygnałem do ponownego swobodnego marszu.
  1. Laurka dla Mamy i Taty – potrzebna będzie kartka A4 z narysowanym wazonikiem.

Dziecko z wyciętych wcześniej kwiatów tworzy bukiet i przykleja, dorysowuje łodyżki i liście, ozdabia wazonik i wykonuje ramkę wokół kartki.

  • Laurkę wręcza Rodzicom i składa życzenia.

 

4.  Wspólne zabawy taneczne z rodzicami przy piosenkach:

 

Sto lat dla mamy i taty

https://www.youtube.com/watch?v=grjsVmBu9xM

ZoZi – Dziękuję Mamo! Dziękuję Tato!

https://www.youtube.com/watch?v=j09kDRPi3tE

Moja wesoła rodzinka

https://www.youtube.com/watch?v=zC9jbgmeoLc

Śpiewające Brzdące – Buziak – Piosenki dla dzieci

https://www.youtube.com/watch?v=b-ECatfl-8U

Śpiewające Brzdące – Kocham Cię, Ti Amo, Je T’aime

https://www.youtube.com/watch?v=IdxQW3jqYtA

 

Śpiewające Brzdące – Jesteś mamo skarbem mym

https://www.youtube.com/watch?v=RvHfN-4Va4g

 

“Daj mi rękę tato”

https://www.youtube.com/watch?v=ZxgFEtsfIBs

 

Taniec z rodzicami – A ram zam zam

https://www.youtube.com/watch?v=MdySEQ_t49I

 

5. Wspólne przygotowanie deseru wg pomysłu dzieci i rodziców.

  

25.05.2020 – poniedziałek

  1. • Ćwiczenie dużych grup mięśniowych – Dzieci rosną. Na hasło: Małe dzieci, przedszkolaki         wykonują przysiad; na hasło: Dzieci rosną – powoli podnoszą się, aż do wspięcia na palce.
  • Zabawa ruchowa z elementem skoku – Buziaki dla rodziców. Dzieci maszerują po pokoju w rytmie wyklaskiwanym przez rodzica. Na hasło: Buziaki dla mamy lub taty – podskakują w miejscu, aby dosięgnąć rodziców i dać im całuska.
  1. Oglądanie zdjęć przedstawiających ich rodziców w różnych etapach życia. Zdjęcia rodziców z różnych okresów życia. Dzieci układają zdjęcia, zaczynając od zdjęć rodziców w najmłodszym wieku, do tych, gdzie są najstarsi. Potem dopatrują się podobieństw między dziećmi a ich rodzicami.
  2. Słuchanie wiersza Jadwigi Koczanowskiej Mama i tata.

Mama i tata to świat nasz cały                                                                                                                                                – ciepły, bezpieczny, barwny, wspaniały;                                                                                                                           to dobre, czułe, pomocne ręce                                                                                                                                                               i kochające najmocniej serce.                                                                                                                                                        To są wyprawy do kraju baśni,                                                                                                                                            wakacje w górach, nad morzem, na wsi,                                                                                                                                loty huśtawką, prawie do słońca,                                                                                                                                        oraz cierpliwość, co nie ma końca.                                                                                                                                       Kochana Mamo, kochany Tato,                                                                                                                                               dzisiaj dziękować chcemy wam za to,                                                                                                                                                   że nas kochacie, że o nas dbacie                                                                                                                                                  i wszystkie psoty nam wybaczacie.

  • Rozmowa na temat wiersza.
  1. zadaje pytania:

 − Jakie znaczenie mają dla dzieci rodzice?

 − Za co dzieci dziękują rodzicom?

  1. MOJA RODZINA – rysowanie swojej rodziny. Nazywanie jej członków.
  2. Zabawa ruchowo-naśladowcza Jak nasi rodzice. Dzieci poruszają się po pokoju w rytmie wystukiwanym na tamburynie lub wyklaskiwanym przez R. Na hasło: Jak mama, naśladują czynności wykonywane w domu przez mamę. Na hasło: Jak tata – czynności wykonywane przez tatę
  3. Układanie serduszek z kolorowej włóczki, tasiemek, wstążek itp. – liczenie, porównywanie wielkości, określanie kolorów.

 

Tematy zajęć na tydzień 18 – 22.05.2020r

22.05.2020r. – piątek

Temat: Festyn

Cele główne:

  • rozwijanie mowy,
  • zachęcanie do wspólnej zabawy z rodzicami,
  • rozwijanie sprawności fizycznej.

Cele operacyjne Dziecko:

  • wypowiada się rozwiniętymi zdaniami,
  • bawi się z rodzicami,
  • tworzy rymy do podanych wyrazów.

 

  1. Zabawa ,,Koncert dla mamy i taty”

.

Granie ,,na niby” na wybranych instrumentach – ruchem, mimiką i głosem – utworu dla rodziców.

Dyrygent wskazuje, czy muzyka ma być szybka, wolna, głośna, czy cicha.

 

  1. Słuchanie opowiadania.

 

Na rodzinny festyn do przedszkola Ady przyszło wiele rodzin, między innymi mama i tata Ady oraz Olek. „Święto rodziców” okazało się dobrym pomysłem i okazją do wspólnej zabawy. Całe przedszkole było udekorowane obrazkami namalowanymi przez dzieci oraz kwiatami. W ogródku postawiono dodatkowe ławki, leżaki i miękkie pufy do siedzenia. Dzieci wymyśliły wiele śmiesznych konkurencji, w których brali udział dorośli. Zaczęło się od zagadek, potem były zawody w podrzucaniu piłki głową, co okazało się ulubionym zajęciem niektórych tatusiów. Przedszkolaki zorganizowały pokaz puszcznia baniek mydlanych, które wirowały w powietrzu, mieniąc się wszystkimi kolorami tęczy. Najwięcej śmiechu wywołała ogromna bańka, która osiadła na nosie jednego z rodziców – minęło sporo czasu, zanim pękła! Tata Ady i Olka wygrał konkurs w skakaniu na jednej nodze dookoła karuzeli i chociaż w trakcie spadł mu lewy but, nie poddawał się do końca.

– Brawo! – krzyczała Ada.

– Tato! Tato! – dopingował Olek.

Następnie odbył się konkurs drużynowy z udziałem dorosłych i dzieci. Liczyły się zręczność i refleks. Każdy rodzic otrzymał plastikową butelkę, a zadaniem dzieci było jak najszybsze napełnienie jej wodą i zakręcenie. Ach, ile było przy tym radości! Wszyscy się nawzajem pooblewali, jakby to był śmigus-dyngus. Na szczęście pogoda była wspaniała i słońce szybko wysuszyło zmoczone ubrania.

Mama Ady i Olka zajęła pierwsze miejsce w konkursie nadmuchiwania balonów. W ciągu minuty nadmuchała aż trzy i nawet zdążyła je zawiązać na supeł. Nagle rozległo się potężne trrrach! To jeden z balonów pękł i wystraszył siedzące na dachu gołębie.

– Myślałem, że wystrzeliłaś z armaty! – zażartował tata.

– To dlatego, że kiedyś grałam na trąbce i mam silne płuca – wyjaśniła mama.

Później odbył się konkurs na rodzinne śpiewanie piosenek. Och! Nie każdy potrafi śpiewać. Niektórzy bardzo fałszowali, ale zupełnie się tym nie przejmowali. Przecież wcale nie trzeba być najlepszym we wszystkim. Najważniejsze to umieć się śmiać nawet z samego siebie.

Jednak najwięcej radości wywołały wyścigi z surowym jajkiem trzymanym na łyżce. Dorośli starali się zachować równowagę w czasie biegu, a dzieci piszczały z emocji! Bum! Jajko już leżało na ziemi. Bach! Drugie jajko wylądowało na bucie jednego z ojców.

– Cały trawnik zamienił się w jajecznicę! – zachichotał Olek.

– To są jajka sadzone – stwierdziła Ada.

Zwycięzcy w różnych konkurencjach otrzymali nagrody zrobione przez dzieci: papierowe sowy z przyklejonymi ruchomymi oczami, świeczki ozdobione suszonymi kwiatkami lub muszelkami, kamienie pomalowane jak biedronki i zakładki do książek.

Każdy, kto zgłodniał, mógł się poczęstować pysznym ciastem i owocami, ale najsmaczniejsze okazały się owsiane ciasteczka, które przedszkolaki upiekły razem z paniami kucharkami.

Na zakończenie rodzinnego festynu dzieci przygotowały część artystyczną, a Ada wyrecytowała wier-

szyk:

Gdy na Księżyc się wybiorę,

to spakuję do walizki

moją mamę oraz tatę,

bo nie mogę zabrać wszystkich.

Z mamą będę liczyć gwiazdy

i rysować złote słońce,

z tatą zrobię prawo jazdy

na talerze latające.

Na Księżycu dom postawię

dla mamy kwiat w ogrodzie,

tacie gwiezdną dam golarkę,

by się mógł ogolić co dzień.

Więc, gdy lecieć chcesz w nieznane,

zabierz tatę oraz mamę!

Ada otrzymała wielkie brawa, a potem rozpoczęła się loteria. W losowaniu nagrody głównej wzięli udział wszyscy zaproszeni goście. Każdy chciał wygrać, ale przecież to niemożliwe, żeby wygrali wszyscy. Dzieci trzymały kciuki i czekały, aż pani dyrektor odczyta zwycięski numer.

– Wygrywa los z numerem 1865!

– Hura! To nasz! – krzyknął uradowany Olek.

– Mamy szczęście! – pisnęła Ada.

Nagrodą główną były bilety do teatru dla całej rodziny. Pozostali uczestnicy wylosowali nagrody pocieszenia w postaci książek.

– Trzeba to uczcić! – zaproponowała mama.

– Tylko nie każcie mi już dzisiaj skakać na jednej nodze! – zaśmiał się tata.

Tego dnia Ada i Olek byli bardzo dumni ze swoich rodziców. Chociaż są dorośli, mają wspaniałe po-

czucie humoru i można się z nimi świetnie bawić.

  • Rozmowa na temat opowiadania.

− Z jakiej okazji odbywał się festyn w przedszkolu Ady?

− Kto z rodziny Ady przybył na festyn?

− Jaki konkurs wygrał tata Olka i Ady?

− Na czym polegał konkurs drużynowy – dorośli z dziećmi?

− W jakim konkursie mama Olka i Ady zajęła pierwsze miejsce?

− Jakie inne konkursy odbyły się jeszcze podczas festynu?

− Jakie nagrody przygotowały dzieci?

− Czym częstowali się goście?

− O kim Ada recytowała wiersz?

− Czym zakończył się festyn?

 

  1. Ćwiczenia oddechowe. ( balony, wstążeczka)

Konkurs w nadmuchiwanie balonów – kto zrobi to najszybciej? N. pomaga w zawiązywaniu kokardek. Zwycięzca zostaje nagrodzony brawami.

 

  1. Zabawa graficzna – ,,Portret mamy i taty”

Rodzic i dziecko tworzą parę. Dziecko ma zasłonięte oczy. Zadanie polega na narysowaniu przez dziecko portretu rodzica. Rodzic pomaga, naprowadzając dziecko, udzielając mu słownych informacji na temat tego, jak powinno rysować.

 

  1. Improwizacje ruchowe rodziców z dzieckiem przy nagraniu muzyki tanecznej.

(Nagranie dowolnej piosenki lub melodii, odtwarzacz CD)

 

  1. Zabawa ,,Rymowanki” – dzieci podają słowa, a rodzice wymyślają do nich rymy, po czym następuje zmiana ról.

 

  1. Poszukiwanie par rymujących się słów:

https://www.superkid.pl/rymy_cwiczenia

 

21.05.2020r – czwartek

Temat:Wokół mamy i taty

Cele główne:

  • rozwijanie słuchu fonematycznego,
  • rozwijanie mowy,
  • doskonalenie sprawności manualnej.

Cele operacyjne Dziecko:

  • dzieli słowa na sylaby, głoski,
  • wypowiada się rozwiniętymi zdaniami,
  • wykonuje obrazek techniką kirigami,
  • robi prezent dla rodziców.

 

  1. Zabawy ze słowami.
  • Układanie zdań o rodzicach.

(kartonowe czerwone serca (ok. 15 cm, mazaki)

Dziecko układa zdania o mamie, tacie lub o obojgu rodzicach. N. zapisuje wybrane zdania na kartonowych czerwonych sercach.

  • Liczenie słów w wybranych zdaniach.
  1. odczytuje wybrane zdania z serc, a dziecko liczy w nich słowa i podaje ich liczbę. Np.:

Mama to mój największy skarb. (5)

Niech tata żyje sto lat! (5)

Życzę mamie i tacie, aby byli zdrowi, szczęśliwi.(8)

Mamo, tato kocham was.(4)

  • Dzielenie na sylaby i głoski nazw obrazków przedstawiających prezenty dla rodziców.

(obrazki przedmiotów, roślin, koszyk)

Dziecko losuje obrazki z koszyka. Dzieli ich nazwy na sylaby (5-latki)

Przykładowe obrazki: róża, czekolada, tort, kot, obrazek, wazon, kawa, korale, irys, gerbera,

pudełko…

Podawanie rymów do słów:

mama, tata

Mama – rama, gama, tama, dama, lama…

Tata – wata, data, chata, łata, mata…

  • Nauka rymowanki dla mamy i jej wersji dla taty.

Dla każdego dziecka: duża sylweta serca, małe czerwone serduszka.

Dziecko powtarza tekst rymowanki fragmentami za N.

Mamo, mamo –

Tato, tato –

co ci dam?

co ci dam?

To serduszko, które mam.

To serduszko, które mam.

A w serduszku miłość jest.

A w serduszku miłość jest.

Mamo, mamo – kocham Cię!

Tato, tato – kocham Cię!

Dziecko, recytując rymowankę zapełniają sylwetę serca małymi czerwonymi serduszkami.

 

  1. Burza mózgów na temat: Jak przekazać rodzicom wiadomość, nie używając słów?
  2. podaje wiadomości, a dziecko je prezentują, nie używając słów. Np.

Przytul mnie, bo jestem smutny.

Pobaw się ze mną.

Kocham cię mamo, kocham cię tato.

 

  1. Rozwiązanie zagadki o konwalii.

Dobrze ją znamy z prześlicznej woni,

kwitnie dzwonkami, ale nie dzwoni

(konwalia).

  • Oglądanie i wąchanie bukiecika konwalii ogrodowych (lub leśnych).
  • Rozmowa na temat konwalii.
  1. pyta:

− Jak wygląda roślina?

− Ile dzwonków jest na jednej łodyżce?

− Gdzie rosną konwalie?

− Czy można je zrywać?

 

  • Zapoznanie ze sposobem wykonania prac.

Dla każdego dziecka: kolorowy kartonik (nie zielony) o wymiarach 15–20 cm, białe i zielone kartki, na których narysowane są koła: na białej osiem kół o wymiarze 3 cm, na zielonej – dwa koła o wymiarach 2 cm, klej, nożyczki.

  • Wycinanie kół. Złożenie wszystkich kół na połowę.
  • Zagięcie zakładki za zielonym kole, odgięcie jej i odcięcie.
  • Przesuniecie warstw koła.
  • Sklejanie po dwa białe koła, tak aby powstały dzwoneczki.
  • Naklejanie na kartonik liścia (lub 2 liści) konwalii.
  • Wycięcie z zielonego papieru prostokąta (łodygi) i naklejenie go tak, aby łodyga wsunięta była w liść.
  • Naklejenie na łodygę dzwoneczków kwiatów.

 

  1. Zabawa w poszukiwanie skarbu – ,,Ciepło – zimno”

Wbór ,,skarbu”, naprowadzanie dziecka za pomocą słów w kierunku skarbu bez użycia gestów. Zmiana ról – dziecko chowa ,,skarb” i naprowadza rodzica.

 

Karta pracy, cz. 4, s. 51, 52

20.05.2020r – środa

Temat: Mój tata

Cele główne:

  • kształtowanie poczucia rytmu,
  • rozwijanie sprawności manualnej,
  • rozwijanie umiejętności wykonywania pracy według instrukcji.

Cele operacyjne

Dziecko:

  • naśladuje czynności,
  • wykonuje pracę plastyczną wg instrukcji.

 

  1. Rozmowa na temat – Jak dzieci pomagają rodzicom?
  2. pyta:

− Czy pomagasz rodzicom w domu? W czym?

− Czy trzeba pomagać rodzicom? Dlaczego?

  • Słuchanie wiersza Stanisława Grabowskiego ,,Nie jesteś sam”.

 

Mama biega po pokojach ze ścierką, z odkurzaczem, z froterką.

Tata biega po pokojach z fajką, z książką z pomysłami.

A ja siedzę szczęśliwa w pokoju, gdzie lalka Rozalka,

zeszyty do pierwszej klasy, atlasy…

Gdy w domu – tatuś i mama, nie jestem sama.

  • Rozmowa na temat wiersza. N. pyta:

− Co robi mama?

− Co robi tata?

− Gdzie jest dziewczynka?

− Dlaczego jest szczęśliwa?

 

  1. Zabawa ruchowo-naśladowcza ,,Tata pracuje”

Dziecko naśladuje wykonywanie prac, o których mówi N. Np. Tata pisze na komputerze; Tata trzepie dywan; Tata myje samochód; Tata gra na skrzypcach itp.

 

  1. Zabawa ruchowa ,,Jadą goście”- rytmiczne powtarzanie rymowanki ilustrowanej ruchem.

 

Mamo! Mamo!

klaszczą w swoje ręce,

Co, co, co?

klaszczą w ręce partnera,

Goście jadą.

klaszczą w swoje ręce,

No to co?

klaszczą w ręce partnera,

Dzień dobry, dzień dobry.

podają sobie ręce na powitanie,

ście odjeżdżają..

Cmok, cmok, cmok.

naśladują przesyłanie całusków, ze zwrotem głowy

na prawo, na lewo i na wprost.

Tato! Tato!

Gesty takie same jak wyżej.

Co, co, co?

Go

No to co?

Do widzenia, do widzenia.

Cmok, cmok, cmok.

 

  1. Laurka
  • Składanie kartki z bloku technicznego na pół, tak aby powstała laurka.
  • Wycinanie narysowanych elementów.
  • Przyklejanie kwiatów w wazonie.

 

Karta pracy, cz. 4, s. 50.

19.05.2020r – wtorek

Temat: Moi rodzice

Cele główne:

  • określanie wielkości ,
  • porównywanie wielkości dzieci,
  • rozwijanie sprawności fizycznej.

 

Cele operacyjne Dziecko:

  • dzieli słowa na sylaby,
  • stosuje słowa: mały, duży, większy od, mniejszy od, taki sam,
  • aktywnie uczestniczy w zabawach.

 

 

1.Opowieść ruchowa przy muzyce: ,,Gimnastyka z tatą” (mała obręcz)

 

Razem z tatą idziemy do parku. (maszeruje w miejscu)

Teraz lekka rozgrzewka!( przeskakuje z nogi na nogę),

Uwaga, przeszkody! (wskakuje do środka obręczy),

Pada deszcz, chowamy się pod daszek! (unosi obręcz w górę,)

Przestało padać, biegniemy dalej! (ponowny bieg w miejscu)

Uwaga, drzewo! (bieg drobnymi krokami dookoła obręczy)

Odpoczywamy.(Siada na dywanie w siadzie skrzyżnym)

Wracamy do domu. (maszeruje ).

 

  1. Ćwiczenia w porównywaniu wielkości.
  • Określanie wielkości zabawek (lalki, pluszaki, auta), porównywanie z u życiem określeń ,,najmniej –

szy, największy, większy od, mniejszy od, taki sam).

  • Układanie zabawek od najmniejszej do największej i odwrotnie

 

  1. Zabawa ruchowo-naśladowcza ,,Jak moi rodzice”- naśladowanie czynności wykonywanych przez mamę i tatę.

 

  1. Zabawa ,,Lustro”. Rodzic i dziecko stają naprzeciwko siebie. Naśladują swoje ruchy. Po chwili następuje zmiana ról.

 

  1. Wypowiedzi dziecka na temat ,,Co lubią moi rodzice?”Dziecko określa, co lubi mama, co lubi tata, ale odpowiedzi podaje, dzieląc dane słowa na sylaby.

Np.: mówi, że jego mama lubi cze-ko-la-dę, a tata cias-to.

Karta pracy, cz. 4, s. 46.

 

18.05.2020r – poniedziałek

Temat: Mama i tata

Cele główne:

  • rozwijanie mowy,
  • rozwijanie pamięci,
  • rozwijanie sprawności manualnej,
  • zachęcanie do sprawiania bliskim przyjemności.

 

Cele operacyjne:

Dziecko:

  • wypowiada się rozwiniętymi zdaniami,
  • recytuje wiersz,
  • wykonuje prezent dla bliskich.

 

  1. Zabawa: ,,Moja mama jest…, a mój tata jest…” (Kartony z napisami: Mama jest…Tata jest.., flamaster). Dziecko kończy zdanie (poszukiwanie jak największej liczby określeń przymiotnikowych), N. zapisuje określenia wokół napisów: Mama jest…Tata jest…Wspólnie odczytują napisy (zwrócenie uwagi na podobieństwa i różnice w określeniach mamy i taty).

Rozmowa na temat wiersza.

  1. pyta:

− Kim dla dzieci jest mama i tata?

− Za co dzieci dziękują rodzicom?

  • Kończenie zdań rozpoczętych przez N.

− Moi rodzice są kochani, bo…

− Pomagam rodzicom w…

− Lubię być w domu, bo…

− Z tatą najchętniej robię…

− Z mamą najchętniej robię…

  • Aktywne słuchanie wiersza.
  1. recytuje wiersz, a dziecko dopowiada końcowe słowa wersów.

Mama i Tata to świat nasz…(cały),

ciepły, bezpieczny, barwny…(wspaniały),

loty huśtawką, prawie do słońca

oraz cierpliwość co nie ma końca.

Kochana Mamo, Kochany Tato

dzisiaj dziękować chcemy Wam za to,

że nas kochacie, że o nas dbacie

i wszystkie psoty nam wybaczacie.

to dobre, czułe, pomocne…(ręce)

i kochające najmocniej…(serce).

To są wyprawy do kraju…(baśni),

wakacje w górach, nad morzem, na…(wsi),

loty huśtawką, prawie do…(słońca)

oraz cierpliwość co nie ma…(końca).

Kochana Mamo, Kochany…(Tato)

dzisiaj dziękować chcemy Wam…(za to),

że nas kochacie, że o nas(dbacie)

i wszystkie psoty nam…(wybaczacie).

  1. Zabawy ruchowe:
  • Ćwiczenie dużych grup mięśniowych: ,,Myjemy z tatą samochód” – Dziecko naśladujemycie samochodu i spłukiwanie go wodą z wiadra.
  • Ćwiczenie wyprostne – ,,Rodzic zmęczony i rodzic wypoczęty”. Dziecko siedzi skrzyżnie, ręce trzyma na kolanach. Na hasło: ,,Rodzic zmęczony”wykonuje luźny skłon tułowia w przód. Na hasło: ,,Rodzic wypoczęty” – prostuje tułów, głowę trzyma prosto.
  • Podskoki: ,,Froterujemy z mamą podłogę”. Dziecko rytmicznie, naprzemiennie wykonuje wykroki nogami w przód.
  • Ćwiczenie równowagi: ,,Rysujemy obrazek dla mamy i taty”. Dziecko stoji na jednej nodze, a drugą rysuje w powietrzu dowolny obrazek. Rysuje na przemian prawą i lewą nogą.
  • Ćwiczenie uspokajające: ,,Mama i tata”. Dziecko rytmicznie wytupuje lub wyklaskuje rymowanki.

 

Mama i tata kochają nas.

Mama i tata

mają dla nas czas.

 

  1. Wykonanie miseczki na łakocie.
  • Oglądanie różnego rodzaju miseczek. Oglądanie ozdób na miseczkach. Zwracanie uwagi na różne materiały, z jakich są wykonane. Próby określenia, co można w danych miseczkach przechowywać.
  • Ćwiczenie twórcze: ,,O co mogłaby poprosić miseczka, gdyby umiała mówić?” Dziecko próbuje udzielić odpowiedzi na to pytanie.
  • Wykonanie pracy:

(Olej, plastikowy pojemnik, gazety, klajster, farby)

Dziecko naciera plastikowy pojemnik odwrócony do góry dnem z zewnątrz olejem. Następnie drze gazety na średniej wielkości kawałki, którymi za pomocą klajstru okleja pojemnik. Należy zwrócić uwagę na zespolenie jego dna z bocznymi ściankami.Oklejony pojemnik stawiamy w cieple, by wysechł.

Po upływie doby oddzielamy pojemnik od gazet ostrożnymi okrężnymi ruchami i pozostawiamy do wyschnięcia także wewnątrz. Gdy klajster zupełnie wyschnie, dziecko palcami pokrywa miseczkę farbą. Praca jest prezentem dla rodziców.

 

  1. Układanie zdrobnień do słów: mama, tata

mama – mamusia, mamuśka, mamunia…

tata – tatuś, tatusiek, tatunio…

 

  1. Zabawa – ,,Pomocnicy”- naśladowanie wymyślonych przez siebie ruchów, obrazujących czynności wykonywanych przez tatę:

− przybijanie gwoździ,

− czytanie książki,

− prowadzenie samochodu,

− niesienie zakupów.

 

  1. Wycinanie serduszek z czerwonego papieru.

 

Tematy zajęć na tydzień 11 – 15.05.2020r

Język angielski

Język angielski. In the garden.

Temat tygodnia: Łąka w maju

15.05.202r – piątek

  1. Kończenie rymowanek o łące.

Trawa, kwiaty, biedronka – to na pewno… (łąka)

Czerwone jak gotowane raki – to… (maki)

Ma żółty środek, białe płatki,

łodyga u niej wiotka.

Ten łąkowy kwiat to… (stokrotka)

Piegowata dama. Po łące chodzi od rana.

Wygrzewa się w promykach słonka.

To maleńka… (biedronka)

Czy to fruwające kwiaty? Jest ich tyle! Nie, to… (motyle)

Lata, lata koło nosa. Uwaga! To groźna… (osa)

Lata, lata obok czoła. To miodna… (pszczoła)

 

  1. Ćwiczenia oddechowe Dmuchamy na dmuchawiec (mniszek pospolity).

 

  1. Słuchanie wiersza Anny Onichimowskiej Zielnik.

 

Biały rumianek.

Na drugiej –

mały bukiet sasanek.

Na trzeciej –

liście dębu i babki.

Na czwartej –

fiołki, konwalie, bratki.

 

Rozmowa na temat wiersza (przypomnienie dziecku, że sasanek nie wolno zrywać, bo są pod ochroną).

  1. pyta:

− Jakie rośliny znajdowały się na kartkach?

− Jak myślisz dlaczego zakładamy zielnik?

  1. 4. Założenie zielnika z przyniesionych z wycieczki roślin koniczyna, mniszek pospolity, szczaw, i in. – Oglądanie obrazków roślin łąkowych, przypomnienie ich nazw. (Obrazki roślin łąkowych, produkty, w których zastosowano rośliny zielne.)
  2. . opowiada o zastosowaniu roślin zielnych, pokazuje syropy, kremy, suszone zioła na herbatę

(np. rumianek), szampon pokrzywowy, tabletki rapacholin, krem rumiankowy…

Dzieci wykonują następujące czynności:

  • Układają roślinę na kartce.
  • Przyklejają ją do kartki za pomocą taśmy klejącej.

 

  1. Ćwiczenia gimnastyczne – zestaw metodą Rudolfa Labana.

Nagranie muzyki marszowej, odtwarzacz CD, dla dziecka: pasek kolorowej bibuły.

  • • Zgodnie z muzyką – dziecko maszeruje po obwodzie koła na palcach, gdy nagranie muzyki

jest głośne, a w przysiadzie, gdy nagranie muzyki jest ciche.

  • • Tańczące bibułki – przy nagraniu dowolnej muzyki dzieci swobodnie tańczą i poruszają

paskami bibułki trzymanymi najpierw w prawej, a potem w lewej ręce. Podczas przerwy

w grze przykucają i układają z bibułki dowolne kształty na podłodze.

  • • Po kole – na podłodze układają koła z bibułki i skaczą dookoła nich obunóż, w jedną i w drugą

stronę.

  • • Powitania bibułką – dotykają bibułką różnych części ciała wymienianych przez rodzica.
  • • Jak najwyżej – wyrzucają bibułkę do góry, obserwują jej opadanie, i łapią ją tuż nad podłogą.
  • • Sprytne palce – chwytają palcami stopy bibułkę leżącą na podłodze i podają ją sobie do rąk.
  • • Rysujemy ósemkę – dzieci przekładają bibułkę z ręki do ręki na kształt ósemki pomiędzy

rozstawionymi nogami.

  • • Lustro – dziecko do pary potrzebuje rodzica – jedna osoba z pary jest lustrem, które odbija ruchy partnera, naśladując je.
  • • Wiatr i wiaterek – dzieci dmuchają na paski bibuły z większym i z mniejszym natężeniem.
  • • Latające owady – zgniatają bibułkę w kulkę, rzucają przed siebie i podążają jej śladem. Na

koniec wrzucają kulkę do obręczy, którą przygotował rodzicl.

  • • Marsz z muzyką – rytmicznie maszerują dookoła sali przy nagraniu marszowej melodii.

Podczas przerwy w grze przykucają i wyskakują w górę.

  1. Zabawa relaksacyjna Złota żaba.

 

  1. mówi: chciałabym zaprosić Cię do zabawy, w czasie której musimy siedzieć bardzo

cicho – inaczej nie będziemy mogli złapać tego, co może uda nam się złapać później. Usiądźmy

na podłodze i skrzyżujmy nogi. Możemy jedną stopę położyć na udzie ( jeśli macie na to

ochotę (pół pozycji lotosu). Utrzymujmy  plecy w wyprostowanej pozycji, a potem lekko

opuśćmy barki.

 Zamknij oczy.

Czy widziałaś kiedykolwiek małą, złotą żabkę, która siedzi na dużym, zielonym liściu lilii wodnej

cicho, cichutko… tak cicho, że nic się nie porusza, a żabka wygląda, jakby spała? Dzisiaj

będziemy takimi żabkami. Wyobraź sobie, że siedzisz na liściu lilii wodnej pośrodku stawu…

Siedzisz tam, jak ta żabka, bardzo cicho, i oddychasz powoli. Nabierz głęboko powietrza do

płuc i wypuszczaj je do końca. W ten sposób żaby łapią muchy na kolację – siedzą tak cicho, że

muchy ich po prostu nie widzą. Nagle wyciągają swój długi język i łapią muchę. Czy potrafisz tak

szybko wystawić język? A teraz siedź spokojnie, a ja będę udawać bzyczącą muchę. Za każdym

razem, kiedy wydam z siebie taki dźwięk (demonstruje ten dźwięk), możesz wystawić język

i złapać muchę. Na zakończenie będziesz mogła szepnąć mi na ucho, ile much złapałaś.

 

  1. Układanie sylwet owadów z klocków w kształcie figur geometrycznych (lub wyciętych z kolorowego papieru)

Dla dziecka: klocki w kształcie figur geometrycznych lub wycięte figury z kolorowego papieru

Dzieci układają sylwety owadów z klocków w kształcie figur geometrycznych. Nazywają

swoje owady i podają nazwy figur geometrycznych, z jakich je ułożyły.

14.05.2020r – czwartek

  1. Ćwiczenie dużych grup mięśniowych Bukiety kwiatów.

Dzieci spacerują po łące, co pewien czas schylają się i zrywają kwiatek. Na hasło: Bukiety

kwiatów zatrzymują się i podnoszą do góry raz prawą, raz lewą rękę. Prezentują swój bukiet.

  1. Wycieczka na łąkę. Cele: obserwowanie roślin i zwierząt w naturalnym środowisku; wspólne zabawy na świeżym powietrzu.

Podczas wycieczki zbieramy rośliny  np. koniczyna, mniszek pospolity, szczaw, i in. Po powrocie do domu wkładamy do książki. Rośliny będą potrzebne do wykonania zielnika (w innym dniu tygodnia)

 

  1. Podczas powrotu do domu swobodne wypowiedzi dzieci na temat wrażeń z wycieczki.
  2. Majowa łąka – praca plastyczna.
  • Ilustrowanie ruchem i głosem opowiadania R.

Był piękny wiosenny dzień i przedszkolaki wybrały się na spacer na pobliską łąkę (dzieci maszerują

w różnych kierunkach pokoju). Słońce mocno świeciło, a wiatr rozdmuchiwał nasiona mniszka

pospolitego i innych roślin (dzieci chodzą na czworakach i dmuchają na rośliny). Nagle dzieci

usłyszały pierwsze odgłosy. To pracowite pszczółki krążyły nad kwiatkami, szukając najpiękniejszych

okazów, aby zebrać z nich nektar (dzieci latają jak pszczółki, machając rękami – skrzydełkami),

wesoło bzyczały, nawołując się nawzajem (naśladują bzyczenie pszczół: bzz, bzz, bzz). Na

listkach koniczyny siedziały koniki polne, poruszając śmiesznie łapkami, z których strząsały resztki

porannej rosy (dzieci siedzą, poruszają w dowolny sposób kończynami), cykając cichutko (naśladują

dźwięk: cyt, cyt). Nagle, zupełnie nie wiadomo skąd, pojawiły się żaby (dzieci naśladują

skakanie żabek), które kumkały głośno (naśladują kumkanie: kum, kum, kum), jakby ostrzegały się

przed jakimś niebezpieczeństwem. Miały rację, że były takie zdenerwowane, bo na łące pojawiła się

para bocianów. Chodziły, wysoko unosząc nogi (naśladują chód bociana), z szeroko rozłożonymi

skrzydłami, i rozglądały się na boki, co chwilę przystawały i pochylały się, szukając czegoś w trawie.

Ponieważ niczego nie mogły znaleźć – klekotały ze złością (naśladują głos bocianów – kle, kle, kle).

Wysoko nad łąką krążył skowronek, śpiewając wiosenną piosenkę (naśladują śpiew skowronka:–

dzyń, dzyń, dzyń), odpowiadał mu wróbel (naśladują głos wróbla: – ćwir, ćwir, ćwir), który przysiadł

zmęczony na pobliskim drzewie w poszukiwaniu pokarmu dla swoich głodnych dzieci. Czekały one

niedaleko w gniazdku, piszcząc:… (naśladują kwilenie piskląt: pi, pi, pi), aby jak najszybciej przyniósł

im cos do jedzenia. Dzieci już miały wracać do przedszkola, kiedy zobaczyły ślimaka, który

wolno sunął po trawie. Gdy tylko napotkał na jakąś przeszkodę, szybko chował się do domku, który

niósł na grzbiecie. Dopiero po chwili wystawiał głowę i rozglądał się dookoła (dzieci naśladują zachowanie ślimaka). Nad łąką latały kolorowe motyle, co pewien czas siadając na kwiatkach (dzieci naśladują ruch latających motyli). Przyglądała im się z zaciekawieniem wrona, siedząca na pobliskiej

wierzbie i głośno kracząca z zachwytu (naśladują krakanie: krrrra, krrr). Wiosenny wietrzyk poruszał

trawą , kwiatami i gałązkami drzew, szumiąc wesołe piosenki szszsz… szszsz… szszuuu…(wydają

szumiące dźwięki, kołysząc uniesionymi rękami).

Dzieci były zadowolone ze spaceru. Wróciły pełne wrażeń do domu, gdzie czekał już na nie pyszny obiadek.

  • Malowanie farbami plakatowymi nt wysłuchanego opowiadania lub obserwacji podczas wycieczki.

 

  1. Zabawy na łące” – z piłką – rozwijanie koordynacji słuchowo- ruchowej.

Piłka dla dziecka, nagranie muzyki o różnym charakterze, odtwarzacz CD.

Siad skrzyżny. Turlanie piłki wokół siebie. (Podkład stanowi cicho grająca muzyka). Podczas

przerwy w muzyce przesuwanie piłki z poleceniem: przed, za, obok, nad – uniesienie jej w górę.

− Leżenie przodem. Ręce wyciągnięte przed siebie trzymają piłkę. Na dźwięk tamburynu

uniesienie piłki nad podłogę, bez oderwania nóg od podłogi.

− Przejście do stania. Podrzucanie i chwytanie piłki w rytmie nadanym przez R.

13.05.2020r – środa

  1. Zabawa ruchowa z elementem równowagi Bocian chodzi po wysokiej trawie.

Dzieci chodzą po pokoju, wysoko unosząc kolana. Po kilku krokach zatrzymują się, stają na jednej

nodze, drugą mają opartą o kolano nogi, na której stoją. Poruszają złączonymi przed sobą

rękami wyobrażającymi dziób bociana i powtarzają słowa: Kle, kle, kle, żabki mi się chce.

  1. Karta pracy, cz. 4, s. 42.

Liczenie pszczół. Łączenie pszczół z obrazkiem plastrów, do których lecą. Kończenie kolorowania

plastrów miodu. Oglądanie zdjęć. Słuchanie nazw produktów, które otrzymujemy dzięki pszczołom.

Degustacja miodu.

  1. Wykonanie biedronek.
  • • Rozmowa na temat budowy biedronki.

Duże zdjęcie/obrazek biedronki.

R.. na zdjęciu/ilustracji pokazuje części ciała biedronki, nazywa je (pancerz, pod nim skrzydła,

głowa, oczy, aparat gębowy, nogi, czułki).

Biedronki należą do rodziny chrząszczy. Przechodzą przez stadia przeobrażenia (jak np.

motyl). W Polsce najczęściej spotykanymi gatunkami biedronek są dwukropki i siedmiokropki,

co oznacza, że liczba kropek nie wskazuje na wiek, tylko na gatunek. Biedronki są

pożyteczne, bo zjadają mszyce – szkodniki roślin.

  • • Zapoznanie ze sposobem wykonania prac.

Dla dziecka: patyk, nici (grube), narysowane wzory biedronek na czarnym i czerwonym

kartonie, nożyczki, klej.

− Przymocowanie półmetrowej nitki do każdego patyka.

− Wycinanie wzorów.

− Składanie czerwonego krążka na pół, rozprostowanie go, a następnie rozcięcie wzdłuż linii

zgięcia.

− Naklejanie na czarny korpus biedronki dwóch czerwonych skrzydełek.

− Dorysowanie flamastrami (gdy klej przyschnie) kropek na skrzydełkach.

− Przymocowanie nitki do biedronki.

  1. Ćwiczenia logorytmiczne Rób to, o czym mówi wiersz.

Dzieci poruszają się razem z R. zgodnie z tekstem wypowiadanego przez niego wierszyka.

Następnie poruszają się same podczas recytacji przez R.

Zrób do przodu cztery kroki,

i rozejrzyj się na boki.

Tupnij nogą raz i dwa,

ta zabawa nadal trwa.

Teraz w lewo jeden krok,

przysiad, i do góry skok.

Zrób do tyłu kroków trzy,

by koledze otrzeć łzy.

 

Klaśnij w ręce razy pięć,

na klaskanie też masz chęć!

Wokół obróć się, raz dwa,

piłka skacze hop-sa-sa.

Ręce w górę i na boki,

zrób zajęcze cztery skoki.

Gdy się zmęczysz, poleż sobie,

i wyciągnij w górę nogę.

  1. Zabawa rozwijająca koncentrację uwagi oraz umiejętność określania, kto należy do rodziny

owadów: Owad czy nie?

Wskazane Obrazki zwierząt, w tym owadów, np. motyl, ćma, mucha, biedronka, mrówka, konik polny,

pszczoła, osa, szerszeń, bąk, komar, chrabąszcz, żuk, ważka.

– dzielenie  nazw owadów na sylaby.

– Dziecko spaceruje po pokoju. R. wypowiada nazwy różnych zwierząt. Jeśli będzie to nazwa owada,

dzieci zatrzymują się w miejscu.

– Dziecko siedzi na dywanie. R. wypowiada różne nazwy – jeśli pojawi się nazwa owada, dzieci

klaszczą w ręce; jeśli pojawi się nazwa innego zwierzęcia, nie klaszczą.

 

 

12.05.2020r – wtorek

  1. Nazywanie zwierząt przedstawionych na zdjęciach. Otaczanie pętlą owadów.

Ćwiczenia w liczeniu – Liczymy żabki. Karta pracy cz. 4, s. 39.

  1. Opowieść ruchowa przy muzyce.
  2. mówi do dziecka:

− Nastała wiosna. Dzisiaj wybierzemy się na łąkę.

Dzieci spacerują za R. w określonym kierunku w rytmie nagrania muzyki o pogodnym charakterze.

Podczas przerwy w muzyce R. mówi:

Jak tutaj pięknie! Tyle kwiatów i miękka, świeża trawa!

Dzieci nabierają powietrza nosem, wydychają ustami na samogłosce – ooo! i sylabie

aaaach!

Ponownie maszerują w rytmie nagrania muzycznego. Podczas przerwy w muzyce R. kontynuuje:

Czy czujesz, jak pachną kwiaty i kwitnące krzewy?

Dzieci zatrzymują się, nabierają powietrza nosem, a wypuszczają ustami, naśladując wąchanie

kwiatów. Następnie udają kichnięcie.

Ponownie maszerują. R. mówi:

Pora odpocząć. Kładziemy się na trawie i powoli oddychamy.

Dzieci wykonują wdech nosem, wydech ustami, następnie wdech ustami i wydech ustami.

Zasypiamy, słuchamy wiosennej muzyki.

W tle słychać cichą muzykę. Dzieci miarowo oddychają, z dłońmi ułożonymi na przeponie.

Zaczyna powiewać wiatr. Szumi trawa. Wiatr wieje coraz mocniej.

Dzieci przechodzą do pozycji stojącej. Nabierają powietrza nosem i wypuszczają je, równocześnie

wypełniając powietrzem policzki.

  1. Zabawy z sześcianem.
  • • Przypomnienie cech kwadratu.
  1. mówi:

− Nakreśl w powietrzu kształt kwadratu.

− Jakie są boki kwadratu?

  1. prezentuje dziecku sześcian. / kostka do gry, drewniany klocek/

 Dziecko ogląda, porównuje. Nazywa figury. Liczy ściany. Określa ich kształt – kwadrat.

 

Zabawy z sześcianem – kostką.

  1. pokazuje dużą kostkę z krążkami (lub liczbami). Dziecko rzuca kostką i wykonuje tyle

czynności podanych przez R., ile oczek (lub jaką liczbę) wyrzucono na kostce.

Czynności: podskoki, skłony, przysiady, okrzyki…

− Dziecko rzuca kostką i podaje liczbę większą (lub mniejszą) o jeden w stosunku do liczby

oczek wyrzuconych na kostce.

Na zakończenie dzieci przypominają, kształt jakiej bryły ma kostka.

 

Karta pracy, cz. 4, s. 40.

Oglądanie sześcianów. Określanie różnic i podobieństw między nimi.

Oglądanie rozłożonego sześcianu – jego siatki. Liczenie kwadratów. Rysowanie na każdej

ścianie innego owada. Oglądanie obrazków sześcianu w różnym położeniu.

  1. Ćwiczenia gimnastyczne – zestaw metodą Rudolfa Labana.

Nagranie muzyki marszowej, odtwarzacz CD, dla dziecka: pasek kolorowej bibuły.

https://www.youtube.com/watch?v=Z0ZPPvV0Qkc

  • • Zgodnie z muzyką – dziecko maszeruje po obwodzie koła na palcach, gdy nagranie muzyki

jest głośne, a w przysiadzie, gdy nagranie muzyki jest ciche.

  • • Tańczące bibułki – przy nagraniu dowolnej muzyki dzieci swobodnie tańczą i poruszają

paskami bibułki trzymanymi najpierw w prawej, a potem w lewej ręce. Podczas przerwy

w grze przykucają i układają z bibułki dowolne kształty na podłodze.

  • • Po kole – na podłodze układają koła z bibułki i skaczą dookoła nich obunóż, w jedną i w drugą

stronę.

  • • Powitania bibułką – dotykają bibułką różnych części ciała wymienianych przez rodzica.
  • • Jak najwyżej – wyrzucają bibułkę do góry, obserwują jej opadanie, i łapią ją tuż nad podłogą.
  • • Sprytne palce – chwytają palcami stopy bibułkę leżącą na podłodze i podają ją sobie do rąk.
  • • Rysujemy ósemkę – dzieci przekładają bibułkę z ręki do ręki na kształt ósemki pomiędzy

rozstawionymi nogami.

  • • Lustro – dziecko do pary potrzebuje rodzica – jedna osoba z pary jest lustrem, które odbija ruchy partnera, naśladując je.
  • • Wiatr i wiaterek – dzieci dmuchają na paski bibuły z większym i z mniejszym natężeniem.
  • • Latające owady – zgniatają bibułkę w kulkę, rzucają przed siebie i podążają jej śladem. Na

koniec wrzucają kulkę do obręczy, którą przygotował rodzicl.

  • • Marsz z muzyką – rytmicznie maszerują dookoła sali przy nagraniu marszowej melodii.

Podczas przerwy w grze przykucają i wyskakują w górę.

  1. Ćwiczenia w określaniu wartości logicznej zdań.

Dla dziecka szyfonowa chustka.

Dzieci dostają szyfonowe chustki. R. wypowiada zdania. Jeżeli dzieci uznają, że zdanie jest

prawdziwe, poruszają chustką nad głową. Jeżeli sądzą, że nie jest prawdziwe – siedzą

bez ruchu.

Czy to prawda, czy to fałsz?

Gdy odgadniesz, sygnał dasz.

− Konik polny w wodzie gra.

− Żaba dwie głowy ma.

− Biedroneczki są w kropeczki.

− Motyle mają ciepłe czapeczki.

− Stokrotka jest czerwona.

− Ważka jest większa niż wrona…

 

  1. Kolorowanka Łąka w maju.
  2. Karta pracy, cz. 4, s. 41.

Rysowanie szlaczków po śladach, a potem – samodzielnie. Rysowanie motyla po śladach.

Kolorowanie rysunku. Rysowanie po śladzie drogi motyla do stokrotki.

 

11.05.2020r – poniedziałek

Propozycje zabaw i aktywności.

  1. Zabawa rytmiczno-artykulacyjna z wykorzystaniem wiersza Teresy Fiutowskiej Żabie łapki.

Rodzic  – dziecko

Dwie zielone małe żabki,

tak nad stawem grają w łapki:

jedną łapką podnoszą                                                                 prawą rękę ugiętą w łokciu,

klap, klap, klap.                                                                           uderzają o prawą dłoń partnera,

Drugą łapką                                                                                podnoszą lewą rękę ugiętą w łokciu,

klap, klap, klap.                                                                          uderzają o lewą dłoń partnera,

Potem dwiema                                                                           podnoszą obie ręce ugięte w łokciach,

klap, klap, klap.                                                                          uderzają w obie dłonie partnera,

Ty, bocianie                                                                              przykucają i grożą bocianowi, poruszając

nas nie łap!                                                                                                             wskazującym palcem.

 

2.Karta pracy, cz. 4, s. 36−37.

Oglądanie obrazka. Określanie, co dzieje się na łące w maju. Oglądanie zdjęć zwierząt, nazywanie ich.

 

  1. Słuchanie opowiadania Małgorzaty Strękowskiej-Zaremby Zabawa w chowanego.
  • • Przedstawienie bohaterów opowiadania: żaby, biedronki, konika polnego, motyla cytrynka.
  • • Podział nazw bohaterów opowiadania na sylaby.

 

Za lasem płynie strumyk, za strumykiem rozpościera się łąka, na łące rosną zielona trawa

i stokrotki o biało-żółtych kwiatach. I jeszcze wiele innych kolorowych kwiatów i zielonych roślin.

Pewnego dnia biedronka, żabka, konik polny i motyl cytrynek bawili się na łące w chowanego.

– Jeden, dwa, trzy… – mała biedroneczka odliczyła do dziesięciu i rozejrzała się dookoła. –

Zaraz was znajdę – zawołała, pewna siebie.

Po chwili wykrzyknęła radośnie: – Widzę cię, żabko! Siedzisz pod liściem mlecza!

Biedronka sfrunęła na liść i zajrzała pod spód.

Coś takiego! Żabki tam nie było. Wszędzie tylko zielone źdźbła trawy i liście roślin łąkowych tak

samo zielone jak żabka.

„To nie ten liść” – pomyślała i przeniosła się na sąsiedni, a potem na kolejny.

O! Coś zielonego mignęło jej przed oczami! Biedronka rozpostarła małe skrzydełka. – Mam

cię, koniku polny! Siedzisz między koniczynkami! Widzę cię! Zaraz będziesz zaklepany – ucieszyła

się z odkrycia.

– I hop! – biedroneczka usiadła na listku koniczyny.

„Znowu nic?” – nie mogła się nadziwić, że pośród zieleni nie ma nawet śladu konika polnego.

– Zdawało mi się – westchnęła, jednak już po chwili uśmiechnęła się szeroko. „Cytrynka na

pewno znajdę. Jest większy od konika polnego i ruchliwszy od żabki” – pomyślała.

Wzbiła się w górę, żeby objąć wzrokiem całą łąkę. Żółty kolor przyciągnął jej uwagę.

– Jest! Widzę cię, motylku!

Już po chwili siedziała na płatku stokrotki. Jednak to był tylko kwiat, a dookoła – tysiące

podobnych. Czy któryś z nich był motylem cytrynkiem? Z pewnością nie.

– Żabka, konik polny i motylek poszli sobie, a mnie zostawili – powiedziała rozczarowana

biedronka. Zrobiło się jej bardzo przykro, że przyjaciele tak z nią postąpili.

– Mylisz się, biedroneczko – odezwał się mądry ślimak. – Twoi przyjaciele wciąż są na łące.

Trudno znaleźć zieloną żabkę i zielonego konika polnego pośród zielonej trawy. Niełatwo też

wypatrzyć żółtego motyla, gdy łąka żółci się od kwiatów. Tak jednak powinno być. Barwa chroni

twoich przyjaciół przed niebezpieczeństwem. Ci, którzy na nich polują, mają wielki kłopot

z odróżnieniem motyla od kwiatka albo konika polnego czy żabki od zielonych liści.

– To prawda – z zieleni wyskoczyli roześmiani przyjaciele biedronki: żabka i konik polny.

– Najprawdziwsza prawda – potwierdził motylek cytrynek i wyfrunął z kępy żółtych jaskrów.

– Nie przejmuj się, biedroneczko, że nas nie znalazłaś. Teraz ja będę szukał. Ukryj się

dobrze. Żabka i konik polny też.

Biedronka ucieszyła się z takiej zamiany. Ale gdzie znaleźć kryjówkę? Dookoła tyle zieleni.

Czerwona biedronka w czarne kropki będzie widoczna z daleka.

Szczęśliwie brzegiem rzeki szła uśmiechnięta od ucha do ucha Ada. Usiadła na skraju łąki,

żeby odpocząć. Miała na sobie czerwone spodenki w czarne kropeczki.

Biedroneczka aż wstrzymała oddech z zachwytu. – Lecę – powiedziała sobie. Skrzydełka, choć

małe, poniosły ją na skraj łąki. Usiadła leciutko na pięknych spodniach dziewczynki i… znikła.

A może wciąż tam siedzi. Jak myślisz?

 

– Rozmowa na temat opowiadania.

  1. pyta:

− W co bawili się: żabka, konik polny, biedronka i motylek cytrynek?

− Dlaczego biedronka nie mogła odnaleźć przyjaciół?

− Co to jest barwa ochronna?

Ubarwienie ochronne czy maskujące polega na upodobnieniu się barwą ciała do środowiska

życia danego zwierzęcia. Ubarwienie ochronne jest rozpowszechnione wśród zwierząt,

takich jak niedźwiedź polarny, pasikonik, rzekotka drzewna.

 

  1. Słuchanie piosenki Wiosna na łące.

https://www.youtube.com/watch?v=814z9Tpphkw

 

  1. Dziś na łąkę przyszła Wiosna

w kwiecistej sukience,

budzi maki i stokrotki,

jaskry i kaczeńce.

Ref.: Ptaki trele wyśpiewują,

świeci ciepłe słońce,

w rosie kąpią się biedronki.

Wiosna już na łące!

  1. Świerszcz zielone stroi skrzypce,

da dziś pierwszy koncert.

Tańczą pszczoły i motyle,

żabki i chrabąszcze.

Ref.: Ptaki…

III. Tak się wszyscy cieszą wiosną,

tańczą i śpiewają,

nawet krecik wyszedł z norki,

z myszką pląsa żwawo.

Ref.: Ptaki…

 

Rozmowa na temat tekstu piosenki.

  1. pyta:

− Kto przybył na łąkę?

− Co zaczęło się dziać na łące, kiedy przyszła wiosna?

− Co to znaczy, że świerszcz stroi skrzypce?

− Wymień mieszkańców łąki, o których jest mowa w piosence.

Nauka refrenu piosenki.

 

 Zabawa ruchowa orientacyjno-porządkowa Wiosenna pogoda.

 

Dzieci spacerują po pokoju. Na hasło Burza zatrzymują się, klaszcząc nad głową i równocześnie

mówiąc: bum, bum, bum. Ponownie spacerują, na hasło Lekki wiatr – dzieci podskakują

z nogi na nogę. Ponowny marsz, na hasło Słońce – unoszą ręce w górę, poruszają nimi

w nadgarstkach.

 

  1. Rozwiązywanie zagadek Bożeny Formy Mieszkańcy łąki.

Wiosną i latem się pojawia,

kiedy ranek nastaje

jej kropelki są na kwiatkach,

listkach i na trawie. (rosa)

 

Na niebie jej barwy

pięknie się mienią,

jak most ogromny

łączy niebo z ziemią. (tęcza)

 

Błyszczący na jej plecach

płaszczyk czerwony,

czarnymi kropkami

pięknie ozdobiony. (biedronka)

 

Rozciąga policzki

jak woreczki małe.

Zimowe zapasy

przenosi w nich całe.

Na czas mroźnej zimy,

gromadzi je w norze.

Ma miłe futerko,

znacie go może? (chomik)

 

Ma barwne skrzydła,

fruwa nad łąką

i bardzo lubi,

gdy świeci słonko. (motyl)

 

Jak się ten owad nazywa?

Przez cały dzień pracuje.

Na plecach nosi ciężary,

kopiec wielki buduje. (mrówka)

 

  1. Karta pracy, cz. 4, s. 38. Słuchanie opowiadania R. o cyklu rozwojowym motyla. Numerowanie kolejnych obrazków za pomocą kropek (lub liczb). Oglądanie zdjęć motyli. Słuchanie ich nazw. Opowiadanie o najciekawszym motylu.

 

Tematy zajęć na tydzień 04 – 08.05.2020r

Język angielski

jezyk ang. Vehicles 2

08.05.2020r – piątek

Temat: Dania też leży w Europie.

Cele główne:

  • rozwijanie mowy,
  • zapoznanie z Hansem Christianem Andersenem – duńskim pisarzem,
  • rozwijanie sprawności fizycznej,
  • doskonalenie motoryki małej.

Cele operacyjne

Dziecko:

  • wypowiada się rozwiniętymi zdaniami,
  • uczestniczy w zabawach ruchowych,
  • maluje farbami na zadany temat.

 

  1. Zabawa ,,Bawimy się słowami”.
  2. przygotował obrazki przedstawiające zwierzęta (psa, kota, słonia, tygrysa, koguta…) oraz elementy pogody (wiatr, deszcz, śnieg, tęczę, słońce, chmury…). Układa je w dwóch koszykach. Dziecko nazywa obrazki. Następnie N. pokazuje, jak wykonuje się ćwiczenie. Losuje po jednym kartoniku z obrazkiem z każdego koszyka. Jeżeli wylosowane obrazki przedstawiają, np. deszcz i koguta, to otrzymamy następujące możliwości połączenia nazw obrazków: deszczowy kogut, koguci deszcz, deszczokogut. Następnie obrazki losuje dziecko.

 

  1. Zabawy gazetami.
  • Zabawa ,,Polska – mój dom.”

Dziecko układa z gazet kształt mapy Polski. Na hasło: ,,Podróżujemy”, naśladuje poruszanie się dowolnym środkiem lokomocji poza Polską. Na hasło: ,,Wracamy do domu” wchodzi na ułożoną z gazet mapę Polski.

  • Zabawa ,,Kto tak potrafi?”

Dziecko przeskakuje przez rozłożoną gazetę obunóż, skacze dookoła gazety na jednej nodze. Zwija gazety w kulki, dmucha na nie tak, aby turlały się po podłodze. Wrzuca papierowe kule do pojemnika.

 

  1. Słuchanie opowiadania N. na podstawie baśni Hansa Christiana Andersena ,,Księżniczka na ziarnku grochu.”
  • Pokazanie dziecku na mapie Europy – Danii.
  • Przedstawienie autora baśni – duńskiego baśniopisarza Hansa Christiana Andersena.
  • Słuchanie opowiadania na podstawie utworu.

            Był sobie pewnego razu książę, który chciał się ożenić z księżniczką, ale to musiała być praw-dziwa księżniczka. Jeździł więc po całym świecie, żeby znaleźć prawdziwą księżniczkę, lecz gdy tylko jakąś znalazł, okazywało się, że ma jakieś „ale”. Księżniczek było dużo, jednak książę nigdy nie mógł zdobyć pewności, że to były prawdziwe księżniczki. Zawsze było tam coś niezupełnie w porządku.Wrócił więc do domu i bardzo się martwił, bo tak ogromnie chciał mieć za żonę prawdziwą księżniczkę.

Pewnego wieczoru była okropna pogoda; błyskało się i grzmiało, a deszcz lał jak z cebra; było strasznie. Nagle ktoś zapukał do bramy miasta i stary król wyszedł otworzyć. Przed bramą stała księżniczka. Ale mój Boże, jakże wyglądała, co uczyniły z niej deszcz i słota! Woda spływała z włosów i sukienki, wlewała się strumykiem do trzewiczków i wylewała się piętami, ale dziewczynka powiedziała, ze jest prawdziwą księżniczką. „Zaraz się o tym przekonamy” – pomyślała stara królowa, ale nie powiedziała ani słowa, poszła do sypialni, zdjęła całą pościel, na spód łóżka położyła ziarnko grochu i na nim ułożyła jeden na drugim dwadzieścia puchowych materaców, a potem jeszcze dwadzieścia puchowych pierzyn. I na tym posłaniu miała spać księżniczka. Rano królowa zapytała ją, jak spędziła noc.

− O, bardzo źle – powiedziała księżniczka – całą noc oka nie mogłam zmrużyć! Nie wiadomo, co tam było w łóżku. Musiałam leżeć na czymś twardym, bo mam całe ciało brązowe i niebieskie od sińców. To straszne!

Wtedy mieli już pewność, że była to prawdziwa księżniczka, skoro przez dwadzieścia materaców, dwadzieścia puchowych pierzyn poczuła ziarnko grochu. Taką delikatną skórę mogła mieć tylko prawdziwa księżniczka.

Książę wziął ja za żonę, bo teraz był pewny, że to prawdziwa księżniczka, a ziarnko grochu oddano do muzeum, gdzie jeszcze teraz można je oglądać, o ile go ktoś nie zabrał.

  • Rozmowa na temat utworu.

 − Z kim chciał ożenić się książę?

 − Jak wyglądała księżniczka, która pewnego dnia zapukała do bramy miasta?

 − Jak królowa chciała się przekonać, czy jest to prawdziwa księżniczka?

 − Czy dziewczyna okazała się prawdziwą księżniczką?

 

  1. Zabawy met. W. Sherborne (rodzic – dziecko)

„Tapczan” – dorosły kładzie się na wznak – dziecko kładzie się na dorosłym.

„Paczka” – dziecko lub dorosły zwija się „w paczkę” – kłębek. Druga osoba usiłuje rozwiązać „paczkę” tzn. rozprostować nogi i ręce osoby zwiniętej w kłębek.

„Skała”- rodzic klęka na kolanach podpierając się rękami. Dziecko usiłuje przewrócić „skałę”.

„Naleśnik” – jedno lub dwoje dzieci zawijamy w koc (jak naleśnik) i toczymy po podłodze.

„Koniki” – dziecko leży na podłodze, rodzic w pozycji stojącej z tyłu trzyma je za ręce i delikatnie ciągnie po podłodze. Zmiana ról.

„Kłoda” –  dziecko leży na plecach, rodzi stara się je obrócić na brzuch. Zmiana ról.

„Skała” – rodzic w klęku prostym, dziecko próbuje go przewrócić. Zmiana ról.

„Mostek” – rodzic tworzy most w klęku podpartym, dziecko wdrapuje się na „most”i prześlizguje pod nim. Zmiana ról.

Relaks – oddychanie torem brzusznym.

 

  1. Malowanie farbami nt. ,,Prawdziwa księżniczka” – wypełnienie całej kartki kolorem (malowanie tła).

 

 

 

 

 

07.05.2020r – czwartek

Temat: Moja ojczyzna

Cele główne:

  • rozwijanie mowy,
  • zapoznanie z nazwami państw należących do UE,
  • zachęcanie do przygotowywania prostych posiłków,
  • określanie, jakie produkty potrzebne są do wykonania pizzy.

Cele operacyjne

Dziecko:

  • wypowiada się rozwiniętymi zdaniami,
  • wymienia nazwy wybranych państw należących do UE,
  • wie, co jest potrzebne do wykonania pizzy.

 

  1. Oglądanie globusa; wyjaśnienie  czym  jest  i  do  czego  służy;  odczytywanie  wspólnie z N. nazw kontynentów, jakie się na nim znajdują. Wprawianie globusa w ruch, zatrzymywanie go palcem przez  dziecko, odczytywanie w jakie miejsce dziecko dotarło.

 

  1. Poznawanie ciekawostek o wybranych krajach europejskich. Oglądanie charakterystycznych dla nich budowli, symboli, np.: wieża Eiffla – Francja; krzywa Wieża – Piza, Koloseum – Włochy; Akropol – Grecja; wiatraki, tulipany – Holandia; zegar Big Ben, królowa Elżbieta – Anglia; torreador, corrida – Hiszpania.

 

  1. Wyjaśnienie skrótu UE; zapoznanie z nazwami państw należących do Unii Europejskiej. Omówienie flagi UE (symbol wszystkich państw należących do Unii Europejskiej, ma 12 gwiazdek, bo na początku należało do niej 12 państw).

 

  1. Opowieść ruchowa ,,Podróżujemy po Włoszech.”

(Nagranie muzyki relaksacyjnej, odtwarzacz CD.) Dziecko naśladuje ruchem, gestem, mimiką treść opowiadania.

            Podróż rozpoczynamy samochodem. (Dziecko porusza się po sali, naśladując odgłos auta: brum, brum, brr, brr). A teraz czas na odpoczynek. Kładziemy się na miękkiej, zielonej trawie, słuchamy odgłosów ptaków, szumu lasu. (Dziecko słucha nagrania relaksacyjnej muzyki). W dalszą podróż wyruszamy rowerem. (Dziecko leży na plecach, naśladuje jazdę na rowerze). A teraz czas na piknik. Zjemy pyszne spaghetti. (Dziecko naśladuje wsysanie makaronu (ćwiczenia mięśni warg), gryzienie (ruchy okrężne żuchwy), oblizywanie ust po smacznym posiłku (ćwiczenia języka)). Pod koniec naszej podróży odpoczniemy na plaży nad ciepłym Morzem Śródziemnym. (Leży na plecach, naśladuje opalanie się, pływanie).

 

  1. Przygotowanie pizzy.
  • Oglądanie produktów.

(Ser żółty starty na wiórki, szynka, sos pomidorowy, upieczone przez kucharki spody do

pizzy, cukinia, zielona pietruszka, pokrojone pomidory.) Nazywanie ich, dzielą nazw na sylaby, a następnie na głoski.

  • Wykonanie pizzy.

Dziecko  dostaje  na  talerzu  upieczony  spód  do  pizzy.  Smaruje  go przygotowanym uprzednio sosem pomidorowym, kładzie wybrane przez siebie dodatki. Pieczenie pizzy w piekarniku. Degustacja.

 

  1. Słuchanie hymnu UE – ,,Ody do radości” Ludwiga van Beethovena.

Karta pracy, cz. 4, s. 34–35.

 

06.05.2020r – środa

Temat: Warszawska Syrenka.

Cele główne:

  • rozwijanie umiejętności wokalnych,
  • doskonalenie słuchu fonematycznego,
  • rozwijanie sprawności manualnej.

Cele operacyjne

Dziecko:

  • śpiewa Hymn Polski,
  • uczestniczy w zabawach ruchowych,
  • prawidłowo przelicza ilość słów w zdaniach,
  • dzieli słowa na sylaby i głoski,
  • wykonuje syrenkę.

 

  1. Słuchanie hymnu Polski – Mazurka Dąbrowskiego, śpiew hymnu

− Wyjaśnianie, w jakich okolicznościach można go usłyszeć.

− Omówienie zasad zachowania się podczas słuchania i wykonywania hymnu.

 

  1. Wyjaśnienie pojęcia Warszawa – stolica Polski.

(Ilustracje, lub zdjęcia przedstawiające najważniejsze urzędy państwowe i zabytki znajdujące się w stolicy.)

 

  1. Zabawa ruchowe:
  • ,,Waga”

Dziecko stojąc wyciągają ramiona w bok i wykonuje skłony tułowia na boki – w prawo i w lewo, pokazując jak szalki wagi przechylają się w jedną i w drugą stronę.

  • ,,Skaczące piłki.”

Dziecko wykonuje podskoki zgodnie z poleceniem N. Piłki skaczą wysoko – dziecko podskakuje jak najwyżej; Piłki skaczą nisko – dziecko skacze nisko; Piłki leżą – dziecko stoi bez ruchu.

 

  1. Zabawy słowno – sylabowe.

(dowolne liczmany)

  • Czytanie dziecku zdań zawierających kilka słów. Dziecko układa ilość liczmanów odpowiadającą ilości słów w zdaniu.
  • Dzielenie na sylaby słów kilkusylabowych – układanie liczmanów.
  • Ćwiczenie analizy i syntezy głoskowej prostych wyrazów.

 

  1. Piękny jest nasz kraj – twórcza zabawa plastyczna.
  • Wybieranie spośród  obrazków  zdjęć  (wyciętych  z  kolorowych  czasopism)  różnych  zakątków naszego kraju tych, które dzieciom podobają się najbardziej. Omawianie, co one przedstawiają; uzasadnianie swojego wyboru.

(Obrazki/zdjęcia wycięte z czasopism.)

 

  1. Wykonanie Warszawskiej Syrenki.

(kartka z bloku, kartki papieru kolorowego z narysowanymi konturami poszczególnych elementów Syrenki, nożyczki, klej). Wycinanie po liniach konturowych, narysowanych przez N. na papierze kolorowym, poszczególnych elementów Syrenki i naklejanie ich na kartkach.

 

05.05.2020r – wtorek

Temat: Stolica i Wisła.

Cele główne:

  • porównywanie ilości płynów w dwóch różnych butelkach za pomocą wspólnej miary,
  • poznawanie miary płynów,
  • rozwijanie orientacji przestrzennej.

Cele operacyjne

Dziecko:

  • wie, że porównując ilość płynów w naczyniach, nie należy sugerować się jego wyglądem,
  • wie, że płyny występują w butelkach: 0,5l, 1l, 1,5l,
  • rozpoznaje godło Polski,
  • układa widokówki pocięte na kilka części.

 

  1. Zabawy i ćwiczenia związane z mierzeniem pojemności płynów.

(Przygotowane kilka butelek z plastiku, np. o pojemności 1l z różną zawartością wody zabarwionej farbą. Butelki są dobrze zakręcone.)

  • Określanie, ile wody jest w butelce.
  1. stawia przed dzieckiem zakręconą butelkę z wodą. Pyta: Ile jest wody w butelce – dużo, mało? Potem przewraca butelkę i pyta, czy jest w niej tyle samo wody.
  • Ustawianie butelek według wzrastającej w nich ilości wody. (Butelki z różną ilością barwionej wody.)
  1. ustawia butelki na stoliku przed dziećmi.

 − Dziecko określa, w której butelce jest najwięcej barwionej wody, a w której najmniej.

 − Ustawia butelki według ilości zawartego w nich płynu – od tej z najmniejszą ilością, do tej z największą.

 − Dmucha w kolejne odkręcone butelki. Porównuje dźwięki wydawane przez nie.

  • Zapoznanie z miarą płynów.
  1. pokazuje butelki – 0,5l, 1l, 1,5l. Mówi, że miarą pojemności płynów jest 1l – 0,5l to jest połowa 1l, a 1,5l – to litr i jeszcze połowa litra.
  • Sprawdzanie ilości napojów w dwóch różnych butelkach (jedna niska i szeroka, a druga – wąska i wysoka) za pomocą wspólnej miary.

(Butelki z wodą, kubek.)

Dziecko przelewa do kubka wodę z jednej butelki, a potem z drugiej butelki i liczy, ile kubków wody było w jednej, a ile w drugiej butelce, Określa, gdzie wody było więcej.

(Sok jabłkowy, szklanki, kubek plastikowy.)

  1. wlewa tyle samo soku jabłkowego do przygotowanych różnych szklanek – miarką jest plastikowy kubek.
  • Dziecko ogląda szklanki i dochodzi do wniosku, że o ilości soku nie mówi jego poziom w szklankach, tylko miarka jaką ten płyn rozlewano. Dziecko wypija sok ze szklanek. Wskazywanie butelki, w której zmieści się najwięcej płynu i tej, w której zmieści się go najmniej.
  1. Zabawa ruchowa z butelkami plastikowymi.

Dziecko dostaje butelkę, Ustawia ją względem siebie według poleceń N.:

 − połóż butelkę przed sobą, za sobą,

 − połóż ją po twojej prawej stronie, po lewej stronie,

 − turlaj butelkę po podłodze.

 

  1. Ćwiczenia oddechowe ,,Wiślane fale”

(przymocowane do cienkich patyczków niebieskie paski karbowanej bibuły)

Dziecko nabiera powietrze nosem, następnie powoli wypuszcza je ustami, wprawiając w ruch paski bibuły.

 

  1. Wykonanie pracy plastycznej ,,Nasze godło.”

Wycinanie rysunku godła i pomalowanie go na czerwono, tak aby kształt orła został biały. Naklejanie korony.

 

  1. Układanie w całość widokówek prezentujących najpiękniejsze rejony Polski.

Karta pracy, cz. 4, s. 30−31.

 

04.05.2020r – poniedziałek

Temat: Warszawska syrenka

Cele główne:

  • rozwijanie mowy,
  • poznawanie historii powstania Warszawy,
  • rozwijanie sprawności manualnej,
  • rozwijanie aktywności twórczej.

Cele operacyjne

Dziecko:

  • wypowiada się całymi zdaniami,
  • zna dzieje powstania Warszawy,
  • wykonuje pracę plastyczną.

 

  1. Oglądanie widokówek, książek o Warszawie, dzielenie się swoimi spostrzeżeniami, opisywanie charakterystycznych miejsc Warszawy.

 

  1. Słuchanie opowiadania Agaty Widzowskiej ,,Zakochany w syrenie”

            Ada wróciła z tatą z przedszkola i od razu zaczęła opowiadać o wydarzeniach dnia.

  − Dzisiaj rysowaliśmy Syrenkę – powiedziała.

  − Taki stary samochód? – zdziwił się Olek, który wiedział wszystko o dawnych modelach samochodów takich jak trabant, syrenka i warszawa.

  − Sarenkę? – zapytała mama, która w tym czasie miksowała truskawki i nie dosłyszała głosu córeczki.

  − Ojejku, nikt mnie nie rozumie – westchnęła Ada i rozwinęła swój rysunek.

  − Syrenka warszawska! Kobieta z ogonem ryby i z tarczą − zawołał Olek. − Znam ten pomnik, bo byliśmy tam z klasą.

  − Jeśli chcesz, to opowiem ci legendę o tym pomniku i o powstaniu Warszawy − zaproponowała Ada.

  − Chcę.

  Ada wyjęła jedną ze swoich małych lalek i owinęła jej nogi wstążką, tak, żeby przypominała

ogon ryby. Zaczęła opowiadać:

  − W pewnej wiosce żyła sobie piękna syrena, która nie była zwykłą dziewczyną, bo zamiast nóg miała płetwę. Mieszkała w rzece Wiśle. Czasami wychodziła na brzeg, żeby rozczesać włosy… − Ada udawała, że rozczesuje lalce blond czuprynę. – Syrenka pięknie śpiewała i czarowała swoim głosem rybaków.

  Ada odszukała drugą lalkę, której kiedyś obcięła włosy, podała ją Olkowi i powiedziała:

  − To będzie rybak. Ma na imię Wars.

  − Ja mam go udawać?

  − Tak.

  − I co mam robić? – zapytał Olek.

  − Masz być zakochany – wyjaśniła Ada.

  − Ja?

  – Tak! Wars zakochał się w syrenie i uratował ją przed innymi rybakami. Oni zarzucili na nią sieci, bo chcieli ją zanieść królowi, żeby dostać dużo pieniędzy. Zatkali sobie uszy, żeby nie słyszeć jej śpiewu.

  − A co by się stało, gdyby usłyszeli?

  − Ten, kto ją usłyszał, wchodził do rzeki i już nigdy nie wracał. Zwykli ludzie nie mogą żyć pod wodą.

  − Wiem. Ludzie mają płuca, a ryby skrzela. Dzięki temu ryby mieszkają pod wodą. I ta twoja syrena też.

  Ada przyniosła z kuchni pustą siatkę po cebuli, która przypominała sieć i wrzuciła do niej swoją lalkę.

  − Uratuj mnie, piękny rybaku, a zaśpiewam ci najpiękniejszą pieśń na świecie! – powiedziała.

  − Nie śpiewaj mi, bo wpadnę do Wisły i nie wrócę! Zatkałem sobie uszy – powiedział Olek.

  − Ojej! Już dawno wyjąłeś sobie zatyczki z uszu i dlatego jesteś zakochany. Taka jest legenda, a my się tylko bawimy. Ratuj syrenę!

  − Zakradnę się nocą, kiedy inni rybacy będą spali i rozetnę sieci. Będziesz mogła wrócić do Wisły.

  − Pospiesz się, bo nie mogę żyć długo bez wody! – pisnęła Ada.

  Olek wyplątał syrenę z cebulowej sieci i powiedział:

  − Jesteś wolna. Możesz wracać do domu.

  − Dziękuję ci, dzielny rybaku? Jak masz na imię?

  − Olek.

  − Przecież się bawimy! – przypomniała Ada.

  − No dobrze… mam na imię Wars. A ty, jak masz na imię, piękna panno?

  − Jestem Sawa. Widziałam cię wiele razy na brzegu rzeki.

  − Przychodziłem tu łowić ryby, ale zawsze czekałem na ciebie. Jesteś taka piękna.

  − Och! Rybacy tu biegną! Zobaczyli, że mnie uwolniłeś! Nie wyjdę już na brzeg Wisły, chyba, że waszej wiosce będzie groziło wielkie niebezpieczeństwo. Wtedy was obronię! Żegnajcie!

  − Żegnaj! – powiedział Olek.

  − Przecież ty masz iść ze mną, bo mnie kochasz – przypomniała Ada.

  − Idę z tobą, Sawo! – zawołał Olek.

  Po chwili obie lalki wylądowały pod tapczanem, który udawał rzekę Wisłę.

  Ada opowiadała dalej:

  − Wars i Sawa zniknęli pod wodą, i nikt ich już nie widział. Na miejscu wioski powstało miasto War-

szawa, w którym mieszkamy – zakończyła.

  − Wiesz co, może pójdziemy w sobotę z mamą i tatą obejrzeć pomnik Syrenki nad Wisłą?

Sprawdzimy, czy ma skrzela.

  − Mówiłeś, że byłeś tam z klasą.

  − Ale chcę iść jeszcze raz.

  − Hm… ty chyba naprawdę zakochałeś się w tej Sawie – zachichotała Ada.

  • Rozmowa na temat opowiadania.

 − O czym dowiedziała się Ada w przedszkolu?

 − Kto pomógł jej przedstawić legendę?

  • Wspólne opowiadanie legendy o powstaniu Warszawy.

 

  1. Zagadki pantomimiczne Co można tam robić? (Mapa Polski)
  2. pokazuje na mapie określony rejon Polski, prezentuje, co można robić w tym miejscu, a dziecko odgaduje, gdzie może przebywać (góry, jeziora, las, morze).

 

  1. Zabawy ruchowe:

Zabawa orientacyjno-porządkowa Hop – bęc.

Dziecko maszeruje w różnych kierunkach. Na hasło: Hop wyskakuje w górę, a na hasło: Bęc – przykuca. Po wykonaniu tych czynności ponownie przechodzi do marszu.

  • Ćwiczenia dużych grup mięśniowych Sięgnij jak najwyżej.

Dziecko wspina się na palce, wyciąga ręce naprzemiennie w górę, aby sięgnąć jak najwyżej; następnie wykonuje siad klęczny, przyciska głowę do kolan – stara się zwinąć w jak najmniejszą kulkę.

  • Ćwiczenia nóg Jak sprężynka.

Dziecko wykonuje rytmiczne przysiady i wspięcia w tempie uderzeń N. w bębenek.

  • Ćwiczenie równowagi Kto potrafi?

Dziecko dotyka prawym łokciem lewego kolana i odwrotnie; wytrzymuje chwilę w tej pozycji.

 

  1. Ozdabianie napisu Polska. Dziecko ozdabia napis wg własnej inwencji z wykorzystaniem farb, plasteliny, markerów, pisaków bibuły, wycinanki itp.

 

Tematy zajęć na tydzień 27 – 30.04.2020r

Temat tygodnia: MOJA MIEJSCOWOŚC – MÓJ REGION

Plik do pobrania

język angielski

30.04.2020r – czwartek

  1. Zabawa orientacyjno-porządkowa Do przodu, do tyłu.

Dzieci są piłeczkami skaczą obunóż do przodu, gdy Rodzic klaszcze;

dzieci poruszają się do tyłu – kiedy stuka.

 

  1. Karta pracy, cz. 4, s. 25

Rysowanie po liniach od obrazków dzieci do zdjęć miejscowości, w których mieszkają. Rysowanie

po śladzie drogi babci i dziadka do domu.

  1. Karta pracy, cz. 4, s. 26.

Określanie, co przedstawiają zdjęcia. Odszukanie w naklejkach zdjęć podobnych krajobrazów

i naklejenie ich obok odpowiednich zdjęć. Rysowanie takiego samego rysunku po

prawej stronie, jaki  jest po lewej stronie. Określanie, co znajduje się w rogach rysunków.

4.. Słuchanie wiersza Ewy Stadtmüller Kim jesteś?

Czy wiesz, kim jesteś?

To oczywiste!

Co ci jest bliskie?

Znaki ojczyste.

Ojczyste barwy

biało – czerwone.

Ojczyste godło

orzeł w koronie.

Ojczyste w hymnie

mazurka dźwięki,

no i stolica

miasto syrenki.

I jeszcze Wisła

co sobie płynie:

raz na wyżynie,

raz na równinie,

i mija miasta

prześliczne takie…

Już wiesz, kim jesteś?

Jestem Polakiem.

Rozmowa na temat wiersza.

− Co jest bliskie osobie z wiersza?

− Jakie znaki ojczyste?

− Co jest jeszcze bliskie?

− Kim jest osoba z wiersza? A kim Ty jesteś?                                                                                                        – Jak wygląda flaga Polski

 

  1. Zabawa ruchowa z woreczkiem (lub maskotką) – Podaj cegłę. (Rodzic – dziecko lub rodzeństwo)

Dzieci stają w lekkim rozkroku, dotykają się plecami. Na hasło: Podaj cegłę – dzieci wyciągają ręce w górę i podają woreczek – cegłę, potem wykonują skłon i oddają woreczek – cegłę między nogami. Cegłę podajemy też bokiem, wykonując skręty ciała.

 

  1. Karta pracy, cz. 4, s. 28.

Czytanie całościowe zdania To mapa Polski. Czytanie z Rodzicem napisów odszukanych w naklejkach: Wisła, stolica, Bałtyk, Tatry. Naklejanie ich w odpowiednich miejscach na mapie.

  1. pyta:

− Co to jest Bałtyk?

− Gdzie się znajduje?

− Jak nazywa się stolica Polski?

Oglądanie godła. Kolorowanie rysunku godła według wzoru.

Kolorowanie flag, żeby wyglądały jak flaga Polski.

( Dzieci mogą wykonać flagę Polski samodzielnie )

 

  1. Zabawa Dokończ zdania.

Rodzic. mówi początek zdania, a dzieci je kończą.

Miejscowość, w której mieszkam, to…

Mieszkam… przy ulicy…

Lubię swoją miejscowość, bo…

Moje przedszkole znajduje się w… przy ulicy…

 

Plik do pobrania na dzień 29.04.2020r -środa

29.04.20

28.04.2020r – wtorek

  1. Ćwiczenia z elementem czworakowania Rozrzucone klocki.

Dzieci chodzą na czworakach pomiędzy rozłożonymi na dywanie klockami. Co pewien

czas prostują się i rozglądają, jak dużo klocków rozłożonych jest na dywanie.

  • Ćwiczenia tułowia połączone z ćwiczeniem równowagi Zbieramy klocki.

 

  1. Układanie w całość pociętej na 6 – 8 części widokówki ze znanym miejscem w naszym mieście.
  2. Zabawy z kostkami.

Dwa zestawy kostek (po dwie). W pierwszym zestawie – przeznaczonym do dodawania –

kostki mają zaklejone sześć kropek, puste pole będzie liczone jako zero. W drugim zestawie

– przeznaczonym do odejmowania – jedna kostka jest bez zmian, a druga ma kropek:

sześć, siedem, osiem, dziewięć i dwa razy po dziesięć.

  • Dodawanie z użyciem kostek.

Dzieci rzucają kolejno dwiema kostkami z pierwszego zestawu. Po wyrzuceniu liczą oczka. Podają wynik. Uzasadniają go. Np. 5 i 4 to 9. (pięć dodać cztery to dziewięć).

 

  • Odejmowanie z użyciem kostek.

Dzieci kolejno rzucają kostkami. Najpierw tą z większą liczbą oczek, a potem tą drugą. Liczą

oczka wyrzucone na pierwszej, a potem – na drugiej kostce. Od liczby kropek z pierwszej

kostki odejmują liczbę kropek z drugiej kostki.

Podają wynik. Uzasadniają go. Np. 10 odjąć 6 to 4.

 

  1. Ćwiczenia gimnastyczne. Zamiast kręgli można użyć butelki plastikowe po napojach.
  • • Ćwiczenie mięśni brzucha Jak najdalej w przód.

Dzieci w siadzie prostym, kręgle trzymają w obu rękach. Wykonują skłon tułowia w przód,

sięgając rękami jak najdalej w kierunku stóp (kolana proste).

  • • Skręty Na prawo, na lewo.

Dzieci w siadzie skrzyżnym, trzymają kręgle na głowach, przytrzymując je rękami, łokcie

mają na zewnątrz. Wykonują skręty tułowia w prawo i w lewo; co pewien czas wykonują

kilka rzutów i chwytów kręglami.

  • • Skrętoskłony Witamy stopy.

Dzieci w siadzie rozkrocznym, kręgle trzymają oburącz w górze; wykonują skrętoskłon do

lewej stopy – przywitanie jej (podczas ćwiczenia dzieci starają się nie zginać kolan, kręgle

trzymają obiema rękami).

  • • Ćwiczenie mięśni grzbietu Oglądamy kręgle.

Dzieci leżą na brzuchu, trzymają kręgle w obu rękach przed twarzą. Unoszą głowę, prostują

ręce; oglądają kręgle, wytrzymują przez chwilę. Potem powrót do leżenia – odpoczynek.

  • • Ćwiczenie mięśni brzucha Spotkanie.

Dzieci leżą na plecach, trzymają kręgle w obu rękach wyciągniętych za głową. Jednocześnie

wznoszą obie ręce i nogi – dążą do spotkania nóg z kręglami; potem powracają do

pozycji wyjściowej.

  • • Ćwiczenie mięśni grzbietu i brzucha Z nóg do rąk.

Dzieci leżą na plecach, kręgle trzymają pomiędzy stopami. Przekazują kręgle do rąk za głową i powracają do siadu. Ponownie wkładają kręgle pomiędzy stopy i od nowa wykonują ćwiczenie.

  • • Bieg Postaw kręgle.

Dzieci biegają z kręglami w różnych kierunkach przy akompaniamencie tamburynu. Podczas

przerwy w grze stawiają kręgiel na podłodze tak, aby się nie przewrócił.

  • • Ćwiczenia przeciw płaskostopiu Sprytne stopy.

Dzieci w siadzie prostym podpartym, kręgiel mają pomiędzy stopami (pionowo). Krążą

obunóż w prawo i w lewo.

− Wałkują kręgle raz jedną, raz drugą stopą.

− W siadzie podpartym – chwytają stopami kręgle i podnoszą je do góry.

  • • Zabawa rytmiczna Zgodnie z rytmem.

Dzieci, w rytmie bębenka, spacerują po sali w różnych kierunkach. Podczas przerwy w grze

zatrzymują się, słuchają rytmu wystukanego przez N. na bębenku, starając się go zapamiętać,

a następnie wystukują ten rytm, uderzając kręglami o podłogę.

 

  1. Karta pracy, cz. 4, s. 21.

Dzieci rysują po śladach. Określają, który rysunek kojarzy się z ich otoczeniem.

 

6.Ćwiczenie oddechowe Rodzina.

Szablony domu i członków rodziny, słomki.

Dzieci zajmują miejsca przy stoliku. Przed dzieckiem znajduje się wycięty z kolorowych kartek

szablon domu oraz członków rodziny. Zadaniem dziecka jest przeniesienie za pomocą słomki szablonu członków rodziny na szablon domu.

 

  1. •• Karta pracy, cz. 4, s. 22.

Kolorowanie ramki zdjęcia przypominającego miejscowość dziecka. Kolorowanie rysunku.

 

27.04.2020r – poniedziałek

  1. Ćwiczenia dużych grup mięśniowych Pobudka.

Dzieci leżą na dywanie – śpią. Na uderzenie w bębenek powoli wstają, prostują się, przeciągają,

przecierają oczy, maszerują po sali, aby rozprostować mięśnie; ale chce im się jeszcze

spać i na sygnał – dwa uderzenia w bębenek – ponownie zasypiają.

 

  1. Oglądanie obrazków, widokówek, zdjęć, przedstawiających miejscowość, w której

    mieszkają dzieci. Dzieci rozpoznają miejsca, prowadzą swobodną rozmowę nt miejsc.

  1. Zabawa Dwie ręce, dziesięć palców (według Krzysztofa Sąsiadka). Dzieci:

Ja dziesięć palców mam,                                                  – pokazują obie dłonie z rozłożonymi palcami,

na pianinie gram.                                                              – naśladują grę na pianinie,

Ja dwie ręce mam,                                                            – pokazują dłonie,

na bębenku gram.                                                             – uderzają na przemian dłońmi o uda,

Ja dziesięć palców mam                                                   – pokazują obie dłonie z rozłożonymi palcami,

i na trąbce gram.                                                               – naśladują granie na trąbce,

Ja dwie ręce mam                                                             – pokazują dłonie,

i zaklaszczę wam.                                                              – klaszczą.

  1. Słuchanie wiersza Małgorzaty Strękowskiej-Zaremby Małe miasteczko.

W małym miasteczku nie ma wieżowców,

schodów ruchomych ni zoo,

lecz drzew tu więcej, kwiatów i ptaków,

które śpiewają wesoło.

 

Dokoła rynku stoi rząd domów

w siedmiu kolorach tęczy;

ruch jest nieduży, spokojnie, miło,

czasami pszczoła zabrzęczy.

Czyste powietrze pachnie zielenią,

na niebie świeci słoneczko,

wszędzie jest blisko, ludzie się znają,

dbają o swoje miasteczko.

Rozmowa na temat wiersza.

− Jak wygląda małe miasteczko?

− Jakie są plusy mieszkania w małym miasteczku?

  • • Wskazywanie różnic między miasteczkiem (wsią), a dużym miastem.

(Np.: spokojnie, dużo zieleni, nie ma smogu, mało hałasu…(małe miasto/wioska); dużo hałasu, smog, pojazdy, dużo osób(duże miasto).

 

  1. Zabawa ruchowa Spacer krętą uliczką.

Rodzic podaje określenia kierunku, np.: idź prosto, w prawo, w lewo

 

  1. Karta pracy, cz. 4, s. 20.

Dzieci rysują szlaczki po śladach, a potem – samodzielnie.

Następnie naklejają w ramce widokówki, zdjęcia albo rysują ważne miejsca ze swojej miejscowości.

Rysują po śladzie, bez odrywania kredki od kartki.

 

  1. Spacer po osiedlu w pobliżu miejsca zamieszkania.

Zadaniem dzieci na spacerze jest:

− oglądanie i porównywanie budynków mieszkalnych,

− zwracanie uwagi na budownictwo jedno- i wielorodzinne,

− zachęcanie do obserwacji zmian jakie zaszły w najbliższej okolicy,

− poznawanie nazw mijanych ulic,

− przestrzeganie zasad bezpieczeństwa i przepisów ruchu drogowego.

 

Tematy zajęć na tydzień 20 – 24.04.2020r

24.04.2020r – piątek

Temat: Lis i lornetka

Cele główne

  • rozwijanie mowy,
  • kształtowanie postawy proekologicznej,
  • rozwijanie sprawności fizycznej.

Cele operacyjne

Dziecko:

  • wypowiada się zdaniami rozwiniętymi,
  • wie, jak dbać o przyrodę,
  • aktywnie uczestniczy w zabawach ruchowych,
  • rysuje na dużym arkuszu papieru.

Przebieg zajęć:

  1. Słuchanie opowiadania Agaty Widzowskiej ,,Lis i lornetka”

            Przedszkolaki bardzo lubią wycieczki. Odwiedziły już zoo, ogród botaniczny i Muzeum Lalek. Tym razem grupa Ady wybrała się do lasu na lekcję przyrody, bo nauka w terenie jest znacznie ciekawsza niż zwykłe opowieści. Dzieci koniecznie chciały obejrzeć paśniki dla zwierząt. W świecie zwierząt nastąpiło wielkie poruszenie.

– Schowajcie się! – krzyknął płochliwy zając. – Idą tu małe człowieki!

– Nie mówi się człowieki, tylko ludzie – poprawiła go łania, spokojnie przeżuwając młode pędy drzew iglastych.

– Na pewno zaatakują kijkami nasze mrowiska! – pisnęły przerażone mrówki. – Kiedyś wielki dwunożny człowiek podeptał nasze całe królestwo!

– Pobiegnę wywęszyć, jakie mają zamiary – oznajmił lis i ruszył przed siebie, wymachując puszystą kitą.

– Boimy się hałasu – pisnęły zajączki, tuląc się do uszatej mamy.

– Tydzień temu ludzkie istoty zostawiły w lesie pełno śmieci: puszki, sreberka po czekoladzie

i butelki! – krzyknął oburzony borsuk. – Chyba nie wiedzą, że kiedy słońce rozgrzeje zbyt mocnoszklaną butelkę, to może wywołać pożar lasu!

– To straszne! – oburzyła się wiewiórka. – Zaraz przygotuję pociski z orzechów i będę nimi rzucać. Pac! Pac! W tej samej chwili zza drzew wyłonił się jeleń i dostojnym krokiem zbliżył się do paśnika.

– Witam państwa – przywitał się. – Słyszałem, że boicie się ludzi. Powiem wam, że bać się należy myśliwych, którzy mają strzelby, ale nie ludzkich dzieci, bo one mają dobre serca.

– Tiuu, tiuu! My znamy te maluchy! – odezwały się ptaki. – Zimą sypią dla nas ziarenka i szykują słoninkę w karmnikach, żebyśmy nie zamarzły z głodu.

Nadbiegł zziajany lis i, łapiąc oddech, wysapał:

– Kochani, nie ma się czego bać! Te człowieki to bardzo miłe stworzenia.

– Nie mówi się człowieki, tylko ludzie – po raz drugi odezwała się łania.

– No dobrze, ludzie. Duże stworzenie w spódnicy mówiło do nich „moje kochane przedszkolaki” czy jakoś tak… Urządzili sobie piknik na polanie, a potem posprzątali wszystkie śmieci. Na trawie nie został ani jeden papierek po kanapkach, ciastkach i cukierkach. Wszystkie butelki po sokach i pudełeczka po jogurtach wyrzuciły na parkingu do wielkiego kosza na śmieci.

– A nie krzyczały? – szepnęły wciąż wystraszone zajączki.

– Ależ skąd! One dobrze wiedziały, że w lesie trzeba być cicho, żeby nas nie płoszyć.

– O! To znaczy, że szanują nas i las – powiedziała do rymu pani zającowa.

– Szanować las najwyższy czas! – odpowiedziały chórem zwierzęta.

Tego dnia dzieci wróciły z wycieczki bardzo zadowolone. Nauczycielka pochwaliła wszystkie za to, że w lesie zachowywały się tak, jak należy: nie hałasowały, nie niszczyły mrowisk i norek, nie zrywały żadnych roślin bez zgody pani i pięknie posprzątały po zakończonym pikniku.

– A może narysujecie to, co najbardziej zapamiętaliście z dzisiejszej wycieczki? Zrobimy wystawę o lesie.

– Tak! Chcemy!

– Ja namaluję wiewiórkę – ucieszyła się Zuzia.

– I ptaszki.

– A ja narysuję mech – postanowił Jacek.

Pani rozdała dzieciom kartki, kredki i farby. Sama też postanowiła coś namalować.

Powstały prawdziwe dzieła sztuki: drzewa iglaste oświetlone słońcem, wiewiórka, ślady kopytek, zielona polana i ptaszki na gałęziach. Jacek namalował czarną plamę i oznajmił wszystkim, że to jest nora niedźwiedzia. Ada narysowała lisa trzymającego w łapkach jakiś dziwny przedmiot.

– Co to jest? – zapytała Kasia.

– To jest lis – odpowiedziała Ada, chociaż uznała, że bardziej przypomina psa niż lisa.

– A co on trzyma?

– Lornetkę – odpowiedziała Ada.

– Lornetkę? Przecież lisy nie używają lornetek – stwierdził Piotrek. – Nie widziałem tam żadnego lisa.

– A ja widziałam – odparła Ada. – Cały czas nas podglądał!

– Naprawdę?

– Naprawdę. Ciągle nas obserwował, a zza drzewa wystawała jego ruda kita.

– To dlaczego nam nie powiedziałaś?

– Nie chciałam go spłoszyć. Widocznie sprawdzał, czy umiemy się dobrze zachować w lesie.

– Pewnie, że umiemy! – stwierdził Piotrek.

Nauczycielka zebrała wszystkie obrazki i przyczepiła je do specjalnej tablicy.

– Jaki tytuł nadamy naszej wystawie? – zapytała dzieci.

Było wiele propozycji, ale najbardziej spodobał się wszystkim pomysł Ady: „Czas szanować las”. Jednak największe zdziwienie wywołał rysunek nauczycielki.

– Dlaczego pani powiesiła pustą kartkę? – zdziwiły się dzieci.

– Ona nie jest pusta – uśmiechnęła się tajemniczo pani.

– Przecież pani nic nie narysowała…

– Narysowałam w wyobraźni. Mój rysunek przedstawia leśną ciszę.

Oj, nasza pani zawsze nas czymś zaskoczy!

  • Rozmowa na temat opowiadania.

− Jak zwierzęta przyjęły obecność dzieci w lesie?

− Dlaczego zwierzęta bały się dzieci?

− Co powiedziały o dzieciach zwierzęta, które je obserwowały: jeleń, ptaki, lis?

− Co zrobiły dzieci po powrocie do przedszkola?

− Kogo narysowała Ada? Dlaczego?

− Co narysowała pani? Co przedstawiał jej rysunek?

  1. Zabawy ruchowe – ,,W lesie”
  • Zabawa ruchowa rozwijająca szybką reakcję na sygnał – ,,Dzieci w lesie”
  1. dzieli dzieci na dwie grupy. Pierwsza grupa to drzewa – dzieci stoją w rozsypce; druga to dzieci, które poruszają się swobodnie między drzewami. Na uderzenie w bębenek dzieci jak najszybciej przykucają za najbliższymi drzewami. Przy powtórzeniu zabawy następuje zmiana ról.
  • Ćwiczenia dużych grup mięśniowych – ,,Rzucamy szyszkami”

Dzieci na niby spacerują po lesie, co pewien czas podnoszą szyszkę i rzucają nią z dużym zamachem jak najdalej.

  • Zabawa ruchowa z elementem czworakowania – ,,Przedzieramy się przez leśne zarośla”

Dzieci poruszają się na czworakach między wyobrażonymi zaroślami, co pewien czas prostują się i maszerują do przodu.

  • Zabawa ruchowa rozwijająca wyczucie ciała i przestrzeni – ,,Toczymy zwalony pień.”

Dzieci dobierają się parami. Pierwsze dziecko jest przewróconym przez burzę pniem drzewa – leży na podłodze, drugie delikatnie turlampień w różnych kierunkach, z zachowaniem zasad bezpieczeństwa. Po chwili następuje zmiana ról.

  • Ćwiczenia ramion i tułowia – ,,Piłujemy drzewo” Dzieci stoją w parach, twarzami do siebie. Podają sobie ręce i naprzemiennie przeciągają je do przodu i do tyłu, z równoczesnym pochylaniem i odchylaniem tułowia – naśladują piłowanie drzewa.
  • Ćwiczenie uspokajające – ,,Wracamy z lasu” Dzieci maszerują parami po obwodzie koła za wybraną parą. Co jakiś czas następuje zmiana prowadzących i kierunków

 

  1. Zabawa ,,leśne echo” N. wyklaskuje lub wytupuje dowolne rytmy, a dzieci powtarzają je jak echo.

 

  1. Rysowanie przez dzieci tego, co kojarzy im się z lasem na dużym arkuszu papieru (praca w grupach) Omówienie prac przez autorów, wystawa prac.

 

23.04.2020r – czwartek

Temat: Hodowla hiacyntów

Cele główne:Cele główne

  • zakładanie hodowli według instrukcji rysunkowej,
  • wyrabianie u dzieci opiekuńczego stosunku do roślin,
  • zachęcenie do dbania o swoje najbliższe środowisko,
  • wyrabianie poczucia współodpowiedzialności za przyrodę.

Cele operacyjne

Dziecko:

  • układa historyjkę obrazkową,
  • zakłada hodowlę hiacyntów,
  • sprząta z kolegami/koleżankami ogród przedszkolny,
  • dba o przyrodę (nie śmieci, nie łamie gałęzi…)

 

Przebieg zajęć:

  1. Zabawa badawcza – oczyszczanie wody z wykorzystaniem prostego filtra.

(Słoiki, pędzle ubrudzone w farbie, duża plastikowa butelka, nożyczki, szmatka flanelowa, gaza lub lignina, węgiel drzewny, żwirek, piasek.)

Dzieci brudzą wodę w słoiku, płukając w niej pędzel ubrudzony w farbie. N. pokazuje sposób wykonania prostego filtra oczyszczającego wodę. Wyjaśnia dzieciom, że aby woda mogła być używana przez ludzi, oczyszcza się ją i uzdatnia. Wymaga to jednak wysiłku pracujących przy tym ludzi oraz specjalnych filtrów, co pociąga za sobą duże nakłady finansowe. Podkreśla konieczność oszczędzania wody.

  1. przecina dużą plastikową butelkę na wysokości 1/3 od jej dna. Dolna część butelki będzie stanowiła zbiornik na oczyszczoną wodę. Drugą część butelki N. odwraca szyjką do dołu, a następnie wypełnia ją: szmatką flanelową, gazą lub ligniną, węglem drzewnym, żwirkiem, a na końcu – piaskiem. Warstwy te powinny zająć około połowy wysokości butelki, którą N. nakłada na część butelki stanowiącą zbiornik oczyszczonej wody. Do tak przygotowanego filtru dzieci wlewają brudną wodę ze słoika i obserwują jej filtrowanie. Patrzą, jak wygląda oczyszczona woda. (W ten sam sposób można oczyścić wodę przyniesioną z rzeki, stawu lub kałuży).

 

  1. Założenie hodowli hiacyntów.
  • Olek i Ada zakładają hodowlę hiacyntów. Oglądanie rysunków, układanie wg kolejności – historyjka obrazkowa.
  • Założenie hodowli przez dzieci.

(cebulki hiacyntów, ziemia ogrodnicza, konewka z wodą, łopatki, doniczki.)

Dzieci otrzymują doniczki, ziemię, cebulki hiacyntów. Pracują w parach (lub w większych grupach). Nabierają ziemię łopatkami do doniczek, wsadzają cebulki. Częściowo je przykrywają, podlewają wodą z konewki i umieszczają na parapecie okna.

Przez następne dni obserwują rozwijające się hiacynty.

 

  1. Zabawa ruchowa kształtująca postawę ciała – ,,Kwiatek rośnie – kwiatek więdnie”

 

  1. Malowanie farbami plakatowymi nt. ,,Jaki piękny jest świat”

 

22.04.2020r – środa

Temat: Ochroń przyrodę

Cele główne:

  • ćwiczenia koordynacji słuchowo-ruchowej,
  • rozwijanie umiejętności wokalnych,
  • rozwijanie sprawności manualnych,
  • zachęcanie do segregowania śmieci.

Cele operacyjne

Dziecko:

  • porusza się przy piosence,
  • śpiewa piosenkę,
  • wykonuje papierowy pojemnik na śmieci,
  • rozpoznaje źródła zanieczyszczenia powietrza,
  • segreguje śmieci.

 

Przebieg zajęć:

  1. Zabawa dydaktyczna – ,,Co zanieczyszcza powietrze?”
  2. rozkłada w różnych miejscach sali obrazki przedstawiające: różne środki lokomocji, zakłady z dymiącymi kominami, zanieczyszczającymi powietrze, oraz przedmioty służące dzieciom do zabawy. Dzieci oglądają odszukane obrazki i umieszczają je na tablicy. Pod napisem tak kładą te, które nie mają wpływu na zanieczyszczenie powietrza (np. rower, deskorolka, rolki, hulajnoga, kajak, żaglówka), a pod napisem nie – pozostałe (fabryka z dymiącym kominem, samochód, samolot, lokomotywa spalinowa). N. uświadamia dzieciom, że można przeciwdziałać zanieczyszczeniu powietrza poprzez stosowanie specjalnych filtrów, katalizatorów, benzyny bezołowiowej.

 

  1. Zabawa taneczna przy piosence ,,Ochroń Ziemię”

 

  1. Zabawa ,,Kolorowe kartoniki”– rozwijanie koordynacji wzrokowo-słuchowo-ruchowej.
  2. układa w określonym miejscu na dywanie kolorowe kartoniki w rytmie – trzy sekwencje. Dzieci, oznaczone kolorowymi opaskami, w rytmie tamburynu poruszają się po sali. Mocne uderzenie w tamburyn jest sygnałem, żeby dzieci zajęły miejsca przed kartonikami, w szeregu, zgodnie z zapisem ułożonym na dywanie. Zabawę powtarzamy. N. zmienia kolejność kartoników, dodaje kolejne, w zależności od możliwości dzieci.

 

  1. Zabawa muzyczno-ruchowa – ,,Segregujemy śmieci”

Dzieci są podzielone na trzy grupy. Każda grupa jest oznaczona opaskami w kolorze odpowiednim do koloru skrzynki. W rytmie bębenka dzieci wykonują swobodny bieg między skrzynkami. Na hasło: ,,Segregacja”,bdzieci podbiegają do wybranych skrzynek, zgodnie z kolorami opasek. Na mocne uderzenie w bębenek recytują tekst Bożeny Formy:

Kolory kontenerów wszyscy dobrze znamy,

segregujemy śmieci, do nich je wrzucamy:

do żółtego butelki, szkło do zielonego,

gazety i kartony zawsze do niebieskiego.

 

  1. Praca plastyczna ,,Segregujemy śmieci”

Oglądanie rysunków pojemników służących do segregowania śmieci.

  • Wycinanie elementów pojemników.
  • Kolorowanie pojemników na odpowiednie kolory, w zależności od rodzaju śmieci, jakie należy do nich wrzucać (przedstawione na rysunkach).
  • Składanie i sklejanie pojemników zgodnie z instrukcją.
  • Wykonanie prac przez dzieci.
  • Umieszczenie prac w kąciku dla rodziców.
  • Porządkowanie miejsc pracy.

 

21.04.2020r – wtorek

Temat: Jak dbać o przyrodę?

Cele główne:

  • rozwijanie umiejętności klasyfikowania i liczenia,
  • doskonalenie sprawności fizycznej.

Cele operacyjne

Dziecko:

  • segreguje obrazki kwiatów według koloru, wielkości, kształtu,
  • dostrzega cechy wspólne wybranych roślin i cechy je różniące,
  • liczy w dostępnym mu zakresie,
  • aktywnie uczestniczy w zabawach ruchowych.

 

Przebieg zajęć:

  1. Klasyfikowanie z użyciem kart logicznych.
  • Dzieci dostają karty, wycinają kwiaty. N. ma przygotowane kartoniki, na których będzie kodował wraz z dziećmi cechy kwiatów przedstawionych na kartkach:

− wielkość, np. sylwetki człowieka, większa i mniejsza,

− kolor, np. plamy: różowa, żółta, czerwona,

− kształt – obrazek róży, pierwiosnka.

  1. mówi i pyta:

− Przyjrzyjcie się kartom. Co jest na nich przedstawione?

− Jak można je rozdzielić? (Dzieci podają różne propozycje, np. osobno duże kwiaty, osobno małe kwiaty; rozdzielanie według kształtów kwiatów).

− Rozłóżcie karty na dwie grupy tak, aby w jednej z nich były obrazki dużych kwiatów, a w drugiej – małych kwiatów.

− Jak zaznaczymy na kartoniku, że tu leżą obrazki małych kwiatów? (Np. małą sylwetą człowieka).

− Jak zaznaczymy na kartoniku, że tu leżą obrazki dużych kwiatów? (Np. większą sylwetą człowieka).

Dzieci zsuwają karty. N. pokazuje kartonik z zakodowaną cechą (małe lub duże), a dzieci wybierają spośród wszystkich kart tylko te, na których obrazki mają wskazaną cechę.

− Rozłóżcie karty według kolorów.

− Jak zaznaczycie na kartonikach, jakie kolory mają karty w każdej grupie? (Np. plamami w danym kolorze). Dzieci zsuwają karty. N. pokazuje kartonik z zakodowaną cechą (żółte, różowe lub czerwone plamy), a dzieci wybierają spośród wszystkich kart tylko te, na których obrazki mają wskazaną cechę.

− Rozłóżcie karty według przedstawionych na nich kształtów kwiatów.

− Jak zaznaczylibyście na kartonikach, jakie kwiaty są na obrazkach w każdej grupie? (Rysunkiem tulipana, róży, pierwiosnka).

Dzieci zsuwają karty. N. pokazuje kartonik z zakodowaną cechą (rysunek kwiatu tulipana, róży, pierwiosnka), a dzieci wybierają spośród wszystkich kart tylko te, na których obrazki mają wskazaną cechę. Teraz N. sprawdza, czy dzieci potrafią wyróżnić wskazane cechy kart. Pokazuje kartonik z zakodowaną cechą, a dzieci wybierają odpowiednie karty. N. wybiera karty, a dzieci mają wskazać kartonik z odpowiednią cechą i ją nazwać.

  • Segregowanie kart ze względu na dwie cechy równocześnie.
  1. pokazuje jednocześnie dwa kartoniki z zakodowanymi cechami, np. małe, żółte. Dzieci muszą wybrać karty przedstawiające: małe żółte kwiaty róży, pierwiosnka, tulipana. N. wybiera karty, np. małą czerwoną różę i dużą czerwoną różę. Zadaniem dzieci jest wskazanie kartoników z cechami wspólnymi i ich nazwanie (czerwone kwiaty róży).
  • Następnie segregujemy karty ze względu na trzy cechy np. żółte, duże kwiaty tulipana.
  1. Zabawa ruchowa – ,,Gęsty las – rzadki las”

Na hasło: ,,Gęsty las”, wszystkie dzieci skupiają się wokół N., a na hasło: ,,Rzadki las”,dzieci rozbiegają się po ogrodzie przedszkolnym i biegają w podskokach do chwili, gdy usłyszą hasło: ,,Gęsty las”

 

  1. Ćwiczenie słuchowe – ,,Skąd płynie dźwięk?”

Dzieci zajmują dowolne miejsca na środku sali. Jedno dziecko ma zasłonięte oczy. N. umieszcza w różnych miejscach sali wybrane przez siebie instrumenty. Przemieszcza się między nimi jak najciszej, następnie wydobywa z nich dźwięki. Zadaniem dziecka jest wskazanie, skąd dobiega dźwięk i jaki instrument go wydaje.

 

  1. Zabawy badawcze – ,,Gdzie jest powietrze?”
  • Rozmowa na temat powietrza (przypomnienie) – gdzie się znajduje; czy ma kolor, kształt; w jaki sposób można poznać, że znajduje się wokół nas.
  • Nadmuchiwanie balonów – obserwowanie ich powiększania się, wypuszczanie powietrza z balonów w kierunku własnych twarzy.
  • Wciąganie powietrza do płuc i wydychanie go przez słomkę do napojów do kubeczka z wodą – obserwowanie powstających bąbelków.
  • Dmuchanie na paski bibuły zawieszone na nitce.
  • Obserwowanie drzew poruszanych wiatrem.
  1. wyjaśnia, że powietrza nie można zobaczyć ani powąchać, lecz można poczuć, ale tylko wtedy, gdy porusza się jako wiatr. Podkreśla znaczenie powietrza dla życia ludzi i zwierząt oraz jego wszechobecność wokół nas.

 

 

20.04.2020r – poniedziałek

Temat: Przyjaciele przyrody

Cele główne:

  • rozwijanie mowy,
  • kształtowanie postaw proekologicznych,
  • rozwijanie analizy i syntezy słuchowej,
  • rozwijanie koordynacji wzrokowo-ruchowej.

Cele operacyjne

Dziecko:

  • wypowiada się zdaniami rozwiniętymi,
  • uczestniczy w zabawach ruchowych,
  • wypełnia kolorem powierzchnie ograniczone konturem.

 

Przebieg zajęć:

  1. Oglądanie zdjęć wybranych drzew – liściastych i iglastych.

Dzieci oglądają zdjęcia drzew, nazywają je, porównują wygląd.

  • Wypowiedzi dzieci na temat: Co to jest las?

Karton w kształcie drzewa, mazak.

Dzieci podają swoje skojarzenia ze słowem las

  1. zapisuje je na kartonie w kształcie drzewa, wokół hasła: Las to…

ułożonego z liter i odczytanego wspólnie z dziećmi.

  • Poznawanie (przypomnienie) ogólnej budowy drzewa.
  1. układa przed dziećmi poszczególne kartonowe elementy drzewa: korzenie, pień, gałęzie, koronę z liśćmi. Dzieci nazywają części drzewa. Układają je na tablicy we właściwej kolejności. Określają, które części rośliny rosną pod ziemią, a które nad nią.

 

  1. Opowieść ruchowa – ,,W lesie”(według Małgorzaty Markowskiej).

Wyruszamy na wycieczkę do lasu (dzieci maszerują parami dookoła koła). Idziemy po ścieżce. Ścieżka robi się coraz węższa. Idziemy gęsiego – jedno za drugim. Las staje się gęsty – trzeba się schylać, przechodzić pod gałęziami, rozchylać zarośla (wymyślają różne sposoby przedzierania się przez las). Co jakiś czas odpoczywamy. Zatrzymujemy się, nasłuchujemy odgłosów lasu: śpiewu ptaków (wykonują skłony głowy w tył, na boki, skręty), stukania dzięcioła (w przysiadzie, uderzają palcami o ziemię). Idziemy dalej. Widzimy w oddali sarny na polanie (czworakują w różnych kierunkach). Wchodzimy na polanę pełną kwiatów. Biegamy radośnie, podskakujemy. Zmęczeni zabawą, kładziemy się na trawie. Zasypiamy. Las szumi: szu, szu, szu…

 

  1. Zabawa dramowa – ,,My, drzewa”

Dzieci są drzewami. Rodzic opowiada, co działo się z lasem, drzewami, a dzieci wcielają się w role drzew i uzewnętrzniają stany emocjonalne w zależności od kolejnych zdarzeń opisywanych przez rodzic opowiada:

Dawno temu lasy były czyste, pełne ptaków i innych zwierząt. Drzewa były szczęśliwe, wesoło się uśmiechały, słuchającMśpiewu ptaków siedzących na ich gałęziach. Mijały lata, powoli zachodziły zmiany – wycinki, bezmyślne niszczenie drzew. Zaczęło to złościć drzewa. A gdy na dodatek pojawiły się śmieci, które ludzie wywozili do lasu – drzewa wystraszyły się, co się z nimi stanie. Czy zginą w tych górach śmieci? Czy uschną? Dzisiaj smutno patrzą na to, co się dzieje. Może dzieci im pomogą…

 

  1. Słuchanie wiersza Agaty Widzowskiej – ,,Przyjaciele przyrody”

My, przedszkolaki na ziemskiej kuli
że Ziemię trzeba przytulić,

zadbać o lasy, powietrze, wodę,

kwiaty, zwierzęta – całą przyrodę.

 

To źle marnować wodę w kąpieli

od poniedziałku aż do niedzieli.

 Po co bez przerwy nurkować w wannie?

 Lepiej z prysznica zrobić fontannę!

 

Torba foliowa szczerzy zębiska.

– Jestem z plastiku, sztuczna i śliska.

Gdy będę plackiem leżeć na wodzie,

fokom i żółwiom chętnie zaszkodzę!

 

  1. ,,Burza mózgów” – W jaki sposób możemy zadbać o przyrodę?

 

  1. Zabawa ruchowa ,,Leśny strumyk” N. dzieli dzieci na dwie grupy. Jedną oznacza szarfami – są to drzewa w lesie. Dzieci stają w rozsypce, wyciągają ręce w górę, kołyszą się z nogi na nogę, naśladując jednocześnie szum liści poruszanych wiatrem. Dzieci z drugiej grupy podają sobie ręce i tworzą strumyk, który porusza się między drzewami aż do mementu uderzenia w bębenek. Jest to sygnał do zmiany ról.

 

  1. Kolorowanie rysunków zwierząt – wg wyboru dzieci.

 

Tematy zajęć na tydzień 14 – 17.04.2020r

Tematyka tygodnia:  WIOSNA NA WSI

17.04.2020r – piątek

  1. Dopowiadanie skojarzeń.
  2. mówi nazwę zwierzęcia, a dzieci dopowiadają kojarzące się z nim słowo (z wierszy, z bajek,

opowiadań). Np.

kaczka – dziwaczka

kaczątko – brzydkie

koza (kozucha) – kłamczucha

kot – Filemon

kurka – Czubatka

  1. Zabawa Przestraszone kurczątka.

Dzieci są kurczątkami. Swobodnie poruszają się w różnych kierunkach sali. Na hasło: Uwaga,

kot! uciekają do kurnika (wyznaczonego miejsca w sali), wydając odgłosy: pi, pi, pi. Hasło:

Nie ma kota, jest sygnałem do ponownego wykonywania ruchów.

– Zabawa – Na podwórku.

Dzieci maszerują po obwodzie koła z rytmicznym klaskaniem i powtarzaniem rymowanki:

Na podwórku jest wesoło, wiele zwierząt chodzi w koło. Ko, ko, ko i kwa, kwa, kwa, niech zabawa dalej trwa.

 

  1. Rozmowa na temat wiosennych prac na wsi.
  • • Karta pracy, cz. 4, s. 10.

Oglądanie strony gazety ze zdjęciami przedstawiającymi prace na wsi. Określanie, co to za

prace. Rysowanie w każdym kolejnym polu o jedną łopatę więcej niż w poprzednim.

Pole

Na polach rozpoczęły się prace: orka, bronowanie kultywatorami gleby oraz jej wałowanie,

a następnie siew i sadzenie roślin.

− Dawniej nie było traktorów. Co wykorzystywano do prac polowych?

− Co robią ludzie w ogródkach? Co jest im potrzebne do pracy?

Sad

W sadzie wiosną (w marcu) właściciele przycinają gałęzie drzew i krzewów, opryskują drzewa,

bielą wapnem ich pnie.

− Dlaczego są wykonywane takie prace?

Zwierzęta wiejskie

Rolnicy przez cały rok codziennie muszą dbać o zwierzęta. Np. krowy muszą być dojone

kilka razy dziennie.

− Czy praca rolnika jest łatwa?

  • Zabawa bieżna – Koniki.

Tamburyn.

Dzieci są konikami. Poruszają się przy akompaniamencie tamburynu w rytmie ósemek.

Podczas przerwy w grze zatrzymują się i kopią: raz prawym, raz lewym kopytkiem, podczas

biegu kląskają językiem, podczas kopania rżą: iiihahaha.

  • • Oglądanie obrazków narzędzi ogrodniczych.

Obrazki narzędzi ogrodniczych.

Dzieci oglądają obrazki narzędzi ogrodniczych: grabi, wideł, łopaty, motyki, sekatora, konewki.

Dzielą ich nazwy na sylaby. Określają, do czego służą kolejne narzędzia.

  • • Karta pracy, cz. 4, s. 11.

Rysowanie narzędzi ogrodniczych po śladach. Czytanie z N. lub samodzielnie ich nazw.

Łączenie rysunków z nazwami. Rysowanie w każdym kolejnym polu o jedne grabie mniej

niż w poprzednim.

 

  1. Zabawa metodą opowieści ruchowej – W ogrodzie.

Dzieci wybrały się do ogrodu na zaproszenie ogrodnika Macieja (w roli ogrodnika N.). Witają

się z ogrodnikiem i rozpoczynają oglądanie ogrodu.

Dzieci:

Wąchają kwiatki, wykonują przysiad, skłon głowy w przód i głęboki wdech nosem, a wydech –                                                                       ustami,

biegają po alejkach,              wyciągają ramiona w bok,

naśladując motyle.               rytmicznie podnoszą je i opuszczają.

Ogrodnik Maciej prosi dzieci o pomoc przy sadzeniu.

Dzieci:

Sadzą rośliny,                               wykonują siad klęczny, naśladują czynności:

                                                        kopania, sadzenia, przysypywania roślin ziemią,

myją ręce po pracy,                    stają w rozkroku, wykonują lekki skłon tułowia  w przód, pocierają                                                          dłońmi o siebie,

podlewają posadzone rośliny.        poruszają się po wyznaczonym miejscu i naśladują podlewanie.

Ogrodnik chwali dzieci za dobrze wykonaną pracę i dziękuje za pomoc, podając dłoń każdemu

dziecku.

 

  1. Zabawa Smakujemy i dotykamy.

Produkty pochodzące od zwierząt, apaszka.

  1. pokazuje dzieciom produkty, które pochodzą od zwierząt, np.: jajka, ser, jogurt, miód,

mleko, wełna, pióra. Następnie zasłania dziecku oczy i podaje do spróbowania lub dotknięcia wybrany produkt. Dzieci podają nazwy produktów, a po odsłonięciu oczu nazywają zwierzęta, od których te produkty pochodzą.

 

16.04.2020r – czwartek

  1. Karta pracy, cz. 4, s. 9.

Oglądanie obrazka, odszukiwanie na nim śladów zwierząt. Łączenie obrazków zwierząt z ich

śladami. Czytanie całościowe nazw zwierząt.

  1. Opowieść ruchowa przy muzyce – Wycieczka na wieś.

Odtwarzacz CD, nagranie wesołej melodii, bębenek./można zastąpić klaśnięciem

Nadeszła wiosna. Na wsi jest zielono i radośnie. (Dzieci maszerują za N. w rytmie wybranego

przez niego nagrania wesołej melodii). Odwiedzamy wiejską zagrodę. Straszny tutaj gwar.

Widać domowe zwierzęta: owce, krowy, świnie, kaczki, gęsi, kury, indyki. (N. wymienia nazwy gatunków zwierząt, dzieci naśladują ich charakterystyczne głosy).

Patrzcie, przyfrunęły bociany. Wysoko na dachu domu mają swoje gniazdo. (Dzieci robią daszek

nad oczami, spoglądają w górę. Następnie w rytmie bębenka poruszają się za N., naśladując

charakterystyczne ruchy i klekot bociana).               

Za płotem gospodarstwa widać pole. Rośnie na nim zboże. Zamieniamy się w trawy i kłosy

zbóż. (Dzieci przechodzą do przysiadu, słychać ciche dźwięki bębenka. Na hasło: Rośniemy,

dźwięki stają się coraz głośniejsze, dzieci powoli wstają).

Na łące pojawiają się zające. Małe zajączki chcą się bawić. Chowają się w trawie. Widać ich duże uszy. (Charakterystyczny rytm bębenka zachęca do podskoków – dzieci naśladują ruchy zajączków.

Ponownie słychać nagranie wesołej melodii). W ogrodach kwitną piękne kwiaty, ich kielichy

otwierają się do słoneczka. (Unoszą ręce w górę, naśladują otwierające się do słońca kielichy

kwiatów). Za domem jest sad. Przez chwilę odpoczniemy w cieniu drzew, słuchając świergotu ptaków.(Dzieci kładą się na plecach. Umieszczają ręce na przeponie i miarowo oddychają).

 

  1. Zwierzęta z wiejskiego podwórka – malowanie farbami na porowatym podłożu.

Zapoznanie ze sposobem wykonania pracy.

Dla każdego dziecka: kartka, białe serwetki, klej, farby plakatowe, pędzel.

  • Przyklejanie na kartkach pogniecionych białych serwetek, wypełnianie nimi całej powierzchni

kartki.

  • Malowanie farbami plakatowymi na tak przygotowanej fakturze zwierząt wybranych przez

dzieci.

  • Malowanie tła farbą w jasnym kolorze.

 

  1. Zabawa rozwijająca poczucie rytmu – Zagadki.

Dzieci siadają w siadzie skrzyżnym.

Słuchają zagadek Bożeny Formy, które recytuje N.

Powtarzają kilka razy za N. kolejne wersy wybranej zagadki w nadanym przez N. rytmie.

  1. recytuje zagadki, dzieci rytmicznie wykonują ustalone gesty.

Dzieci recytują, równocześnie wykonując ustalone gesty:

Lubi głośno gdakać,                            naprzemiennie klaszczą, uderzają w swoje kolana

kiedy zniesie jajko.                                  (cała zagadka),

Każdy wie, że jest stałą

kurnika mieszkanką. (kura)

 

Zakręcony ogonek,                             wykonują naprzemiennie cztery uderzenia dłońmi

śmieszny ryjek ma                              o podłogę, cztery razy klaszczą (cała zagadka),

„Chrum, chrum – głośno woła –

kto jedzenie da?”(świnka)

 

Na przykład łaciate,                                        przechodzą do pozycji stojącej,

w oborze mieszkają.                                     wykonują cztery uderzenia o kolana,

Pasą się na łąkach,                                         wykonują obrót wokół siebie,

zdrowe mleko dają.                                           wykonują cztery klaśnięcia, (krowy)

Nie pieje, nie gdacze,                                             maszerują w miejscu,

tylko głośno kwacze.

Po stawie pływa.                                         wykonują ruchy naśladujące pływanie,

Jak się nazywa? (kaczka)

 

Grzebień ma na głowie,                               przechodzą do siadu na piętach, wykonują

                                                                                                                 naprzemienne uderzanie:

swoim głośnym pianiem raz                                          w swoje kolana, następnie w kolana kolegi (cała)

wszystkich wczesnym rankiem zagadka).

budzi na śniadanie.(kogut)

 

  1. Karta pracy, cz. 4, s. 3.

Rysowanie szlaczków po śladach, a potem – samodzielnie. Rysowanie po śladzie drogi kury

do kurnika.

 

15.04.2020r – środa

  1. Ćwiczenie dużych grup mięśniowych – Kaczuszki szukają ziarenek.

Dzieci są kaczuszkami. Chodzą po sali małymi krokami, kołysząc się na boki; co pewien czas

wykonują skłony tułowia w przód – zbierają ziarenka i prostują się.

 

  1. Ćwiczenia ortofoniczne na podstawie wiersza Teresy Fiutowskiej Podworkowa awantura.

Kura gdacze, kaczka kwacze –

goni kurę mokrą raczej.

Gęś też syczy, kogut pieje.

Gwałtu! Rety! Co się dzieje?

Ryczy krowa, świnia kwiczy,

a indyk się rozindyczył.

Kot mysz goni, głośno miauczy.

– Dość awantur! Już wystarczy!

Tak pies Burek głośno szczeka

i już słychać go z daleka.

Koza meczy:

mee, mee, mee…

– Czego psisko mądrzy się?

Dla ochłody – wiadro wody

poleją na głowy, brody!

Wyszły z mody awantury!

A sio, gęsi, a sio, kury! –

Powiedziała, co wiedziała,

białą brodą pokiwała,

pochyliła nisko rogi.

– Cisza! Spokój! Zejść mi z drogi!

Awantura się skończyła,

bo ta koza groźna była.

  1. Długi, krótki – ćwiczenia w mierzeniu długości.

Ćwiczenia dotyczące zrozumienia stałości miary.

Osiem patyczków lub pasków jednakowej długości w dwóch różnych kolorach.

  1. układa ze dwie drogi (każda składa się z czterech skakanek w tym samym kolorze,
  2. droga czerwona i droga żółta).
  • Dwie drogi równoległe. = = = =
  1. pyta:

− Czy obie drogi mają taką samą długość?

Jedna z dróg zakręca.- – – –

                                      – / \ –

− Czy teraz drogi mają taką samą długość?

− Dlaczego uważacie, że czerwona droga jest dłuższa?

  1. wraca jeszcze raz do pierwszego przypadku.

− Czy drogi mają taką samą długość?

− Dlaczego tak uważacie?

Jedna z dróg zakręca.- – – –

                                      \ / \  /

− Czy drogi nadal mają taką samą długość?

− Jak można udowodnić, że są tej samej długości?

(Drogi mają taką samą długość, bo nadal są te same cztery patyczki lub paski, tylko przesunięte).

  • • Mierzenie szerokości dywanu stopa za stopą.

Mały dywan/koc.

Każde dziecko mierzy szerokość dywanu, stawiając stopę przed stopą (palce jednej stopy

dotykają pięty drugiej stopy) i głośno licząc.

− Dlaczego wyszły wam rożne wyniki?

− Czy wasze stopy są jednakowej długości?

  • • Mierzenie długości dywanu krokami.

Mały dywan/koc.

Każde dziecko mierzy długość dywanu krokami, które głośno liczy.

− Dlaczego wyszły wam rożne wyniki?

− Z czym jest związana długość waszych kroków? (Ze wzrostem).

  • • Pokaz linijki, miarki krawieckiej.

Linijka, mały dywan/koc.

  1. mierzy linijką długość małego dywanu.
  2. Ćwiczenia gimnastyczne
  • Zabawa ożywiająca.

Dzieci biegają z wymijaniem się i potrząsaniem gazetami trzymanymi oburącz w górze. Na

mocne uderzenie w tamburyn i zapowiedź: Burza, zatrzymują się i – przyjmując dowolną

pozycję – chronią się przed zmoknięciem, wykorzystując gazetę.

  • Stają w rozkroku, trzymając oburącz złożoną gazetę – w skłonie w przód wymachują gazetą w tył i w przód. Po kilku ruchach prostują się i potrząsają gazetą w górze.
  • Wykonują klęk podparty, dłonie mają na gazecie, skierowane palcami do wewnątrz – przy zgiętych w łokciach rękach opadają tułowiem w przód, dotkają gazety brodą i powracają do pozycji wyjściowej.
  • Maszerują z kulką na głowie
  • W leżeniu przodem – unoszą gazety trzymane za końce oburącz (ręce zgięte w łokciach, skierowane w bok), dmuchają na gazety i wprowadzają je w ruch.
  • Kładą gazety na podłodze, zwijają je po przekątnej w rulonik i przeskakują przez nie bokiem z jednej strony na drugą, od jednego końca do drugiego
  • W staniu, ruloniki trzymają za końce, z przodu – przekładają nogę przez rulonik, wytrzymują w staniu jednonóż, wykonując dowolne ruchy uniesioną nogą, a następnie tą samą drogą przejście do pozycji wyjściowej (ćwiczenie należy wykonać prawą nogą i lewą nogą, na zmianę).
  • Ugniatają gazety tak, aby powstały kulki (piłki) – rzucają kulkami i chwytają je w miejscu, w chodzie, w biegu; rzucają i chwytają, wykonując dodatkowe zadania, np.: przed chwytem wykonują klaśnięcie, dotykają ręką podłogi, robią rękami młynek, wykonują obrót itp.
  • W leżeniu przodem – przetaczają kulki z ręki do ręki, podrzucają kulki oburącz, jednorącz.
  • Ćwiczenia korektywne i uspokajające. Dzieci maszerują we wspięciu na palcach, z kulką na głowie, i przechodzą do siadu skrzyżnego.
  • W siadzie skrzyżnym – wykonują skręty głową w prawo, w tył i w lewo, w tył.
  • W siadzie podpartym, kolana mają rozchylone, kulki położone między stopami – podrzucają kulki stopami, chwytają rękami.
  • W marszu, kulki trzymane w dłoni (prawej, lewej) – ćwiczenie oddechowe – wykonują

wdech nosem i próbują zdmuchiwać kulki z dłoni.

  1. Karta pracy, cz. 4, s. 8.

Kolorowanie tak samo puzzli ze zdjęciami dorosłych zwierząt i ich dzieci. Nazywanie mam i ich dzieci. Czytanie całościowe nazw zwierząt przedstawionych na zdjęciach

 

14.04.2020r – wtorek

  1. Słuchanie opowiadania Małgorzaty Strękowskiej-Zaremby Uparty kogut.

 

Rodzina Ady i Olka wybrała się do cioci na wieś. Wszyscy byli zachwyceni celem podroży.

Tylko mama wydawała się trochę zakłopotana i lekko zaniepokojona.

– Nie pamiętam, kiedy ostatnio byłam na wsi. Chyba bardzo dawno temu. Czy będą tam

wszystkie wiejskie zwierzęta? – wypytywała tatę.

– Oczywiście, jak to w gospodarstwie. Będą krowy i cielęta. Świnie i prosięta. A zamiast koni

i źrebiąt – dwa traktory. Traktorów chyba się nie obawiasz? – spytał żartem tata.

Mama tylko się uśmiechnęła. – Oczywiście. Nawet rogaty baran mnie nie wystraszy. Jestem

supermamą.

– Będą też kury, gęsi, kaczki, indyczki. Zgroza – ciągnął tata żartobliwym tonem.

Samochód wjechał na podwórko. Ada i Olek pierwsi przywitali się z ciocią i wujkiem i natychmiast

zaczęli się rozglądać za zwierzętami.

– Lola ma szczeniaki! Mogę się z nimi pobawić? – spytał Olek i już był przy kudłatej kundelce

i czwórce jej szczeniąt. Ada nie mogła do niego dołączyć, ponieważ ma uczulenie na sierść.

Wybrała się więc na spacer po podwórku.

– Ko, ko, gę, gę, kwa, kwa – witały ją kury i kurczęta, gęsi i gąsięta, kaczki i kaczęta. Ada

z powagą odpowiadała im: „dzień dobry”, „witam państwa”, „przybijemy piątkę?”.

– Ojej, jaka piękna kózka! – Ada usłyszała zachwycony głos mamy.

– To koźlątko. Ma zaledwie kilka dni – powiedział wujek.

– Prześliczny maluszek – stwierdziła z podziwem mama.

Koźlątko nie poświęciło mamie uwagi, za to kury podniosły wielki krzyk na jej widok. Obgdakały

ją z każdej strony… i sobie poszły. Został jedynie kogut. Wbił wzrok w barwną sukienkę

mamy w duże czerwone koła i patrzył jak zauroczony.

– Lubi czerwony kolor – stwierdziła z zadowoleniem mama.

– Hm, obawiam się, że wręcz przeciwnie – powiedział tata.

Kogut nastroszył pióra i nieprzyjaźnie zatrzepotał skrzydłami.

– Nie przepada za czerwonym. Kiedyś wskoczył mi na głowę, bo byłam w czerwonym kapeluszu

– powiedziała ciocia. – Ale to zdarzyło się tylko raz – dodała uspokajająco.

Po chwili wszyscy z wyjątkiem mamy zapomnieli o kogucie. Uparte ptaszysko nie odstępowało

jej na krok.

– Idź sobie – odpędzała go, jednak kolor czerwony na sukience przyciągał uparciucha jak

magnes.

– Nie bój się, mamo – Ada dodała mamie otuchy.

– Dam sobie radę. – Mama bohatersko przeszła między kaczkami, kurami, minęła nawet

gąsiora, ale gdy spojrzała za siebie, ponownie ogarnął ją niepokój. Kogut wciąż był tuż-tuż

i wojowniczo stroszył pióra.

– Bywa uparty jak oślątko – westchnęła ciocia. – Wracaj do kurnika, uparciuchu.

– No właśnie! – powiedziała stanowczo mama.

150

Obie, mama i ciocia, weszły do domu. Niezadowolony kogut grzebnął pazurem i wrócił do

kurnika. Tymczasem tata z wujkiem założyli na głowy kapelusze z siatką na twarz i poszli zajrzeć

do uli w sadzie.

Ada unikała pszczół od czasu, gdy minionego lata została użądlona w stopę. Wolała przechadzać

się pośród żółtych kaczuszek, które nie żądlą i są mięciutkie. Nawet nie zauważyła upływu

czasu. Zbliżała się właśnie pora dojenia krów, więc ciocia poszła przygotować dojarki. Olek wciąż bawił się ze szczeniętami, a tata i wujek zapomnieli o wszystkim, tak bardzo zajęli się sprawdzaniem

pszczelich uli. Znudzona mama postanowiła do nich dołączyć. Jednak żeby dotrzeć do furtki prowadzącej

do sadu, musiałaby przejść obok kurnika. Co będzie, jeśli kogut ją zobaczy? Wolała tego

uniknąć. Postanowiła przechytrzyć nieprzyjaznego ptaka i przedostać się do sadu przez płot.

Jakież było zdziwienie Ady, gdy zobaczyła mamę wspinającą się na ogrodzenie. Pokonanie

płotu, kiedy ma się na sobie odświętną sukienkę, nie jest łatwe, jednak mamie się to udało. Co

prawda w rajstopach poleciało oczko, a sukienkę lekko rozdarła, ale kto by się tym przejmował.

– Oczko ci ucieka, łap je! – zażartował tata na widok żony.

– To nic takiego. Wykiwałam koguta – powiedziała szeptem, zadowolona z siebie mama.

Chwilę później Ada zobaczyła koguta, który bez trudu przefrunął nad płotem i wylądował

w sadzie.

  • • Rozmowa na temat opowiadania.

− Czy mama Olka i Ady była wcześniej na wsi?

− Z kim bawił się Olek?

− Co robiła Ada?

− Jaki ptak zainteresował się mamą? Dlaczego?

− Czym zajęli się tata z wujkiem?

− Jak mama przechytrzyła koguta? Czy jej się to naprawdę udało?

  1. Ćwiczenia tułowia – skłony – Kogut zasypia.

Dzieci w siadzie klęcznym, wykonują skłon tułowia w dół, z dotknięciem głową kolan – kogut

chowa głowę w piórka. Potem powoli prostują się i ustawiają głowy prosto.

  • Ćwiczenie równowagi – Na grzędzie.

Dzieci są kurkami. Przechodzą, stawiając nogę za nogą, po sznurku, tak aby z niego nie spaść.

  1. Zabawa Jakie jest zwierzę?

−− N. pyta: Jaki (jaka) jest…? – podając nazwę zwierzęcia, a dzieci wymyślają określenia. Np.

Jaka jest kura? (mała, głośna…)

Jaki jest kogut? (szybki, głośny…)

Jaka jest kaczka? (spokojna, powolna…)

Jaka jest krowa? (duża, łagodna, spokojna…)

Jaki jest koń? (duży, szybki, groźny…)

 

  1. Karty pracy, cz. 4, s. 4–5.

Nazywanie zwierząt, które grupa Ady zobaczyła na wsi w gospodarstwie agroturystycznym.

Odszukiwanie zwierząt znajdujących się w pętlach na dużym obrazku.

 

  1. Zabawa z piłką – ćwiczenie równowagi

W staniu jednonóż – przekładanie piłeczki z ręki do ręki pod kolanem wzniesionej nogi.

Dzieci ćwiczą, stając, na przemian, na lewej nodze lub na prawej nodze.

 

  1. Karta pracy, cz. 4, s. 6.

Naśladowanie głosów zwierząt przedstawionych na zdjęciach. Otaczanie zieloną pętlą

zwierząt, które mają dwie nogi, a czerwoną pętlą tych, które mają cztery nogi. Nazywanie

zwierząt, które są w jednej pętli, i tych, które są w drugiej pętli.

Rysowanie kotków według wzoru. Kolorowanie drugiego kotka, licząc od lewej strony.

  • • Podział na sylaby nazw zwierząt z wiejskiego podwórka.

 

Tematy zajć na tydzień 06. – 10.04.2020r

Plik do pobrania

angielski

10.04.2020r. – piątek

Temat: Śmigus – dyngus

Cele główne:

  • rozwijanie mowy,
  • zapoznanie ze zwyczajem oblewania się wodą w lany poniedziałek,
  • rozwijanie sprawności fizycznej.

Cele operacyjne

Dziecko:

  • wypowiada się zdaniami rozwiniętymi,
  • wie, na czym polega zwyczaj oblewania się wodą w drugi dzień świąt,
  • aktywnie uczestniczy w zabawach ruchowych.

 

  1. Słuchanie wiersza Władysława Broniewskiego ,,Śmigus”

Śmigus! Dyngus! Na uciechę

z kubła wodę lej ze śmiechem!

Jak nie kubła, to ze dzbana,

śmigus-dyngus dziś od rana!

Rozmowa na temat wiersza.

− Co to jest śmigus-dyngus?

− Co to znaczy staropolski obyczaj?

− Kiedy obchodzi się śmigus-dyngus?

 

  1. Ćwiczenia klasyfikacyjne – ,,Kto oblewał się w lany poniedziałek?”
  2. układa przed dziećmi sylwety wiaderek w różne wzorki. Na każdym wiaderku znajduje się inna litera. Dzieci segregują wiaderka według rodzaju wzorów, jakie się na nich znajdują – osobno wiaderka w serduszka, w kwiatki, w trójkąty itd.

W ramach każdej grupy wiaderek dzieci układają je według wzrastającej lub malejącej liczby wzorków (mówi to N.), od 1 do…, np. wiaderka w trójkąty, od 1 do 5 trójkątów – litery na tych wiaderkach, utworzą imię dziecka, które oblewało się wodą w lany poniedziałek, np. Marek

Podobnie postępujemy z innymi wiaderkami.

 

  1. Zabawa ruchowa – ,,Śmigus-dyngus”

Dzieci maszerują parami po obwodzie koła podczas recytacji przez N. wiersza Władysława Broniewskiego ,,Śmigus”. Na słowo:

Śmigus – klaszczą w ręce, a na słowo:

Dyngus – tupią.

Po skończonej recytacji naśladują w parach polewanie się wodą.

 

  1. Zabawa wyrabiająca poczucie rytmu – ,,Zmiana rytmu”(bębenek.)

Dzieci maszerują w dowolnych kierunkach sali w rytmie bębenka. N. stuka w bębenek, nie zaznaczając akcentów. Kiedy pojawia się rytm w metrum:

2/4 – dzieci zatrzymują się i klaszczą raz, kiedy N. stuka w bębenek bez akcentów – dzieci ponownie maszerują,

3/4 – dzieci zatrzymują się i tupią raz, kiedy N. stuka w bębenek bez akcentów – dzieci ponownie maszerują,

4/4 – na raz klaszczą, na dwa, trzy, cztery – maszerują w miejscu.

  1. Zabawa ruchowa przy piosence: ,,Koszyczek dobrych życzeń”

 

  1. Karta pracy, cz. 3, s. 73.

Rysowanie po śladach rysunków drugich połówek pisanek. Rysowanie po prawej stronie karty takich samych pisanek, jakie są po lewej stronie.

 

09.04.2020r. – czwartek

Temat: Potrawy z jajek

Cele główne:

  • poznawanie budowy i właściwości jajka,
  • zapoznanie z ciekawostkami na temat pisanek,
  • zapoznanie z tym, do czego można wykorzystać jajka,
  • przygotowanie prostych potraw z jajek.

Cele operacyjne

Dziecko:

  • wymienia, z czego zbudowane jest jajko; wie, jak można odróżnić jajko surowe od jajka

ugotowanego,

  • wie, jak bawiono się pisankami; do czego ich używano,
  • wymienia, do czego używa się jajek,
  • wykonuje proste potrawy z jajek.

 

  1. Dzieci oglądają jajka przyniesione przez N. (jajka: kurze, przepiórcze, strusie), porównują ich wielkość i kolorystykę, wypowiadają się na temat ich kształtu; podają przykłady zwierząt, które wykluwają się z jajek. N. rozbija przed dziećmi jajko, dzieci oglądają jego zawartość; nazywają poszczególne części składowe: skorupka, białko, żółtko. N. zwraca uwagę na zarodek i wyjaśnia dzieciom, że kurczątka wykluwają się z jajek, w których są zarodki. N. pokazuje dzieciom dwa jednakowe jajka. Prosi, aby się zastanowiły, po czym można poznać, że jedno z nich jest surowe, a drugie gotowane. Dzieci podają swoje propozycje.Następnie N. wprawia w ruch obrotowy oba jajka. Dzieci obserwują ich ruchy i określają, które z nich kręci się szybciej. Rozbijają jajko i sprawdzają, czy miały rację. Jajko surowe obraca się tylko przez chwilę, a potem się zatrzymuje. Powodem jest jego płynny środek, który porusza się wewnątrz skorupki w różne strony, co hamuje szybkie poruszanie się jajka.

 

  1. Zabawa badawcza – ,,Jajka i woda” (jajka surowe, jajka ugorowane, szklane naczynia, sól, łyżka)

– Dzieci badają zachowanie w wodzie jajka surowego i jajka ugotowanego – wkładają je kolejno do przezroczystego naczynia z wodą. Obserwują ich zachowanie.

– Do wody w przezroczystym naczyniu wkładają surowe jajko i dosypują stopniowo sól(około 10–12 łyżek soli). Obserwują, co dzieje się z jajkiem.

 

  1. Zabawa ruchowa z elementem turlania – ,,Rozsypane pisanki”

.Dzieci są pisankami. Delikatnie turlają się po podłodze w różnych kierunkach, zwracając uwagę na zachowanie zasad bezpieczeństwa.

 

  1. Zabawa ruchowa – ,,Jajka – do koszyka!”(Duże obręcze lub skakanki, kartoniki z kropkami lub z liczbami. Na podłodze N. rozkłada duże obręcze lub skakanki, przy których kładzie kartoniki z kropkami lub z liczbami. Suma kropek/liczb na wszystkich kartonikach musi się równać liczbie dzieci) Dzieci zaczarowuje w jajka. Mają się one czuć i zachowywać tak, jakby były jajkami.)

Jajka poruszają się po sali w dowolny sposób. Na hasło: Jajka – do koszyka! dzieci ustawiają się w obręczach – w takiej liczbie, jak wskazują kropki lub liczba na kartoniku.

 

  1. Jajka dla smakoszy – przyrządzenie dowolnej potrawy z użyciem jaj ugotowanych na twar
  2. Np. jajka z groszkiem konserwowym w majonezie, pasta jajeczna.

Dzieci, po umyciu rąk i włożeniu fartuszków, stają przy odpowiednich stolikach. Dzielą jajka na połowy, wkładają do miseczki, dodają odcedzony zielony groszek konserwowy, kładą na wierzchu majonez i posypują całość pokrojonym przez N. szczypiorkiem lub kroją drobno jajka, wkładają je do miseczki, wrzucają pokrojony przez N. szczypiorek, dodają odrobinę śmietany i majonezu, trochę solą i mieszają. Przygotowują też kromki chleba smarując je masłem.

Konsumowanie przygotowanych potraw

Porządkowanie miejsc pracy.

 

  1. Karta pracy, cz. 3, s. 76. Oglądanie obrazka koszyczka wielkanocnego. Zaznaczanie kolejności jego przygotowania kropkami. Kończenie ozdabianie jajka według wzoru.

 

8.04.2020r. – środa

Temat: Koszyczek dobrych życzeń.

Cele główne:

  • kształtowanie poczucia rytmu,
  • tworzenie akompaniamentu do zwrotek piosenki,
  • rozwijanie sprawności manualnej,
  • składanie i zaginanie papieru według instrukcji.

Cele operacyjne

Dziecko:

  • porusza się rytmicznie przy akompaniamencie,
  • gra na instrumencie do zwrotek piosenki,
  • składa i zagina papier według instrukcji

 

  1. Zagadki dotykowe – ,,Co ukryłam w pudełku?”
  2. wyjmuje z pudełka przedmioty związane z Wielkanocą. Dzieci z zasłoniętymi oczami odgadują, co otrzymują do rąk, np. koszyczek, baranka, zajączka, bazie, borowinkę, serwetkę.
  • Ćwiczenie spostrzegawczości – ,,Ukryte pisanki.”

Dzieci szukają pisanek ukrytych przez N. Kiedy je znajdą, określają, w jakich miejscach były one schowane. Stosują odpowiednie przyimki. Liczą, ile pisanek zostało ukrytych.

  • Ćwiczenie klasyfikacyjne – ,,Baranki i ich cienie” (Obrazki baranków w różnych pozycjach i ich cienie.) Dzieci tworzą pary obrazków pasujących do siebie: baranki w różnych pozycjach i ich cienie.

 

  1. Wypowiedzi dzieci, na podstawie obserwacji i doświadczenia, o tym, jak powinien wyglądać koszyczek wielkanocny. Wyjaśnienie, dlaczego właśnie takie potrawy i przedmioty powinny się w nim znaleźć. Rekwizyty, które powinny się znaleźć w koszyczku wielkanocnym, i inne, które nie powinny

się tam znaleźć. Chętne dzieci wybierają spośród zgromadzonych na stoliku rekwizytów te, które powinny zostać włożone do koszyczka. Wyjaśniają swój wybór. Z pomocą N. wypełniają nimi przygotowany koszyczek, który stawiają w kąciku przyrody.

 

3.Instrumentacja piosenki: ,,Koszyczek dobrych życzeń”

 

  1. Zabawa ruchowa – ,,Świąteczny spacer”

Dzieci dobierają się trójkami. Dwoje z nich to rodzice, w środku, w przysiadzie, jest dziecko. Akompaniament bębenka w rytmie ćwierćnut oznacza, że świeci słońce i rodzinka spaceruje (z jednej strony mama trzyma dziecko za rękę, z drugiej – tata). Zmiana akompaniamentu na ósemki oznacza zmianę pogody – pada deszcz, rodzinka jak najszybciej musi się przed nim schować – ucieka ze środka sali pod ścianę i przykuca. Ponowne dźwięki akompaniamentu w rytmie ćwierćnut oznaczają poprawę pogody i są sygnałem do spaceru. Następuje zmiana osób w rolach dzieci.

 

  1. Wykonanie pracy ,,Koszyczek wielkanocny
  • Składanie i sklejanie koszyczka według instrukcji.
  • Doklejanie we właściwym miejscu uchwytu.
  • Doklejanie kurczakom piórek na czubkach głów.

Do gotowego koszyczka można włożyć pisankę.

  • Porządkowanie miejsc pracy.

 

 7.04.2020r – wtorek

Temat: Liczymy pisanki

Cele główne:

  • dodawanie w zakresie dziesięciu,
  • poznawanie różnych technik wykonania pisanek,
  • rozwijanie sprawności fizycznej.

Cele operacyjne

Dziecko:

  • dodaje w zakresie dziesięciu,
  • wie, że pisanki mogą być różnie ozdabiane,
  • dokonuje analizy i syntezy sylabowej,
  • aktywnie uczestniczy w zabawach ruchowych.

 

  1. Ćwiczenia z pisankami.
  • Oglądanie pisanek. Wskazywanie takich samych. (Pisanki o różnych wzorach, w tym kilka par takich samych.)

Dzieci oglądają pisanki. Omawiają znajdujące się na nich wzory. Wskazują pary takich samych pisanek.

  • (Obrazki dwóch koszyków, obrazki pisanek: 6 zielonych, 4 czerwonych, 5 żółtych, 4 niebieskich. Na tablicy są przypięte sylwety dwóch koszyczków, a w nich obrazki pisanek.)
  • Wyjmowanie pisanek z koszyczków, przeliczanie ich.

− Ile pisanek jest w pierwszym koszyczku?

(6 zielonych, 4 czerwone).

− Ile pisanek jest w drugim koszyczku?

(5 żółtych, 4 niebieskie).

  • Liczenie wszystkich pisanek w koszyczkach.
  1. Zabawa ruchowa – ,,Podrzucone jajko.

Dzieci są kurkami. Stoją na obwodzie koła, za sobą mają ułożone szarfy – gniazda. Przed rozpoczęciem zabawy wkładają do gniazd określoną przez N. liczbę jajek – woreczków – i ustawiają się plecami do nich. Wybrane dziecko – kukułka – ma jedno jajko (jeden woreczek), które chce podrzucić do gniazda wybranej kurce. W tym celu chodzi za ich gniazdami przy rymowance:

Lata kukułka dookoła,

do ptasich gniazdek zagląda,

swoje jajeczko zostawi w nich

i będzie o nie spokojna.

Czasami przykuca, aby zmylić kurki, aż w końcu podrzuca do któregoś gniazda swoje jajko. Kurki odwracają się po przejściu za nimi kukułki i sprawdzają liczbę jajek. Ta, która dostrzeże, że ma ich o jedno więcej, goni kukułkę, która stara się obiec koło i stanąć przed gniazdem kurki, która ją goni. Następuje zmiana ról. Za każdym razem N. zmienia liczbę jajek w gniazdach.

 

  1. Analiza i synteza sylabowa wyrazów związanych z Wielkanocą np. baranek, koszyczek, pisanki.

 

  1. Zabawa pobudzająco-hamująca – ,,Baranek.”

Nagranie piosenki ,,Koszyczek dobrych życzeń”, odtwarzacz CD, dzwoneczki, dla każdego dziecka: mała obręcz, szablon baranka, kulki z białej bibuły karbowanej, klej, oczy i uszy dla baranka (wycięte z kolorowego papieru). W dowolnych miejscach w środku sali są rozłożone obręcze. W każdej obręczy znajdują się elementy do wykonania baranka. Dzieci zajmują miejsca obok wybranych przez siebie obręczy. Kiedy usłyszą nagranie piosenki, przemieszczają się tanecznym krokiem między obręczami. Na sygnał dzwoneczka wracają do swoich obręczy i wykonują baranki. Pracę przerywa ponowny dźwięk dzwoneczka. Zabawę powtarzamy kilka razy, dotąd aż dzieci wykonają prace

 

  1. Zabawa Ciepło, zimno, pod hasłem: ,,Szukamy jajka”

Jedno z dzieci szuka jajka ugotowanego na twardo, które zostało ukryte w sali. Inne, wybrane dziecko naprowadza szukającego na ukryty przedmiot, stosując określenia:

ciepło,cieplej, najcieplej, gorąco, zimno, zimno, najzimniej.

 

06.04.2020r – poniedziałek

Temat: Kolorowe pisanki.

 

Cele główne:

  • rozwijanie mowy,
  • poznawanie zwyczajów wielkanocnych,
  • rozwijanie koordynacji ruchowo-wzrokowej.

 

Cele operacyjne

Dziecko:

  • wypowiada się zdaniami rozwiniętymi,
  • wymienia zwyczaje związane w Wielkanocą,
  • dostrzega i kontynuje rytm,
  • ozdabia jajka wybraną przez siebie techniką.

 

  1. Słuchanie opowiadania Agaty Widzowskiej – ,,Gipsowe pisanki”

 

            Zbliżały się święta wielkanocne. Rodzina Ady i Olka zwykle spędzała je razem z babcią i dziadkiem. Niestety, tydzień wcześniej dziadek zagapił się na przelatującego bociana i złamał prawą rękę.

– Ojej! Biedny dziadek. Nie będzie mógł malować z nami pisanek – stwierdziła smutno Ada.

– Nie martwcie się, wymyślimy dziadkowi jakieś zajęcie – odpowiedziała babcia, biegnąc po ścierkę, bo dziadek rozlał herbatę. Posługiwanie się lewą ręką nie wychodziło mu najlepiej.

Wszyscy zgodzili się, by spędzić Wielkanoc w domu babci i dziadka, a potem wspólnie ustalili plan przygotowań do świąt. Ada i Olek mieli zrobić pisanki. Mama miała czuwać nad całością i robić kilka rzeczy naraz, bo była wspaniałym organizatorem. Tata miał wspomóc mamę w zakupach, sprzątaniu i przygotowaniu potraw. Jego specjalnością były pieczeń, sałatka jarzynowa i sernik. Tata był też specjalistą od mycia okien i robił to szybko i sprawnie, pogwizdując przy tym jak skowronek. Zadaniem babci były dekoracje i przygotowanie świeżych kwiatów. Dziadek… Dziadek miał za zadanie leżeć i odpoczywać, bo „musi się oszczędzać”. Tak stwierdziła babcia.

Wszyscy zabrali się do pracy. Dzieci z pomocą mamy ugotowały jajka na dwa sposoby: część w łupinach cebuli, część w wywarze z buraków. Cebulowe jaja miały kolor brązowy, a buraczane – różowy.

– Takie pisanki nazywają się kraszanki – wyjaśniła mama. – Możemy pokolorować je we wzorki cienkim białym pisakiem lub wydrapać na nich wzorki.

– Wtedy będą drapanki – dodała babcia.

– A czy wiecie, jak zabarwić jajka na kolory żółty, zielony lub czarny? – zapytał dziadek.

– Pomalować farbami plakatowymi – odpowiedział Olek.

– A gdybyście nie mieli farb?

– Hm, to nie wiemy…

– Kolor zielony uzyskamy z liści pokrzywy, a czarny z owoców czarnego bzu lub łupin orzecha włoskiego. Aha! Żółty – z suszonych kwiatów jaskrów polnych. Wystarczy dorzucić je do wody i ugotować w niej jajka.

Babcia mrugnęła do wnuków i po chwili przyniosła im kwiaty narcyzów. Miała też przygotowaną, samodzielnie wyhodowaną rzeżuchę. Zrobiła z niej piękne dekoracje. Wyglądały jak małe łączki, a na nich siedziały żółte kurczaczki zrobione z papieru.

Z ogrodowej szklarni babcia przyniosła pachnące hiacynty w doniczkach i pęki białych tulipanów. Przygotowała też biały obrus. W wazonach stały kosmate bazie, nazywane przez Adę „szarymi kotkami”. Kiedy okna lśniły już czystością, tata zabrał się do pieczenia sernika.

– A czy wiecie, że można upiec sernik z dodatkiem ziemniaków? – zapytał dziadek.

– Coś ty, dziadku! Przecież sernik robi się z sera, masła i jajek – zauważyła Ada.

– A nieprawda! Moja mama piekła pyszny sernik z dodatkiem kilku ugotowanych ziemniaków. Oczywiście twarogu było dwa razy więcej, ale te ziemniaki nadawały sernikowi puszystości. Wszystkie sąsiadki przychodziły do mamy po przepis.

– Oj, to muszę ci taki upiec, kochanie – powiedziała babcia.

– Sam ci upiekę taki sernik, ale bez gipsu – odparł dziadek.

– Sernik z gipsem byłby za twardy – roześmiał się tata. – Ale skoro zachwalasz ten przepis, to zaraz dodam do sernika jednego ziemniaka, bo akurat mam za dużo do sałatki.

Tymczasem mama ugotowała smakowity żurek i zrobiła ciasto na piaskową babę wielkanocną. Ada i Olek nie mogli się doczekać, kiedy pójdą poświęcić pokarmy. Z pomocą mamy pięknie przystroili koszyczek, w którym na białej serwetce leżały chleb, jaja, biała kiełbasa, ciasto oraz sól i pieprz. Całość ozdobili zielonymi gałązkami bukszpanu. W pierwszy dzień świąt cała rodzina usiądzie przy świątecznym stole i podzieli się jajkiem, symbolem życia.

– Jutro poszukamy jajek schowanych w ogrodzie – przypomniała sobie Ada. – Zajączek zawsze przynosi dla nas czekoladowe jajka.

– To nie zajączek, tylko mama – odparł Olek, który nie wierzył w opowieści o zajączku przynoszącym prezenty. – To tylko zabawa.

– A czy wiecie, jak bawiono się dawniej na Wielkanoc? – ożywił się dziadek. – Ulubioną zabawą było uderzanie o siebie dwoma jajkami, a zwyciężał ten, którego jajko nie zostało rozbite.

– Ojej! To dopiero była jajecznica! – zachichotała Ada.

– Dawniej chodzono po wsi z kogutem, który był symbolem urodzaju. Później prawdziwe ptaki zastąpiły kogutki gliniane lub drewniane.

– A śmigus-dyngus też był? – zapytał Olek.

– Był, ale nie mówiono dyngus, tylko wykup. Chłopcy chodzili po wsi i w zamian za śpiew domagali się zapłaty, czyli wykupu w postaci pisanek, słodyczy albo pieniędzy.

– Dziadku, jak ty dużo wiesz – zachwycił się Olek.

– Dziadek nam pomaga we wszystkim! – dodała Ada. – A przecież ma złamaną rękę.

– Może w nagrodę namalujemy dziadkowi pisanki na gipsie? – zaproponował Olek.

I tak też zrobili. Gips dziadka wyglądał naprawdę świątecznie.

– Kochani – powiedział zadowolony dziadek. – Mam do was wielką prośbę. Sernik się piecze, babka piaskowa rośnie, a jajka są pokolorowane. Usiądźmy w ogrodzie, popatrzmy w niebo i pomyślmy o tym, co jest najważniejsze.

– O czym, dziadku?

– Jak to o czym? O życiu i o miłości – odpowiedział dziadek i podrapał się lewą ręką.

Rozmowa na temat opowiadania.

− Gdzie rodzina Olka i Ady spędziła Wielkanoc?

− Co się stało dziadkowi? Dlaczego?

− Jakie zadania mieli do wykonania podczas przygotowań do świąt Olek i Ada, rodzice i dziadkowie?

− Czym babcia ozdobiła stół?

− Jakie rady dawał dziadek?

  1. Gra liczbowa – ,,Kostką rzucamy – pisanki zbieramy”
  2. rozkłada na dywanie, w rzędzie, powycinane z kartonu kolorowe pisanki i sylwety białych jajeczek. Dzieci kolejno rzucają dużą kostką. Liczą oczka, zbierają tyle jajek, ile wskazuje liczba oczek, układają je na końcu rzędu pisanek. Jeśli wśród zebranych pisanek znajduje się białe jajko, dzieci je zatrzymują. Zabawa trwa tak długo, aż na dywanie zostaną tylko kolorowe jajka. Na zakończenie dzieci liczą zebrane białe jajka. Dziecko, które ma ich najwięcej, wygrywa.

 

  1. Dostrzeganie rytmu w układzie kolorowych, papierowych pisanek i kontynuowanie go.
  2. układa ciąg rytmiczny z papierowych, kolorowych pisanek. Dzieci, po dostrzeżeniu rytmu, kontynuują go, układając odpowiednie sylwety. Np. pisanki: czerwona, niebieska, pomarańczowa, czerwona, niebieska, pomarańczowa, czerwona, niebieska, pomarańczowa (zawsze trzy sekwencje).

 

  1. Zabawa ruchowa przy muzyce Modesta Musorgskiego ,,Taniec kurcząt w skorupkach”

Dzieci zamieniają się w kurczątka, które przy nagraniu muzyki wykluwają się z jajek i wyruszają zwiedzać świat. Dzieci ruchami ciała, mimiką i głosem najpierw naśladują kurczątka zwinięte w jajeczku, następnie wolno zaczynają się poruszać, prostują się, wyciągają łapki i głowy – wykluwają się ze skorupek. Potem wyruszają w drogę, która prowadzi pod górę. Idąc, kołyszą się na boki. Następnie turlają się z górki i trafiają do kurnika, gdzie czeka na nie mama kwoka z pysznym śniadankiem.

 

  1. Zabawa plastyczna – ,,Nasze pisanki”

(Potrzebne będą różne materiały potrzebne do ozdobienia pisanek, np.: farby plakatowe, włóczki, kolorowy papier; nożyczki, kleje, pędzle, mazaki, ugotowane jajka)

  1. przygotowuje kilka stanowisk pracy – każde inną techniką, np.

− kolorowe włóczki, klej, jajka (oklejanie ugotowanych jajek włóczką),

− kolorowy papier, klej, jajka (oklejanie kolorowym papierem lub elementami wyciętymi

z kolorowego papieru),

− farby plakatowe, pędzle, jajka (malowanie jajek farbami),

− mazaki, jajka (rysowanie mazakami wzorów na jajkach).

  • Wykonanie prac przez dzieci.
  • Ozdabianie wykonanymi pisankami kącika przyrody.
  • Porządkowanie miejsc pracy

 

 

 

 

Tematy zajęć na tydzień 30.03.- 03.04.2020r

Informacja  dla Rodziców.

W związku z ograniczeniem porusznia się i możliwością odebrania książek z przedszkola jest dostępna wersja elektroniczna z możliwością drukowania  na stronie

www.mac.pl/publikacje

Język angielski

easter2

3 kwietnia 2020r – piątek

  1. Słuchanie opowiadania Agaty Widzowskiej Ozimina.
  • • Podawanie atrybutów wiosny.

Mazak, karton z napisem: Wiosna jest…

Dzieci podają atrybuty wiosny, a N. zapisuje je na kartonie z napisem: Wiosna jest…

  • • Słuchanie opowiadania Agaty Widzowskiej Ozimina.

Książka (s. 54–55)

  1. czyta opowiadanie, a dzieci oglądają ilustracje w książce.

Zbliżała się wiosna. Słońce świeciło coraz mocniej, a dni stawały się coraz dłuższe. Olek

z Adą przeglądali księgozbiór babci i dziadka. Były tam książki o przyrodzie.

– Dziadku, co to jest ozimina? – zapytał Olek.

– To są rośliny, najczęściej zboża, które wysiewa się jesienią, bo lubią spędzać zimę pod śniegiem.

Wtedy najlepiej rosną.

– A ja myślałem, że to są zimne lody! Na przykład ozimina waniliowa, ozimina czekoladowa…

– Cha, cha, cha! Poproszę dwie kulki oziminy rzepakowej – roześmiał się dziadek. – Świetnie

to wymyśliłeś. Jednak oziminy nie sprzedaje się w cukierniach ani w lodziarniach. Jeśli

chcecie, możemy się zaraz wybrać na spacer i sprawdzić, jakie są oznaki wiosny i co wykiełkowało

na polach.

– Ja wolę zostać z babcią – powiedziała Ada. – Poczekam, aż wiosna sama do mnie przyjdzie.

– Mam pomysł – stwierdziła babcia. – Wy idźcie szukać wiosny na polach, a my z Adą

sprawdzimy, czy przypadkiem nie ukryła się w naszym ogródku.

Olek z dziadkiem wyruszyli na poszukiwanie wiosny. Szli skrajem lasu, a Olek co chwilę

przystawał i pytał dziadka o nazwy roślin. Podziwiali białe zawilce i fioletowe przylaszczki. Olek

miał trudności z wymówieniem słowa „przylaszczka” i było dużo śmiechu. Dziadek, wielbiciel

i znawca ptaków, opowiadał Olkowi o przylatujących na wiosnę ptakach.

– Na pewno przylecą do nas bociany i jaskółki – powiedział Olek. – A jakich ptaków nie

wymieniłem?

– Są takie niewielkie szare ptaki z białymi brzegami na ogonku. Na pewno usłyszymy ich

przepiękny śpiew nad polami.

– Już mi się przypomniało! To skowronki! – zawołał Olek.

– Brawo! A znasz taki wierszyk?

Dziadek przystanął, wcielił się w aktora na scenie i zaczął recytować:

 

Szpak się spotkał ze skowronkiem.

– Przyszła wiosna! Leć na łąkę!

Czas na twoje ptasie trele,

z tobą będzie nam weselej.

– Drogi szpaku – rzekł skowronek –

gardło całe mam czerwone,

łykam syrop i pigułki,

niech kukają więc kukułki.

Kuku, kuku – wiosna śpiewa!

Pąki rosną już na drzewach.

Kuku, wiosna!

Wiosna, kuku!

Będzie radość do rozpuku!

Olek pochwalił dziadka za świetną pamięć i ocenił jego wystąpienie na szóstkę.

Słońce grzało coraz mocniej. Za zakrętem polnej drogi Olek zobaczył zielone pole. Ciągnęło

się aż po horyzont.

– Dziadku, to wygląda jak zielone morze!

– To jest właśnie ozimina rzepakowa. Rzepak kwitnie na żółto. A tam rosną jęczmień i żyto,

widzisz?

– Tak! I te wszystkie rośliny spały pod śniegiem przez całą zimę?

– Tak. A kiedy słońce roztopiło śnieg, od razu napiły się wody.

– Mądre te zboża – podsumował Olek. – Wiedzą, kiedy leżeć, kiedy kwitnąć i kiedy dojrzewać.

– Czasami pogoda płata figle i niszczy całą uprawę, niestety. Nie może być ani zbyt zimno,

ani zbyt gorąco, bo rośliny obudzą się za wcześnie.

– Tak jak niedźwiedź – zauważył Olek. – Jeśli obudzi się za wcześnie, to będzie ziewał przez

cały czas.

Wracając, nazrywali naręcze wierzbowych bazi, bo Ada uwielbiała je głaskać. Bazie są milutkie

jak kotki. W oddali usłyszeli cudny śpiew skowronka.

„To już naprawdę wiosna!” – pomyślał Olek.

W ogródku spotkali Adę, która zrobiła swój własny malutki klombik.

– Zobacz, to są fioletowe krokusy, a te białe dzwoneczki to przebiśniegi, bo przebiły śnieg,

żeby wyrosnąć – wyjaśniła bratu.

– A my widzieliśmy rzepak i słyszeliśmy skowronka. A tu mam dla ciebie bukiet kotków –

Olek wręczył siostrze bazie.

– Kizie-mizie! – ucieszyła się dziewczynka, a potem szepnęła bratu na ucho:

– Chodź, pokażę ci robale…

– Robale? Jakie robale?

– Kwitnące. Wyrosły na drzewie.

Podeszli do drzewa, z którego zwisały żółto-zielone rośliny, wyglądające jak włochate gąsienice.

Było ich tak dużo, że przypominały setki małych żółtych warkoczyków.

– Robaczywe drzewo. Nie boisz się?

– Nie. Na początku myślałam, że to robaki, ale babcia mi powiedziała, że to jest leszczyna.

A wiesz, co z niej wyrośnie?

– Leszcze, czyli ryby – zażartował Olek.

– Nie wygłupiaj się. Wyrosną z niej orzechy laskowe – pochwaliła się swoją wiedzą Ada.

Tego dnia wszyscy poczuli wiosnę. Powietrze pachniało parującą ziemią, kwiatami i świeżością.

Nikt nie miał ochoty oglądać telewizji ani nawet słuchać radia, bo wokoło odbywał się

ptasi koncert. Dziadek pogwizdywał wesoło i planował, co nowego posadzi w ogrodzie. – A co zrobisz, jak wiosna się jutro schowa i znowu będzie zimno? – zapytała Ada.

– Wiosna? Przecież u nas w domu zawsze jest wiosna.

– Jak to?

– Wiosna to wasza babcia! – powiedział dziadek i dał babci całusa.

  • • Rozmowa na temat opowiadania.

− Co to jest ozimina?

− Gdzie poszli Olek z dziadkiem?

− Jakie oznaki wiosny widzieli?

− Co to są bazie-kotki?

− Co robiła Ada?

− Co to są robale?

  1. Zabawa ruchowa Słoneczko i deszczyk.

Na hasło: Słoneczko, dzieci poruszają się swobodnie po sali. Hasło: Deszczyk, jest sygnałem

do przysiadu, stukania palcem w ziemię i rytmicznego powtarzania słów: kap, kap, kap.

  1. Ćwiczenie pamięci ruchowej – Wiosenne obrazki.

Kreślenie przez N. palcem w powietrzu rysunków związanych tematycznie z wiosną. Odgadywanie przez dzieci, co N. narysował. Samodzielne odtwarzanie rysunku.

  1. rysuje np. chmury, krokusa, bociana, bazie, słońce, deszcz.
  2. Zabawa Czy to już wiosna?

Zielony kartonowy listek dla każdego dziecka.

Dzieci podnoszą w górę zielone, kartonowe listki wtedy, kiedy usłyszą informację zapowiadającą wiosnę. Np.

− Po trawie chodzą bociany.

− W lesie wyrosły prawdziwki i kurki.

− Mocno świeci słońce i dni są coraz dłuższe.

− W ogrodzie zakwitły przebiśniegi i krokusy.

− Dzieci zjeżdżają z górki na nartach.                                                                                                                  − Na drzewach pojawiły się zielone listki.                                                                                           − Wieje mroźny wiatr i sypie śnieg.                                                                                                                  − Nad stawem kumkają żaby.

  1. Słuchanie tekstu i rysowanie po śladach. Rysowanie po śladzie drogi motylka cytrynka do

krokusa. Karta pracy, cz. 3, s. 60.

  1. Karta pracy, cz. 3, s. 61.

Rysowanie szlaczków po śladach, a potem – samodzielnie. Rysowanie w każdym kolejnym

polu o jedną kroplę deszczu więcej niż w poprzednim.

 

02.04.2020r – czwartek

  1. Rozmowa na temat wczesnowiosennych kwiatów.
  • • Karta pracy, cz. 3, s. 58.

Czytanie całościowe (5-latki) nazw kwiatów. Próby wyjaśniania, dlaczego

niektóre z nich są pod ochroną. Rysowanie po śladzie, bez odrywania kredki od kartki.

 

Ochrona gatunkowa roślin to prawny sposób zabezpieczenia rzadko występujących gatunków

dziko rosnących roślin zagrożonych wyginięciem. Gatunków chronionych nie wolno

niszczyć, zrywać, zbierać, sprzedawać, nabywać, przewozić przez granicę państwa, nie

można niszczyć ich siedlisk itp. W niemal wszystkich państwach są gatunki roślin podlegających

ochronie. W Polsce za początki ochrony gatunkowej uważa się przepisy chroniące

cisa, jakie obowiązywały już w średniowieczu.

  1. Zabawa ruchowa kształtująca postawę ciała – Kwiatek rośnie

Dzieci przykucają, głowy wtulają w ramiona. N. zaczyna rytmicznie uderzać w bębenek –

najpierw cicho, potem coraz głośniej i szybciej. Dzieci powoli się podnoszą, aż do pozycji

stojącej, wyciągają ręce do góry.

 

  1. Zabawy z zastosowaniem rymowanki o przebiśniegu.

Gdy poczuł, że zbliża się wiosna,

przebił śnieg i na świat się wydostał.

Wypowiadanie rymowanki przez dzieci ze zwiększającym się natężeniem głosu, a następnie

z malejącym natężeniem głosu.

  1. Karta pracy, cz. 3, s. 59.

Kolorowanie rysunków kwiatów. Rysowanie po śladzie, bez odrywania kredki od kartki.

 

  1. Ćwiczenia gimnastyczne.

Tamburyn, woreczek foliowy dla każdego dziecka.

  1. Część wstępna
  • • Zabawa orientacyjno-porządkowa Pomachaj woreczkiem.

Dzieci poruszają się w rytm tamburynu pomiędzy rozłożonymi na podłodze woreczkami

foliowymi. Podczas przerwy w grze zatrzymują się przy najbliższym woreczku, podnoszą

go i machają nim nad głową, witając inne dzieci. Pojawienie się akompaniamentu jest sygnałem

do położenia woreczka na podłodze i ponownego ruchu.

  • • Zabawa ożywiająca – Chronimy się przed deszczem.

Dzieci biegają po sali, swobodnie wymachując woreczkami. Na mocne uderzenie w tamburyn

przykucają, rozciągając woreczki nad głowami – chronią się przed deszczem.

  1. Część główna
  • • Ćwiczenia tułowia – Suszymy woreczki.

Dzieci trzymają woreczki w obu rękach. W skłonie w przód wymachują nimi w przód i w tył.

Po kilku ruchach prostują się, potrząsają woreczkami w górze – strząsają krople wody.

  • • Ćwiczenie dużych grup mięśniowych – Powitania.

Dzieci witają woreczkami różne części ciała wymieniane przez N. Np. Woreczek wita: wasze

kostki… wasze ramiona… wasze brzuszki…

  • • Ćwiczenie mięśni grzbietu – Na wietrze.

Dzieci, w leżeniu przodem, unoszą woreczki trzymane za końce oburącz (ręce zgięte w łokciach,

skierowane na boki). Dmuchają na woreczki delikatnie – wieje mały wietrzyk, i mocno

wieje duży wiatr. Obserwują ruch woreczków w zależności od siły podmuchu.

  • • Ćwiczenie mięśni brzucha – W gorę i w dół.

Dzieci w leżeniu tyłem, woreczki mają włożone między stopy. Unoszą je stopami do góry,

z przełożeniem za głowę, a potem powracają do pozycji wyjściowej.

  • • Ćwiczenie równowagi – Przechodzimy przez woreczki.

Dzieci zwijają woreczki w rulonik. Stojąc, trzymają je przed sobą w obu rękach. Przekładają

nogi przez rulonik, wytrzymując w staniu jednonóż. Potem powracają do pozycji wyjściowej.

Ćwiczenie wykonują na zmianę: prawą nogą i lewą nogą.

  • • Zabawa bieżna – Na swoje miejsce.

Dzieci rozkładają woreczki na podłodze; biegają między nimi przy dźwiękach tamburynu.

Podczas przerwy w grze każde musi jak najszybciej usiąść na swoim woreczku.

  • • Skoki – Skaczemy.

Dzieci przeskakują obunóż przez woreczki rozłożone na podłodze: do przodu, do tyłu, na

prawo, na lewo.

  • • Ćwiczenie zręczności – Zręczne dłonie.

Zwijają woreczki jedną, a potem drugą ręką w taki sposób, aby jak najbardziej schowały

się w dłoni.

  • • Rzuty i chwyty – Podrzuć i złap.

Dzieci robią z woreczków kulki, podrzucają je oburącz, potem jednorącz i łapią.

III. Część końcowa

  • • Ćwiczenie wyprostne – Z woreczkiem na głowie.

Dzieci maszerują w różnych kierunkach, z woreczkami na głowie, w taki sposób, aby woreczki

im nie spadły; co pewien czas przykucają i powracają do pozycji stojącej.

  • • Ćwiczenia przeciw płaskostopiu – Sprytne stopy.

Dzieci chwytają palcami stopy woreczek leżący na podłodze i podają go sobie do rąk.

  • • Zabawa rytmiczna – Zagraj rytm.

Dzieci poruszają się w rytmie wystukiwanym na tamburynie, trzymając woreczek w jednej

ręce. Podczas przerwy w grze wystukują, uderzając w woreczek drugą ręką, wcześniej

ustalony rytm, np.: ćwierćnuta, ćwierćnuta, trzy ósemki.

  • • Zabawa uspokajająca – Marsz z woreczkiem.

Dzieci maszerują po obwodzie koła, wachlując woreczkami przed sobą; odkładają je na

wyznaczone miejsce.

1 kwietnia 2020 – środa

  1. Omówienie etapów rozwojowych żaby. Rysowanie żab według wzoru. (Karta pracy, cz. 3, s. 56.)
  2. Zabawa ruchowa z elementem równowagi – Bociany na łące.

Dzieci są bocianami. Chodzą po łące, wysoko unosząc kolana. Co pewien czas zatrzymują

się, stają na jednej nodze, wystawiają złączone dłonie przed siebie, rytmicznie poruszają

nimi jak dziobem i powtarzają: Kle, kle, kle, żabki mi się chce.

Zabawa ruchowa z elementem podskoku – Przestraszone żabki.

Dzieci są żabkami. Naśladują skoki żabek. Uderzenie w bębenek jest sygnałem, że zbliża

się bocian. Przestraszone żabki nieruchomieją. Dwa uderzenia w bębenek są sygnałem, że

bocian odszedł, i żabki mogą skakać dalej.

  1. Pierwszy motyl – praca plastyczna.
  • • Zapoznanie z budową motyla.

Duże zdjęcie/obrazek motyla.

  1. pokazuje zdjęcie/obrazek motyla i omawia jego budowę.

Ciało motyla jest zbudowane z trzech części: głowy, tułowia, odwłoka.

Na głowie motyl ma parę oczu (złożonych), parę czułków oraz ssący aparat gębowy.

Tułów składa się z trzech segmentów, na których znajdują się trzy pary odnóży. Od tułowia

odchodzą dwie pary skrzydeł pokrytych łuskami.

  • • Oglądanie zdjęć/obrazków różnych motyli, słuchanie ich nazw.

Rysowanie sylwety motyla przez rodzica lub dziecko. Wycinanie sylwety przez dziecko. Kolorowanie sylwety. Przymocowywanie do rolki po papierze toaletowym (bądź innej). Lub załączone do książki karty z wyprawki plastycznej)

  1. Karta pracy, cz. 3, s. 57.

Oglądanie obrazka sasanki. Powtarzanie jej nazwy. Dorysowywanie brakujących części

sasanki na kolejnych rysunkach. Oglądanie obrazków przedstawiających, jak rozwijała się

sasanka. Określanie, czego potrzebują sasanka i inne rośliny, żeby się rozwijać.

  1. Zabawa twórcza – Na powitanie wiosny.

Dzieci wymyślają zdania, jakimi powitałyby wiosnę. Tworzą wspólne opowiadanie o przyjściu

wiosny poprzez łączenie w całość kolejnych zdań dopowiadanych przez chętne dzieci.

 31 marca 2020 – wtorek

  1. Zabawa Szukamy rymów do wiosennych słów.
  2. wymawia słowa kojarzące się z wiosną, a dzieci podają do nich rymy.

wiosna – sosna, radosna

skowronek – dzwonek

sasanka – pisanka

krokus – hokus-pokus

  1. Zabawa matematyczna – Wiosna na łące.
  • • Rozmowa na temat zwierząt, które mogą powitać wiosnę na łące.

− Które zwierzęta mieszkające na łące mogą powitać wiosnę? Dlaczego?

( Słuchanie nazw głoskowanych przez nauczycielkę i wypowiadanych pełną nazwą głośno przez dzieci)

  1. Zadania matematyczneMotyle i kwiaty.

Liczmany, np. klocki.

  1. przedstawia dzieciom sytuacje, np.

Pewnego dnia zakwitły na łące 2 stokrotki; następnego dnia zakwitły jeszcze 3. Ile stokrotek

zakwitło na łące?

Dzieci układają liczmany, liczą je i odpowiadają na pytanie.

Tak samo postępują przy kolejnych zadaniach.

− Na łące rosło 8 stokrotek. Dzieci zerwały 4 stokrotki. Ile stokrotek zostało?

− W słoneczny dzień nad łąką fruwały 4 motylki cytrynki. Za chwilę przyleciało jeszcze 6 motylków. Ile motylków fruwa teraz nad łąką?

− Na kwiatach siedziało 10 motylków cytrynków. 3 motylki odfrunęły. Ile motylków zostało na kwiatach?

  1. Karta pracy, cz. 3, s. 55.
  2. Opowieść ruchowa połączona z ćwiczeniami ortofonicznymi – Wiosno, gdzie jesteś?

Dzieci naśladują czynności i odgłosy, o których opowiada N.

Olek nie mógł się doczekać nadejścia wiosny. Postanowił wyjść do ogrodu i jej poszukać (maszerują w różnych kierunkach). Zobaczył drzewa z pąkami, delikatnie poruszające się na wietrze (naśladują poruszające się drzewa i ich szum). W oddali usłyszał śpiew ptaków (naśladują

śpiew ptaków). Nad domem krążyły dwa bociany (biegają z szeroko rozłożonymi rękami),

a potem brodziły po trawie, wysoko ponosząc nogi, i rozglądały się w poszukiwaniu żabek

(maszerują z wysokim unoszeniem kolan, rozglądają się na boki). Klekotały cichutko, aby ich

nie spłoszyć (cicho naśladują klekot bocianów). Żabki zauważyły niebezpieczeństwo i skakały

w rożnych kierunkach, aby się ukryć (naśladują żabie skoki). Nawoływały się cichutko (cicho

kumkają), aby nie zwrócić na siebie uwagi. Było ciepło i przyjemnie. Olek przeciągnął się, aby

rozprostować kości (przeciągają się). Nagle nad uchem usłyszał ciche bzyczenie. To pszczoła

krążyła nad jego głową (naśladują brzęczenie pszczoły). Chłopiec przestraszył się. Zaczął

uciekać. Wymachiwał rękami, aby ją odgonić (biegają i wymachują rękami). Nagle jego uwagę zwróciły kolorowe kwiaty. Olek pochylił się i je powąchał (naśladują wąchanie kwiatów), a potem głośno kichnął (kichają: aaa… psik!). „Nie muszę już dalej szukać wiosny” – pomyślał zadowolony, a potem, uśmiechnięty, wrócił do domu (maszerują, uśmiechając się do siebie).

 

  30 marca 2020r – poniedziałek

 

  1. Słuchanie wiersza Bożeny Głodkowskiej Wiosna i moda.

Pod koniec zimy wiosna

wyjęła żurnali stosik.

– W co mam się ubrać? – dumała

– co w tym sezonie się nosi?

Założyć sukienkę w kropki?

A może golf? No i spodnie?

Co wybrać, by być na czasie

i nie wyglądać niemodnie?

Torebkę wziąć czy koszyczek?

Na szyję apaszkę cienką,

na głowę – kapelusz z piórkiem

czy lepiej beret z antenką?

(W tym czasie… – Gdzież ta wiosna?

– pytali wszyscy wokół.

– Zaspała? Zapomniała?

Nie będzie jej w tym roku?)

I przyszła w zielonych rajstopach,

w powiewnej złocistej sukience

i miała wianek z pierwiosnków,

a w ręce trzymała kaczeńce.

Pachniała jak sklep z perfumami –

wszak była calutka w kwiatach,

sypała płatkami jak deszczem –

i tak już zostało do lata.

• Rozmowa na temat wiersza.

− Jaki problem miała wiosna?

− W co postanowiła się ubrać?

− Jak wyglądała?

Wypowiadanie się dzieci na temat: Jakie kolory kojarzą się wam z wiosną? Dlaczego?

 

  1. Zabawa ruchowa z elementem podskokuPrzestraszone żabki.

Dzieci są żabkami. Naśladują skoki żabek. Uderzenie w bębenek lub klaśnięcie jest sygnałem, że zbliża się bocian. Przestraszone żabki nieruchomieją. Dwa uderzenia w bębenek lub klaśnięcia są sygnałem, że bocian odszedł, i żabki mogą skakać dalej.

  • Zabawa ruchowa – Przebudzone pszczołki.

Dzieci są pszczółkami. Poruszają się po sali w rytmie wystukiwanym na tamburynie lub innym instrumencie, cichutkobzycząc i machając skrzydełkami (palcami dłoni) na wysokości ramion. Podczas przerwy w grze przykucają na spotkanym kwiatku.

 

  1. Karty pracy, cz. 3, s. 52–53.

Nazywanie oznak wiosny przedstawionych na zdjęciach (zając z młodymi, krokusy, lecące

bociany, przebiśniegi, motyle cytrynki, kwitnące wierzba i leszczyna, kra, skowronek, czajka,

deszcz). Słuchanie wiersza L. Łącz Już. Nauka wiersza fragmentami, metodą ze słuchu.

Rysowanie po śladach rysunków motyli. Kolorowanie ich tak, aby przypominały motyla cytrynka.

 

  1. Słuchanie piosenki Wiosenne buziaki (sł. i muz. Krystyna Gowik, Aleksandra Żurawska, muz.Krystyna Gowik). Rozmowa na temat piosenki.

1.Już rozgościła się wiosna,

słońce i kwiaty przyniosła.

Huśta się lekko na tęczy,

motyle i ptaki ślą wiośnie buziaki.

Ref.: Hop, hop, raz, dwa, trzy,

tańczymy z wiosenką ja i ty.

Nawet gdy z burzy wiosenny deszcz,

to tylko radośniej tak tańczyć przy wiośnie.

Hop, hop, raz, dwa, trzy,

bzyczą już pszczoły i kwitną bzy.

A całe miasto całusy śle,

bez wiosny było tu źle.

2.Słońce rozdaje promyki,

gonią się w lesie strumyki.

Mrówki zaczęły porządki,

a grube ślimaki ślą wiośnie buziaki.

Ref.: Hop, hop…

III. Kwiaty swe płatki umyły

i świeże stroje włożyły.

Budzą się wszystkie zwierzaki.

Kociaki i psiaki ślą wiośnie buziaki.

Ref.: Hop, hop…

3.zadaje pytania dotyczące tekstu piosenki.

− O czym jest ta piosenka?

− Po czym poznajemy, że przybyła wiosna?

− Co robią zwierzęta, kiedy dni stają się coraz cieplejsze?

 

Tematy zajęć na tydzień 25 -27.03.2020r

 

27.03.2020r – piątek

Temat: Znaczenie wody w życiu człowieka.

  1. Zabawa badawcza – Co pływa? Co tonie?
  • Wymawianie przez N. nazw wybranych przedmiotów z podziałem na głoski. Podawanie całych nazw przez dzieci, np.: m-o-n-e-t-a, i-g-ł-a…
  • Wypowiedzi dzieci dotyczące ich przewidywań, na temat:

Co się stanie, kiedy wrzucimy te przedmioty do wody?

  • Sprawdzanie zachowania się w wodzie drobnych przedmiotów wybranych przez dzieci (monety, igły, korka, gumowej kaczuszki, gwoździa, agrafki, plasteliny…).
  • Dzielenie się swoimi spostrzeżeniami na temat przedmiotów, które pływają w wodzie i które w niej toną. Poszukiwanie odpowiedzi na pytanie: Dlaczego tak się dzieje?

 

  1. Zabawa słowna –,,Liczymy krople deszczu”

Dzieci spacerują po sali, a N. w tym czasie wystukuje kilka dźwięków na trójkącie. Zadaniem dzieci jest policzyć, ile było dźwięków i zapamiętać ich liczbę, spacerując dalej.

Dopiero na hasło: ,,Deszcz”, dzieci zatrzymują się i klaszczą tyle razy, ile usłyszą dźwięków trójkąta. Starają się klaskać, równocześnie głośno przy tym licząc.

 

  1. Podanie kilku ciekawostek na temat wody.

Na Ziemi znajduje się bardzo dużo wody, a np. na Księżycu nie ma jej wcale. Jest ona bardzo potrzebna: do picia, mycia, podlewania. Po zużyciu woda jest oczyszczana w oczyszczalniach ścieków. Aby zapewnić stały dopływ wody do naszych domów, buduje się na rzekach tamy, tworząc tzw. zbiorniki wodne. Woda jest też źródłem energii, którą wykorzystano w młynach wodnych. W przeszłości takie młyny służyły do mielenia ziarna na mąkę. Energię spadającej wody wykorzystuje się też do wytwarzania elektryczności w elektrowniach wodnych.

  • Rozmowa na temat wartości wody.

− Do czego jest potrzebna woda?

− Kto potrzebuje wody?

  • Poznanie obszarów wodnych występujących na świecie. (globus)
  1. pokazuje globus i pyta:

− Jak nazywa się ten przedmiot?

− Co przedstawia?

− Jakie kolory na nim widzicie?

− Jakiego koloru jest najwięcej?

− Co on oznacza?

− Jak nazywa się takie obszary wody?

Dzieci wskazują oceany, morza. N. odczytuje ich nazwy.

  1. wyjaśnia, że Ziemia widziana z kosmosu jest cała błękitna przez wodę, która na naszej planecie występuje w dużej ilości.
  • Wskazywanie morza, jezior, rzek na mapie fizycznej Polski. (mapa fizyczna Polski)

Dzieci wskazują i nazywają najdłuższe rzeki Polski – Wisłę i Odrę; wodzą palcem po mapie wzdłuż rzek (od źródeł do morza).

Zwracanie uwagi na czystość wód, ich znaczenie dla życia ludzi, zwierząt i roślin.

− Czy można wrzucać śmieci do rzek i jezior?

− Co się stanie, jeśli do rzek, jezior lub innych zbiorników wodnych będziemy wrzucać śmieci lub

wylewać różne niebezpieczne substancje?

  • Rozmowa na temat znaczenia wody.

− Co by było, gdyby nie było wody?

− Czy można bez niej żyć?

− Czy woda może ludziom zagrażać?

 

  1. Zabawa ruchowa ,,Powódź”

W jednym końcu sali N. rozkłada krążki tak, aby było ich tyle samo co dzieci. Dzieci dowolnie poruszają się po sali. Na hasło: Powódź, każde stara się jak najszybciej wskoczyć nakrążek (tratwę). Na hasło: Powódź się skończyła, znów wybiegają na środek sali.

 

  1. Zabawa ruchowa z elementem dramy – Chmurka zbiera kropelki deszczu

Kilkoro dzieci otrzymuje szare lub niebieskie chustki i pełni role chmur. Pozostałe dzieci siedzą skrzyżnie na dywanie. Są to krople deszczu. Dzieci odgrywają role chmur: chodzą przy dźwiękach spokojnej muzyki i dotykają dzieci – zbierają krople deszczu. Dotknięte dziecko wędruje za swoją chmurą.

 

  1. Ćwiczenie grafomotoryczne – ,,Krople deszczu” – rysowanie po śladzie kropli – od największych do najmniejszych.

 

Data:26.03.2020.

Temat: Zmienna pogoda.

1.Wykonanie doświadczenia przez N.

Szklane naczynie, talerz, kostki lodu, wrząca woda, latarka.

Przelanie wrzącej wody do szklanego naczynia. Nakrycie naczynia talerzem. Ułożenie kostek lodu na talerzu. Obserwowanie naczynia podświetlonego latarką (przy zgaszonym świetle).

            Wyciągnięcie wniosków z doświadczenia.

Para wodna unosi się do góry, tak jak parują kałuże i inne zbiorniki wodne w ciepłe dni. Kostki lodu ochładzają parę wodną. Ona, stykając się z chłodnym powietrzem, tworzy chmury. Chmura występuje w powietrzu w postaci kropelek wody lub kryształków lodu. Często chmurę tworzy mieszanina kryształków lodu i kropelek wody. W poszczególnych chmurach mogą występować krople deszczu, śnieg, grad. Chmury są przenoszone prądami powietrza nad różne obszary, nad którymi zalega powietrze o różnej wilgotności. W związku z tym obserwujemy często zjawisko zanikania chmur (wyparowują) lub ich narastania.Chmurymają różną budowę wyróżniamy chmury: wodne, lodowe i mieszane. Ze względu na wysokości, na jakich notuje się występowanie chmur, wyróżnia się chmury niskie, średnie i wysokie.

 

  1. Zabawa z elementem dramy – Deszczowa chmura

Chusta animacyjna lub folia malarska, instrumenty perkusyjne.

Dzieci dzielą się na kilka grup. Każda z nich – wykorzystując chustę (folię malarską), instrumenty perkusyjne, własne ciała i głosy – przedstawia deszcz padający z deszczowej chmury.

 

  1. Segregowanie przedmiotów przygotowanych przez N.

Plastikowy talerz, koło samochodzika, kolorowy krążek, taca, różnej wielkości piłki, pomarańcza, koraliki.

Podział przedmiotów na te w kształcie koła (plastikowy talerz, koło samochodzika, kolorowy krążek, taca…) i te w kształcie kuli (różnej wielkości piłki, pomarańcza, koraliki…).

 

  1. Określenie różnic między kołem a kulą.

Dzieci biorą między dłonie kartonowe koło. Powinny dojść do wniosku, że koło jest płaskie, prawie go nie czują między dłońmi. Potem biorą piłeczkę. Tu odczucia są inne: piłeczka zajmuje już trochę miejsca (przestrzeni), nie jest płaska jak koło.

Potem dzieci rzucają kartonowe koła na podłogę. One upadają i leżą. Następnie rzucają piłkę w kształcie kuli. Ona – jak większość kul – odbija się i turla.

 

  1. Ćwiczenia oddechowe – ,,Pada deszcz – świeci słońce”

Na dywanie są rozłożone chmurki wycięte z białych kartek papieru (dla każdego dziecka). Dzieci spacerują w rytmie wybranej piosenki. N. zwraca się do nich:Jest piękna pogoda, wychodzimy na spacer. Podczas przerwy w muzyce N. gra na marakasie –zaczyna padać deszcz. Każdy podchodzi do najbliżej leżącej chmurki, powoli unosi ją nad głowę, równocześnie nabierając powietrze. Trzymając ją wysoko, przez chwilę zatrzymuje powietrze w płucach. Następnie powoli je wpuszcza, równocześnie przechodząc do przysiadu, kładzie chmurkę na dywanie.

 

  1. Kończenie zdań – tworzenie porównań.

Śnieg jest biały jak…

(mąka, papier, kreda…)

Deszcz jest mokry jak…

(woda, mgła…)

Burza jest groźna jak…

(lew, tornado…)

 

  1. Kreatywne rysowanie.

Rysunek chmury dla każdego dziecka, kredki.

Dzieci dostają rysunki chmur. Przekształcają je tak, aby otrzymać obrazek znanego przedmitu,zwierzęcia, znanej rośliny.

 

Data:25.03.2020r – środa

Temat: Marcowa pogoda.

1.Słuchanie opowiadania Małgorzaty Strękowskiej-Zaremby ,,W marcu jak w garncu”

Dawno, dawno temu żył sobie król, który miał cztery córki: Wiosnę, Lato, Jesień, Zimę. Każda posiadała dar sprowadzania innej pogody. Wiosna rozgrzewała ziemię ciepłym wiatrem, Lato promieniało słońcem, Jesień moczyła deszczem, a Zima sypała śniegiem garściami. Siostry mieszkały wraz z ojcem, królem, w Pałacu Czterech Pór Roku. Zajmowały odległe skrzydła budynku i unikały się wzajemnie, ponieważ nie przepadały za sobą. Ogromnie się różniły. Na domiar złego wszystkie miały to samo marzenie: każda pragnęła objąć tron po ojcu, królu i władać pogodą na Ziemi. Niestety, tron był tylko jeden.

Gdy król się zestarzał i śmierć zabrała go do krainy umarłych, między siostrami rozgorzał spór. To jedna, to druga zasiadała na tronie, ale żadna długo na nim nie pozostała. Wraz ze zmianą władczyni zmieniała się również pogoda. Wiało, grzmiało, zamarzało i rozmarzało – wszystko prawie równocześnie.

To było nie do zniesienia. Cierpiały rośliny i cierpiały zwierzęta. Najstarszy z niedźwiedzi udał się do leśnego zamczyska braci miesięcy i poprosił ich o pomoc.

– Między królewnami trwa walka o tron. Zniszczą całą planetę, jeśli ich nie powstrzymacie – rzekł z troską.

Miesiące obiecały porozmawiać z kłótliwymi pannami i przerwać niszczący spór. Po wielu dniach trudnych rozmów udało się doprowadzić do podpisania rozejmu. Siostry zgodziły się na równy podział władzy. Będą zasiadać na tronie w kolejności: Wiosna, Lato, Jesień, Zima, a gdy minie rok, znowu Wiosna obejmie władzę nad pogodą, by po trzech miesiącach oddać ją Latu.

Wydawało się, że siostry są zadowolone z rozejmu. Każda dostała swój czas królowania. Wiosna objęła panowanie jako pierwsza i w czerwcu ustąpiła miejsca Latu, to zaś we wrześniu oddało władzę Jesieni. W grudniu zapanowała Zima, która w marcu powinna oddać tron Wiośnie. Niestety, nie oddała. Wiosna zapukała do sali tronowej troszkę za wcześnie, co bardzo Zimę rozgniewało. Wypuściła z uwięzi najmroźniejsze wiatry, aby przepędziły siostrę spod drzwi. Przemarznięta Wiosna zadrżała z oburzenia i oblała Zimę deszczem.

Kłótnia sióstr nie miała końca.

– Trzeba je pogodzić – zdecydowały miesiące i wyznaczyły brata Marca na negocjatora. Nie był to najlepszy wybór, ponieważ Marzec należał do wyjątkowo niezdecydowanych miesięcy.

Kiedy stanął między siostrami i zaproponował rozejm, Zima popatrzyła na niego z ukosa.

– Dobrze. Pod warunkiem że w marcu królować będzie ta z nas, którą bardziej lubisz – powiedziała przebiegle, gdyż uważała, że jest najpiękniejsza, więc nie można jej nie lubić.

Marzec się speszył. – Ja? Chyba… nie wiem… obie lubię? – bąknął zbity z tropu.

– Namyśl się, byle szybko! – rzekła zniecierpliwiona Zima, której zrobiło się trochę za gorąco w towarzystwie Wiosny.

Strapiony Marzec westchnął. – Tak, tak, już myślę. Hm… ha… hm…

– No?… – Zima przeszyła go chłodnym wzrokiem.

– I co? – ponaglała go także Wiosna.

– Ha… hm…

– Dopóki nie zdecydujesz, w marcu będzie jak w tym garncu! – Zima wskazała gar wiszący nad ogniskiem na pałacowym dziedzińcu. Coś w nim bulgotało, mruczało, syczało i kipiało.

Marzec rozłożył ręce. – Nie umiem tak szybko zdecydować. Dajcie mi więcej czasu – poprosił

i pogrążył się w zadumie.

Czas mija, Marzec posiwiał, wyłysiał i zapuścił dłuuugie wąsy, jednak wciąż nie dokonał wyboru.

 

– Wyjaśnienie przez dzieci przysłowia ,,W marcu jak w garncu”

– Wymienianie zjawisk atmosferycznych występujących w marcu.

 

Rozmowa na temat opowiadania.

− Jakie imiona miały córki króla?

− Jaki dar miała Wiosna, jaki Lato, Jesień, Zima?

− Co robiły siostry po śmierci ojca?

− Czy Zima i Wiosna przestrzegały rozejmu?

− Kto miał je pogodzić? Czy Marcowi się to udało?

2.Zabawa muzyczno-ruchowa ,,Kałuża”

Dzieci poruszają się po sali odpowiednio do dźwięków tamburynu. Podczas przerwyw muzyce zatrzymują się przed kałużą – szarfą rozłożoną na dywanie – i na hasło:Hop! przeskakują przez nią, po czym przy dźwiękach tamburynu na nowo poruszają się po sali,

3.Zabawa ,,Wiatr, deszcz, burza ”

Dzieci siedzą na podłodze, tworząc koło. N. umawia się, że gdy będą pocierać dłońmi o siebie – to będzie wiał wiatr, gdy będą uderzać dłońmi o uda – to będzie padał deszcz, a gdy będą tupać, na przemian, obiema nogami o podłogę – to będzie burza.

N.wymawia nazwy elementów pogody, a dzieci odpowiednio reagują. Stara się często zmieniać nazwy. Na zakończenie prosi dzieci, aby położyły swoje dłonie na biodrach i zamknęły oczy, żeby wyobraziły sobie piękną tęczę z czerwonymi, żółtymi, zielonymi

4.Powtarzanie przysłowia ,,W marcu jak w garncu” z różnymi emocjami: ze złością, z radością, ze smutkiem lub ze strachem. Rytmizacja przysłowia, próby melodyzacji.

5.Rysowanie na dużej sylwecie garnka wybranego elementu marcowej pogody. Przeliczanie narysowanych elementów zimowych i wiosennych, porównywanie ich ilości.

Język angielski

We are learning this month.

  1. Spring

weather ( rain / it’s raining, sun / it’s sunny, fog / it’s foggy, warm / is warmer )

clothes ( jacket, sweter, t-shirt, blouse, shoes )

nature ( grass is growing, birds are singing, snow is melting, flowers are blooming )

  1. Farm

animals ( horse, hen, chicken, rooster, sheep, duck, goose, pig, dog, cow, rabbit )

How many…? / we are counting ( one, two … )

Zwroty: It’s a (dog) / What is this? / What colour is it? / How many legs?

  1. Song

Old Mc Donald had a farm

Old MACDONALD had a farm
E-I-E-I-O
And on his farm he had a cow
E-I-E-I-O
With a moo moo here
And a moo moo there
Here a moo, there a moo
Everywhere a moo moo
Old MacDonald had a farm
E-I-E-I-O

Old MACDONALD had a farm
E-I-E-I-O
And on his farm he had a pig
E-I-E-I-O
With a oink oink here
And a oink oink there
Here a oink, there a oink
Everywhere a oink oink
Old MacDonald had a farm
E-I-E-I-O

 

B – i – n – g – o

There was a farmer who had a dog,
And Bingo was his name-o.
B-I-N-G-O
B-I-N-G-O
B-I-N-G-O
And Bingo was his name-o.
There was a farmer who had a dog,
And Bingo was his name-o.
(Clap)-I-N-G-O
(Clap)-I-N-G-O
(Clap)-I-N-G-O

 

  1. Zadania

– oglądanie ilustracji przedstawiających zwierzęta wiejskie, nazywanie i opisywanie ich w języku angielskim;

– zabawy maskotkami lub figurkami zwierząt, nazywanie ich, opisywanie, przeliczanie, segregowanie pod względem gatunku, koloru, wielkości ( big / small )

– gra Memory , Bingo

– rozpoznawanie zwierzątek po odgłosach, fragmentach ilustracji, dotyku

– kalambury

– rozpoznawanie zwierząt po odciskach łap / nóg

– What animals can you see? –  historyjka obrazkowa.

  1. Zabawa Abra cadabrra one, two, Tyree you are a ( ducks ) so swimm with me….